บทที่ 1 อย่ายุ่งกับเขา

บทที่1

อย่ายุ่งกับเขา

เรือนจำ

เสียงโซ่ตรวนที่ดังกระทบพื้นใกล้เข้ามาทำให้คนที่นั่งรอเยี่ยมอยู่ด้านนอกหลุดจากภวังค์เธอมองทะลุผ่านแผ่นกั้นไปยังชายหนุ่มร่างสูงที่เคยผิวขาวร่างกายแข็งแรงกำยำแต่ตอนนี้กลับดูคล้ำและซูบผอมลงไปมากด้วยแววตาที่แสดงออกถึงความเจ็บปวดและห่วงใย

กึก!

“ลิณมาได้ยังไง!” อคิณทำสีหน้าตกใจออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อเพราะไม่คิดว่าคนที่มาเยี่ยมจะเป็นน้องสาวแท้ๆของเขาที่ตอนนี้เขาเข้าใจว่า ลลิณยังคงอยู่ที่ประเทศอังกฤษ

เขาให้คนสนิทของตัวเองที่พอจะส่งข่าวเรื่องนี้ให้ลลิณรับรู้ได้ช่วยปิดเรื่องนี้เอาไว้เป็นความลับจนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบลงแล้วเหตุใดน้องสาวของเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้

“คิดจะปิดลิณอีกนานแค่ไหน” น้ำเสียงสั่นเครือที่เอ่ยออกมาทำเอาอคิณทำสีหน้าลำบากใจก่อนที่เธอจะจ้องมองพี่ชายคนเดียวด้วยแววตาตัดพ้อเสียใจ

ถ้าหากใบข้าวเพื่อนสนิทของเธอไม่คอยเป็นหูเป็นตาให้ที่ประเทศไทยเธอคงไม่มีทางรู้เลยว่าพี่ชายคนเดียวของเธอถูกจับและถูกตัดสินโทษให้จำคุกอยู่ที่เรือนจำแห่งนี้

“ทำไมพี่ถึงถูกจับเป็นเพราะเขาใช่ไหม” เขาที่เธอหมายถึงคือคุณ   ธามไทคนที่เป็นทั้งผู้มีพระคุณและเจ้านายของอคิณ

“ไม่เกี่ยวกับคุณธาม!”

“ลิณรู้ความจริงหมดแล้ว พี่คิดจะให้ลิณเป็นคนโง่ที่ไม่รู้อะไรเลยไปถึงเมื่อไหร่” น้ำเสียงนิ่งเรียบของพี่ชายทำเอาลลิณเลือดขึ้นหน้าเรื่องมาถึงขนาดนี้แล้วพี่ชายของเธอยังจะปกป้องเขาอีก ไม่ใช่เพราะเขาหรอกเหรอพี่ชายเธอถึงได้ถูกจับคดีร้ายแรงแบบนี้

ตอนนี้เธอโตพอที่จะรับรู้เรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอ ไม่ใช่เด็กตัวน้อยๆที่ใครต่อใครบอกอะไรก็เชื่อไปหมดเหมือนกับที่ผ่านมา

“พูดเรื่องอะไร” เห็นสีหน้าและแววตาที่ไม่เหมือนเดิมของน้องสาวทำให้อคิณรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆและเขายังต้องเร่งทำเวลาก่อนจะหมดเวลาเยี่ยมด้วยเนื่องจากเรือนจำสามารถพูดคุยกับญาติได้เพียงยี่สิบนาทีเท่านั้น

“ฮึก! เขาเป็นคนฆ่าพ่อใช่ไหม พี่รู้เรื่องนี้มาโดยตลอดใช่ไหมแล้วทำไมพี่ถึงยังทำงานให้เขา” เธอสะอึกสะอื้นออกมาอย่างคนเจ็บปวดเพราะความจริงที่เธอถูกปิดบังมาตลอดนานหลายสิบปีมันได้ถูกเปิดเผยจากคนที่หวังดีกับเธอ

“ใครบอกและทำไมถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา มันผ่านมาหลายปีแล้วนะลิณ คนที่ฆ่าพ่อมันถูกจับแล้ว ไม่เกี่ยวกับคุณธามเข้าใจไหม” ทำไมน้องสาวเขาถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ความไม่สบายใจเกิดขึ้นในจิตใจของอคิณทันทีโดยที่ตอนนี้เขาไม่สามารถที่จะพูดหรืออธิบายอะไรออกไปได้

“ใครบอกลิณไม่สำคัญและลิณก็เชื่อว่าเป็นเขาทำ พี่เลิกปกป้องคนผิดสักที” เธอไม่สนใจว่าคนนั้นจะมีบุญคุณกับเธอและพี่ชายมากแค่ไหนในเมื่อเขาเป็นคนฆ่าพ่อบังเกิดเกล้าของเธอ

เธอก็พร้อมที่จะเอาคืนเขาอย่างสาสม!

