บทที่ 7 ตอนที่7 ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

ตอนที่7

ผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว

ลลิตายืนอยู่กลางห้องนอนใหญ่เพียงลำพัง เสียงประตูปิดลงเบื้องหลังเขาดังไม่มากนัก แต่สำหรับเธอ มันเหมือนเสียงลงกลอนของกรงขัง

หญิงสาวค่อย ๆ ทรุดลงนั่งบนพื้นข้างเตียง ชุดเจ้าสาวแผ่กระจายรอบตัวราวกับดอกไม้สีขาวที่กำลังเหี่ยวเฉา เธอมองกรอบรูปของธีรภพกับพริมรตาบนโต๊ะข้างเตียง แล้วน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างเงียบงัน

“พี่พริม ลิตาไม่รู้ว่าคืนนั้นพี่จะบอกอะไร แต่ลิตาสัญญาว่าจะหาความจริงให้เจอให้ได้” ลลิตาพูดกับรูปถ่ายด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า มือบางยกขึ้นปาดน้ำตาอย่างยากลำบาก

เธอไม่รู้เลยว่าหลังประตูที่เพิ่งปิดลง ธีรภพยังไม่ได้เดินไปไกล ชายหนุ่มยืนพิงผนังอยู่หน้าห้อง มือข้างหนึ่งกำแน่นจนเส้นเลือดปูดเด่น เสียงสะอื้นแผ่วเบาของลลิตาลอดออกมาทำให้หัวใจเขากระตุกอย่างไม่ควรเป็น แต่เพียงเขาหลับตา ภาพพริมรตาที่สิ้นลมหายใจในอ้อมแขนก็ย้อนกลับมาอีกครั้ง

ธีรภพกัดฟันแน่น ผลักความรู้สึกวูบไหวที่ไม่ต้องการทิ้งไปอย่างไร้ความปรานี

“เธอต้องชดใช้ ลลิตา” ธีรภพพึมพำเสียงต่ำ ดวงตาแดงก่ำของเขามองประตูห้องราวกับมองผ่านเข้าไปถึงผู้หญิงที่นั่งร้องไห้อยู่ด้านใน

ภายในห้อง ลลิตาค่อย ๆ ถอดผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวออกจากเรือนผม เธอวางมันลงบนเตียงอย่างระมัดระวังราวกับวางของของคนอื่นคืนที่เดิม ทุกการเคลื่อนไหวหนักอึ้งและอ้างว้างเหลือเกิน

เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปยังสวนด้านล่างซึ่งมีดอกไม้สีขาวประดับเต็มทางเดินสำหรับงานแต่งที่พริมรตาไม่มีโอกาสได้เดินผ่าน

คืนนี้ควรเป็นคืนเริ่มต้นชีวิตคู่ของเจ้าสาวกับเจ้าบ่าว แต่สำหรับลลิตา มันคือคืนแรกของการเป็นนักโทษในชื่อภรรยา และสำหรับธีรภพ มันคือคืนแรกของการใช้ชีวิตกับผู้หญิงที่เขาเชื่อว่าพรากคนรักไปจากเขา

ระหว่างคนสองคนที่ถูกผูกเข้าด้วยกันด้วยทะเบียนสมรส ไม่มีความรัก ไม่มีความอ่อนโยน และไม่มีคำอวยพรใดเหลืออยู่ มีเพียงความแค้น ความเข้าใจผิด และความจริงที่ยังถูกซ่อนไว้ใต้เงามืดของคืนก่อนแต่งงาน

ลลิตายกมือกอดตัวเองแน่น ขณะเสียงสะอื้นหลุดออกมาอีกครั้งอย่างสุดกลั้น

“ฉันจะไม่ยอมแพ้ค่ะ คุณธีร์ ต่อให้คุณเกลียดฉันแค่ไหน ฉันก็จะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าสิ่งที่คุณเชื่อมาตั้งแต่แรกมันผิดทั้งหมด” ลลิตากระซิบกับความมืด น้ำเสียงของเธอสั่นไหวแต่เต็มไปด้วยประกายดื้อรั้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเจ็บปวด

นอกห้อง ธีรภพยืนฟังถ้อยคำนั้นผ่านประตูที่ปิดสนิท ดวงตาของเขาแข็งกร้าวขึ้นอีกครั้ง ราวกับคำประกาศของเธอเป็นเชื้อไฟที่ทำให้ความแค้นในใจลุกโชน

“งั้นก็อยู่พิสูจน์ให้ได้ เพราะฉันจะไม่มีวันเชื่อผู้หญิงอย่างเธอง่าย ๆ” ธีรภพพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ก่อนหันหลังเดินจากไปในทางเดินมืดสลัว

คืนนั้น เรือนหอทั้งหลังเงียบงันราวกับสุสาน

ในห้องนอนใหญ่ ลลิตานั่งกอดตัวเองอยู่บนพื้นข้างเตียง ไม่กล้าแม้แต่จะแตะหมอนหรือผ้าห่มที่เตรียมไว้ให้พริมรตา

ส่วนอีกฟากของประตู ธีรภพเดินลงไปยังห้องทำงาน เขาหยิบแก้วเหล้าขึ้นมารินจนเต็ม แต่ไม่ว่ารสขมของแอลกอฮอล์จะไหลผ่านลำคอไปเท่าไร ภาพใบหน้าซีดขาวของพริมรตากับแววตาเปียกน้ำตาของลลิตาก็ยังสลับกันหลอกหลอนเขาไม่หยุด

เขาเกลียดเธอ เขาต้องเกลียดเธอ เพราะถ้าเขาไม่เกลียดลลิตา เขาก็ไม่รู้จะเอาความเจ็บปวดจากการสูญเสียพริมรตาไปไว้ที่ไหนและนั่นคือจุดเริ่มต้นของคืนวิวาห์ที่มีแต่ความแค้น คืนที่เจ้าบ่าวตั้งใจทรมานเจ้าสาว ส่วนเจ้าสาวทำได้เพียงกอดเศษหัวใจของตัวเองไว้ แล้วสาบานว่าจะมีชีวิตอยู่เพื่อพิสูจน์ความจริงให้ได้