บทที่ 47 ไม่ปฏิเสธ

บทที่ 47 ไม่ปฏิเสธ

ฉันเหมือนกับคนบ้าที่เอาแต่พูดอยู่คนเดียวทั้งๆ ที่พี่รูธก็ยังยืนอยู่ปกติ เขาไม่สนใจฉันเหมือนเคยและแล้วทำไมร่างกายถึงได้มีสัญญาณแปลกๆ เกิดขึ้นล่ะอีกทั้งสายตาของตัวเองที่มองเห็นได้ชัดเจนกับถึงได้มืดลงๆ ไปเรื่อยๆ แบบนี้ จนในที่สุดการรับรู้ทั้งหมดของตัวเองก็สิ้นสุดลงตรงนั้น เวลานั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