บทที่ 101 หนีไปซะ

ย้อนกลับไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน

เสียงคลื่นซัดเข้าฝั่งดังแว่ว ๆ ไปทั่วทั้งเกาะส่วนตัว กลางดึกที่ไร้แสงไฟ เด็กชายวศิน นั่งกอดเข่าอยู่ในห้องมืดแคบ ร่างกายผอมโซเต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกเฆี่ยน

ท้องของเขาร้องโครกคราก ความหิวกัดกินร่างกายจนแทบหมดเรี่ยวแรง

‘หิว… หิวจนอยากจะข่วนดินมากิน…’

แต่เขารู้ดีว่า ถ้าเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