บทที่ 46 เอ่ยปาก

บทที่ 46 เอ่ยปาก

“หนูไม่มีอะไรจะพูดกับพี่อีกแล้ว!”

“งั้นหรอ?”

ผมก้าวเท้าเข้าไปใกล้เรเนสมากขึ้นส่วนเธอนะหรอก็ถอยจนตัวไปประชิดกับรถของผมที่เมื่อกี้เธอเป็นคนขับมา เมื่อเห็นแบบนั้นผมก็รีบใช้แขนทั้งสองกั้นตัวของเธอให้อยู่บริเวณตรงกลางทันทีก่อนที่จะก้มไปสบตาที่แข็งกระด้างของเรเนส เป็นครั้งแรกเลยมั้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