บทที่ 6 ใครส่งเธอมา

บทที่6

ใครส่งเธอมา

ภายในห้องพักวีไอพีร่างบางกำลังก้าวเดินเข้าไปหาเป้าหมายที่ฟุบลงกับขอบอ่างอาบน้ำอย่างช้าๆสายตาของเธอมีแต่ความเกลียดชังไม่ปกปิดเธอกำมีดปลายแหลมไว้ในมือด้วยท่าทีมั่นคงแม้มันจะสั่นเทาไปบ้างเพราะความหวั่นกลัวในใจลึกๆแต่เธอก็ข่มมันเอาไว้และพยายามสะกดจิตตัวเองว่าแค่เพียงแทงอีกฝ่ายให้บาดเจ็บที่สุดก็เพียงพอแล้ว

แม้ไม่ตายก็ขอให้ได้เอาคืนอีกฝ่ายเพื่อคลายความเจ็บแค้นในหัวใจให้เบาบางลงบ้างก็ยังดี

ตึก ตึก ตึก!

ลลิณอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของพนักงานโรงแรมด้วยเสื้อเชิ้ตสีเทาอ่อนกับกางเกงขายาวสีดำทำให้เธอก้าวเดินอย่างทะมัดทะแมงมากขึ้นผมยาวสลวยก็ถูกรวบเก็บไว้ท้ายทอยอย่างเรียบร้อยพร้อมกับใส่แว่นสายตาและหน้ากากอนามัยปิดหน้าเพื่ออำพรางตัวแม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่เคยเจอเธอตอนโตแต่เธอก็จะประมาทไม่ได้

โชคดีที่คนเฝ้าประตูไม่ใช่เพื่อนของพี่ชายเธออย่างราเชนทร์ไม่อย่างนั้นเธอคงเข้ามาถึงตัวชายหนุ่มตรงหน้าไม่ได้อย่างแน่นอน

หญิงสาวเงื้อมือขึ้นสุดแรงเมื่อเดินมาหยุดอยู่ด้านหลังชายหนุ่มที่สลบอยู่ในอ่างอาบน้ำจิตใต้สำนึกเสี้ยววินาทีนึงบอกให้เธอหยุดและอย่าคิดทำร้ายคนอื่นแต่สุดท้ายปลายมีดก็ดิ่งปักลงเป้าหมายคือลำคอหนาของอีกฝ่าย

พรึบ!

ตู้มม! แต่ไม่ทันที่ปลายมีดจะได้ปักลงร่างบางก็ลอยละลิ่วลงอ่างอย่างแรงพร้อมกับข้อมือที่ถูกจับบิดจากมือแกร่งของคนที่เธอคิดว่าเขาสลบอยู่ชายหนุ่มกระชากมีดปลายแหลมและขว้างทิ้งอย่างไม่ไยดี

“อ๊ะ! คะ..คุณ” ลลิณเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะสายตาที่อีกฝ่ายมองมาที่เธอมีแต่ความโหดเหี้ยมเธอรีบตะเกียกตะกายหนีทันทีเมื่ออีกฝ่ายเข้ามาประชิดตัวและกักขังเธอเอาไว้ไม่ให้หลีกหนีไปได้

“ไง..” ร่างสูงแสยะยิ้มร้ายก่อนจะตรงเข้ามาบีบลำคอเล็กเอาไว้ด้วยสายตาดุดันชายหนุ่มกดข้อมือลงอย่างแรงเมื่ออีกฝ่ายพยายามดิ้นหนีเอาตัวรอด

“ใครส่งเธอมา!” มันน่าโมโหนักที่ลูกน้องของเขาปล่อยให้ผู้หญิงตัวคนเดียวเข้ามาลอบทำร้ายเขาถึงในนี้ได้

“อึก! ปะ..ปล่อย” น้ำเสียงดุดันที่เปล่งออกมาทำเอาร่างบางตื่นตระหนกและหวาดกลัวแต่ถึงอย่างนั้นเธอก็พยายามดันมืออีกฝ่ายออกจากลำคอที่ตอนนี้เธอแทบจะหมดลมหายใจลงตรงนี้

