บทที่ 184 ใต้อาณัติหัวใจ #20

“ถึงจะอย่างนั้นก็ไม่ต้องพูดมากหรอกแกน่ะ หน้าต่างมีหูประตูมีช่องถ้าเผื่อมีใครผ่านไปผ่านมาได้ยินเข้าแล้วเอาไปฟ้องคุณท่านว่าแกสู่รู้ละก็ มีหวังเราได้ตายกันทั้งคู่แน่ ๆ ท่านจะทำอะไรกับใครที่ไหนแกก็ไม่ต้องไปแส่ แค่ทำหน้าที่ของแกไปเถอะไอ้หมาหมาย” นางอ่อนชายตาค้อนใส่สามีก่อนจะหันไปสารวนอยู่กับวัตถุดิบที่เต...