บทที่ 286 ใต้อาณัติหัวใจ #123

“ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วยคะแม่ ทำไมต้องเป็นพวกเราที่พ่ายแพ้และสูญเสียด้วย”

            อินตราโอดครวญสะอื้นไห้ กวาดสายตามองรอบกายและสะดุดอยู่ที่สายตาเจ็บปวดที่กำลังถ่ายทอดอารมณ์หลากหลายทอดมองเธอด้วยความเสียใจอย่างสุดซึ้งเช่นกัน ดวงตาของแม่แดงก่ำ ริมฝีปากบิดเบี้ยวสั่นระริก น้ำตาไหลเปรอะเปื้อนแก้ม แต่อาก...