“หึ ง่ายไปไหม คิดจะฆ่าฉันอย่างนั้นเหรอ”

พรึบ! ชายหนุ่มกระชากแว่นตาและหน้ากากอนามัยที่อีกฝ่ายใส่เพื่ออำพรางใบหน้าออกก่อนจะหยุดชะงักไปเมื่อได้มองสบตากับดวงตาตื่นตระหนกของเธอใกล้ๆ

เขารู้สึกคุ้นกับแววตาคู่นี้แต่คิดยังไงก็คิดไม่ออกและมันทำให้เขารู้สึกโมโหมากขึ้นกว่าเดิม

“แคก! ปล่อย!” ข้อมือใหญ่ที่บีบรัดลงมาเรื่อยๆทำให้เธอเริ่มหายใจไม่ออกแต่เธอก็ต้องหาทางเอาตัวรอดออกไปให้ได้แม้จะหวาดกลัวกับร่างสูงใหญ่ที่ตอนนี้เขาเปลือยเปล่าต่อหน้าเธอมากแค่ไหนก็ตาม

แววตาอีกฝ่ายมีแต่ความดุดันและกรุ่นโกรธใบหน้าหล่อเหลาที่ขบกรามเอาไว้แน่นไม่ได้ทำให้เธอหลงเสน่ห์เขาไปได้ผู้ชายคนนี้เป็นบุคคลอันตรายอย่างแท้จริง

พลั่ก! เธอดิ้นรนและหาจังหวะเตะเข้าที่หว่างขาคนตรงหน้าอย่างแรงทำให้อีกฝ่ายยอมคลายมือออกจากลำคอเธอเล็กน้อยและมันเป็นโอกาสของเธอที่จะตะเกียกตะกายหนีไปจากเขาได้

หมับ!

“หึ คิดจะหนีมันไม่ง่ายขนาดนั้น” น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยออกมาก่อนที่ร่างสูงจะจับกระชากยังเสื้อเปียกชุ่มที่อีกฝ่ายสวมใส่อย่างแรงก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นหนีไปได้ เขาออกแรงดึงจนร่างเล็กถลากลับลงมาแต่อีกฝ่ายก็ยันตัวเอาไว้อย่างไม่ยอมง่ายๆ

ในอ่างที่ทั้งลื่นและเคลื่อนไหวตัวได้ลำบากทำให้ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนและเข้ามาฉุดกระชากอีกฝ่ายเอาไว้อีกครั้งคราวนี้หญิงสาวไม่รอให้เขาเข้าถึงตัวเธอกระชากตัวออกจากการดึงรั้งของชายหนุ่มอย่างสุดกำลังก่อนที่เสื้อที่สวมใส่อยู่จะขาดวิ่นติดมือเขาไป

แคว่ก!

ตึก ตึก ตึก! ทันทีที่หลุดพ้นร่างเล็กรีบวิ่งหนีเอาตัวรอดอย่างเอาเป็นเอาตายโดยที่ไม่ได้สนใจแผ่นหลังขาวเนียนที่โผล่พ้นออกมาเพราะการฉีกขาดของเสื้อที่สวมใส่อยู่แม้แต่น้อย

ชายหนุ่มมองตามร่างบางด้วยอารมณ์กรุ่นโกรธแต่เขาก็ไม่คิดจะตามไปเพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใครร่างสูงกำเสื้อที่กระชากติดมือมาได้อย่างไม่พอใจก่อนจะปามันลงพื้นอย่างระบายอารมณ์

