บทที่ 233 ใต้อาณัติหัวใจ #70

“ฉันว่าถ้าแกขืนขยันขลุกอยู่กับมัทรีในห้องสองต่อสองทั้งวันตามประสาข้าวใหม่ปลามันแบบนี้รับรองไม่ถึงปีพวกฉันได้อุ้มหลานแน่ จริงไหมครับพ่อ” ทัศน์พลยักคิ้วล้อเรียนน้องชาย มองร่องรอยบนลำคอของอินทิราด้วยความขันพลางหันไปเอ่ยกับบิดาเสียงกลั้วหัวเราะโดยไม่ได้สนใจว่าประโยคดังกล่าวจะทำให้ผู้เกี่ยวข้องแต่ละคนรู้...