บทที่ 220 ใต้อาณัติหัวใจ #57

อินทิรารู้สึกอ้างว้างเดียวดายอย่างที่สุด ร่างบางสะท้านจนต้องโอบแขนกอดรัดตนเองสะกดความเหงาและความขมขื่นไว้ในอก ยืนลังเลครุ่นคิดถึงสภาพของตนเองด้วยความอดสูอยู่หน้าประตูห้องนอนของเขาอยู่พักใหญ่อย่างไม่รู้ว่าจะจัดการอย่างไรกับตัวเอง เธอระบายลมหายใจอัดอั้นหลังตัดสินใจเอื้อมมือคว้าลูกบิดประตูห้อง ลองขยับเ...