“พี่ไม่ได้ปกป้อง ไว้พี่ออกไปเราค่อยคุยกันเรื่องนี้” เขายังมีบางอย่างที่ต้องจัดการในเรือนจำแห่งนี้ เมื่อไหร่ที่เสร็จสิ้นเขาก็จะได้ออกไปแล้ว

“ไม่! ลิณไม่รออะไรทั้งนั้น ลิณจะหาหลักฐานมาเล่นงานเขาให้ได้และลิณนี่แหละจะกระชากหน้ากากจอมปลอมเขาให้คนอื่นรับรู้” เธอจะให้อนาวินแฟนหนุ่มรุ่นพี่ของเธอช่วยหาหลักฐานมารื้อคดีของพ่อเธอให้ได้เนื่องจากบิดา ของอนาวินเป็นนายตำรวจยศใหญ่ที่เธอคิดว่าแฟนหนุ่มน่าจะพอช่วยพูดกับบิดาของเขาได้

“อย่ายุ่งกับเขา พี่ขอสั่งห้ามไม่ให้เราไปยุ่งกับคุณธาม เขาไม่ใช่คนที่ลิณจะไปล้อเล่นได้” เขารู้ว่าลลิณเป็นคนดื้อรั้นถ้าปักใจเชื่ออะไรไปแล้วก็จะทำตามสัญชาตญาณของตัวเองโดยไม่นึกผลที่จะตามมา

“ลิณไม่ได้ล้อเล่น ลิณเอาจริง” เธอจะต้องหาหลักฐานมาเล่นงานเขาให้ได้ถ้าไม่สามารถรื้อคดีขึ้นมาได้เธอก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้เขาได้รับความเจ็บปวด

ปึก!

“ลิณ...อย่าคิดทำอะไรเสี่ยงๆรอพี่ออกไป เข้าใจไหม” อคิณลุกขึ้นมาทุบแผ่นกั้นหนักๆอย่างลืมตัวเพราะความดื้อรั้นของลลิณอาจทำให้เธอได้รับอันตรายและคนอย่างคุณธามไทไม่เคยใจดีกับใครไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นผู้หญิงที่เป็นเพศเดียวกันกับแม่ก็ตาม

“ฮึก! พี่ติดคดีมียาเสพติดในครอบครองจะออกมาง่ายๆได้ยังไง เป็นเพราะเขาพี่ถึงได้โดนยัดข้อหานี้”

น้ำตาที่พยายามกลั้นไหลลงมาอีกครั้งเมื่อสบสายตาของอคิณ เธอพยายามหาทางช่วยพี่ชายของเธอแล้วแต่มันก็ไม่ง่ายเพราะจำนวนยาที่เขาถูกจับค่อนข้างเยอะแล้วแบบนี้พี่ชายเธอจะออกมาง่ายๆได้ยังไงและเธอไม่เชื่อว่าอคิณจะยุ่งกับของพวกนี้ถึงแม้เขาจะทำงานกับธามไทที่แม้ธุรกิจบางอย่างก็ไม่ได้ขาวสะอาดนักแต่ก็ไม่ได้มีเรื่องของยาเสพติดเข้ามาเกี่ยวข้อง

“ถ้าเขาดีจริง ทำไมวันที่พี่ถูกจับเขาถึงไม่ช่วย ทำไมไม่ยืนยันว่าพี่ไม่ได้ทำ” เธอเห็นในข่าวที่ค้นหามาอ่านเมื่อสองสัปดาห์ที่แล้วไม่มีแม้แต่เงาของเขาหรือคนของเขาด้วยซ้ำเขาปล่อยให้พี่ชายของเธอเดินเข้าคุกอย่างโดดเดี่ยวได้ยังไง

“ไม่ว่าลิณจะคิดยังไงแต่คุณธามเขาก็คือผู้มีพระคุณกับเรา เงินทุกบาทที่พี่มีเพื่อส่งลิณเรียนดีๆก็เพราะเขาไหนจะทุนที่ลิณได้ไปเรียนถึงอังกฤษอีกก็เพราะคุณธามทั้งนั้น” เพราะความจำเป็นบางอย่างทำให้ทั้งเขาและเธอจำต้องอยู่ในความดูแลของครอบครัวคุณธามไทจนกระทั่งถึงตอนนี้เขาก็ยังเป็นคนของคุณธามไททำงานเป็นบอดี้การ์ดมือซ้ายให้กับเขา

“ถ้าลิณรู้เรื่องราวตั้งแต่แรก ลิณไม่มีทางรับเงินคนที่เป็นฆาตกรฆ่าพ่อหรอก ลิณเกลียดเขา!” เธอพูดออกมาอย่างคนโกรธแค้นและชิงชังสิ่งที่เธอรับรู้มามันทำให้เธอเชื่อแบบนั้นอย่างสนิทใจ

“ฟังพี่นะลิณ..!”

“หมดเวลาเยี่ยมแล้ว” ไม่ทันได้เอ่ยอะไรออกไปเสียงผู้คุมนักโทษก็ดังขึ้นเมื่อหมดเวลาที่ญาติสามารถเยี่ยมได้ทำให้อคิณได้แต่มองน้องสาวด้วยสายตาอึดอัดและเป็นห่วง

“ฮึก! พี่คิณดูแลตัวเองด้วย ลิณจะหาทางช่วยพี่ให้ได้” เธอยื่นมือมาสัมผัสที่แผงกั้นระหว่างพี่ชายพร้อมกับมองด้วยสายตาคิดถึงและเป็นห่วงน้ำตาที่ยังไม่ทันแห้งเหือดดีก็หลั่งไหลลงมาอย่างสุดจะกลั้น

“เชื่อพี่ รอพี่ออกไปและระหว่างนี้ไม่ต้องมาเยี่ยมพี่อีก” อคิณมองน้องสาวอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปข้างในเรือนจำกับผู้คุมขังโดยมีสายตาห่วงใยของลลิณมองตามจนกระทั่งประตูปิดลง…