“เด็กอวดดี เลี้ยงไม่เชื่อง!” เขาขบกรามเอาไว้แน่นก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อคลุมมาสวมใส่ลวกๆไม่นานลูกน้องคนสนิทก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้นครับนาย” ราเชนทร์เห็นความผิดปกติด้านนอกเพราะไม่มีใครเฝ้าห้องนายใหญ่เอาไว้เลยแม้แต่คนเดียวทำให้เขาสังหรณ์ใจแปลกๆรีบผลักประตูเข้ามาก่อนจะพบว่าภายในห้องได้เกิดเรื่องบางอย่างขึ้นไปแล้ว

พลั่ว! หมัดหนักๆกระทบเข้าใบหน้าราเชนทร์อย่างแรงด้วยโทสะ เขามองมือขวาอย่างไม่พอใจนักแต่ยังคงเก็บอารมณ์ให้นิ่งเรียบและเยือกเย็นดังเดิม

“ทำงานกันยังไง ปล่อยให้เด็กนั่นลอบมาทำร้ายกูได้”

“ผมขอโทษครับนาย เป็นความผิดของผมเอง”

“ผมจะให้ลูกน้องตามไปเดี๋ยวนี้” เขาไม่มีข้อแก้ตัวใดๆเพราะการปล่อยให้คนเข้ามาทำร้ายเจ้านายถึงในห้องได้เป็นความผิดพลาดอย่างไม่น่าให้อภัยจริงๆ

“ไม่ต้อง! เดี๋ยวเธอก็กลับมา” ชายหนุ่มแสยะยิ้มร้ายก่อนที่แววตาจะลุ่มลึกลงเมื่อมีแผนการทุกอย่างไว้ในหัว

“นายรู้ว่าเป็นใครเหรอครับ”

“น้องไอ้คิณ” ร่างสูงตวัดสายตาบอกมือขวาเสียงเย็น

“ลลิณน่ะเหรอครับ” ราเชนทร์ถึงกับนิ่งอึ้งไปเพราะไม่คิดว่าจะเป็นน้องสาวเพื่อนรักสีหน้ามึนงงและไม่อยากจะเชื่อของชายหนุ่มทำให้ธามไทรู้สึกหงุดหงิด

“ไม่ใช่เรื่องที่มึงต้องมาสับสน ไปสืบมาว่ายัยเด็กนั่นทำงานให้ใครแล้วทำไมถึงมาลอบทำร้ายกู”

“เอ่อ นายแน่ใจนะครับว่าเป็นลลิณ” เพราะเจ้านายหนุ่มยังไม่เคยพบน้องสาวของเพื่อนรักตอนโตด้วยซ้ำแล้วเหตุใดถึงมั่นใจนักว่าเป็นเด็กสาวคนนั้น

“กูแน่ใจ ไปทำตามที่กูสั่งก็พอ” แค่เพียงเห็นรอยสักรูปพระจันทร์บนแผ่นหลังเล็กนั่นเขาก็รู้ทันทีว่าเป็นเธอรอยสักที่พี่ชายเจ้าตัวออกแบบให้เมื่อหลายเดือนก่อนมันยังอยู่ในความทรงจำของเขา

ถ้าวันนั้นไม่บังเอิญไปเห็นลูกน้องตัวเองออกแบบรอยสักให้น้องสาวและพูดคุยกับราเชนทร์ถึงการส่งภาพไปให้เขาคงไม่มีทางรู้เลยว่ากำลังมีคนที่มันเลี้ยงไม่เชื่อง กล้าดียังไงมาคิดทำร้ายเขา

“ครับนาย” ราเชนทร์รับคำอย่างทำอะไรไม่ได้เพราะถ้าหากเป็นลลิณจริงๆเจ้าตัวก็รนหาที่แล้วจริงๆ

ความเงียบและเย็นชาของเจ้านายทำให้ราเชนทร์นึกหวั่นในใจเพราะไม่รู้ว่าภายในใจที่ไร้ความรู้สึกนั้นกำลังคิดทำอะไรอยู่

“นายครับ ถ้าเป็นลลิณจริงๆนายจะทำยังไงกับเธอ”

