บทที่ 46 ต่างคนต่างอยู่

บทที่46

ต่างคนต่างอยู่

ตึก ตึก ตึก! เสียงฝีเท้าที่รีบเร่งตามมาทำให้ลลิณรีบกอดกระชับลูกชายเอาไว้แน่นด้วยความกลัว เธอกลัวว่าเขาจะมาแย่งเอาลูกชายเธอไป

“หยุดเดี๋ยวนี้นะลลิณ!” เสียงทุ้มบอกอย่างออกคำสั่ง

“ทำไมฉันต้องหยุดคะ” เธอเดินหนีอย่างเร่งรีบก่อนจะหันมามองเขาอย่างหวาดระแวง

“เรามีเรื่องต้องคุยกัน ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