“ก็ถ้าอยากลองดี กูก็จะให้เธอได้ลอง” เขาไม่ชอบที่สุดคือคนที่คิดหักหลังและเลี้ยงไม่เชื่องแม้ว่าเด็กคนนั้นจะไม่ได้อยู่ในความดูแลของเขาโดยตรงแต่เธอก็เติบโตมาได้เพราะเม็ดเงินของเขาอยู่ดี

ราเชนทร์ก้มศีรษะลงรับคำสั่งก่อนจะก้าวเท้าเดินออกไปจัดการกับลูกน้องที่อยู่ในความดูแลเขาต่อ

ร่างสูงใหญ่เดินกลับเข้าไปล้างตัวและอาบน้ำด้วยอารมณ์ที่ยังคุกรุ่นอยู่แต่สุดท้ายก็กลับมาเยือกเย็นดังเดิม

ไม่คิดเลยว่าไม่ได้เจอเด็กคนนั้นนานขนาดที่อีกฝ่ายโตพอที่จะมาทำร้ายเขาได้ใช้เวลาไม่นานชายหนุ่มก็ทำธุระส่วนตัวจนแล้วเสร็จก่อนจะออกไปพูดคุยกับเจ้าของโรงแรมอย่างเครย์ตันที่มาตรวจสอบเหตุที่เกิดขึ้นด้วยตัวเอง

“ต้องขอโทษคุณธามไทด้วยครับ ที่ทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น”

“ไม่เป็นไร ลูกน้องผมทำงานสะเพร่าเอง” ธามไทมองไปยังลูกน้องทุกคนด้วยแววตานิ่งเรียบ

“ผมยินดีรับผิดชอบทุกอย่างครับ” เครย์ตันมีสีหน้าไม่สบายใจเพราะเรื่องเกิดขึ้นที่โรงแรมของเขาซ้ำยังมาเกิดกับแขกวีไอพีที่เข้าถึงตัวยากแบบนี้อีกนั่นเท่ากับว่าระบบรักษาความปลอดภัยของโรงแรมเขาหละหลวมมาก

“คุณเครย์ตันอย่าคิดมากเลยครับ เรื่องนี้เดี๋ยวผมจะจัดการเอง” ใช่เขาจะจัดการคนที่มันคิดทำร้ายเขาเองอย่าคิดว่าเขาจะปล่อยผ่านไปง่ายๆ

“ถ้างั้นผมขอตัวไปตรวจสอบรอบๆต่อก่อนนะครับ”

“เชิญครับ” ธามไทพยักหน้าให้ชายหนุ่มอีกคนด้วยท่าทีปกติก่อนที่เขาจะกลับเข้ามาในห้องพักและคิดอะไรบางอย่างในหัวไปด้วย

“ขออนุญาตครับนาย”

“ว่ามา” เห็นมือขวาคนสนิทก้าวเท้าเข้ามาหาอีกรอบหลังจากที่ให้ไปสืบเรื่องราวทุกอย่างก่อนหน้า

“คนของเราบอกว่าโดนลูกน้องของคุณศักดิ์ชัยทำร้ายครับและผมคิดว่าคนเหล่านั้นน่าจะช่วยเหลือลลิณให้หลบหนีไปได้ด้วยครับ”

“เป็นมันจริงๆสินะ” มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อยก่อนที่แววตาจะมืดดำลงจนน่ากลัว

ด้านราเชนทร์แม้ไม่เข้าใจว่าลลิณจะทำไปทำไมแต่เขาก็พอรู้มาบ้างว่าคงเกี่ยวกับเรื่องเมื่อสิบกว่าปีก่อนที่เจ้านายเขาไม่เคยพูดถึงเลยสักครั้ง เขารู้เพียงว่าเหตุการณ์เสียชีวิตของบิดาเพื่อนรักมีคุณศักดิ์ชัยเกี่ยวข้องด้วยแต่ก็ไม่รู้ว่าเกี่ยวข้องยังไงถึงทำให้เด็กสาวคนนึงยอมเสี่ยงชีวิตคิดทำร้ายผู้มีพระคุณแบบนี้...