บทที่ 126 แล้วลูกไม่อยากกินนมหรอ?

“พี่สิงห์… พอเถอะ…” 

เธอพึมพำเสียงแผ่ว ร่างกายของเธอยังคงอ่อนล้าจากทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้

แต่วศินกลับยิ้มมุมปาก ก่อนจะพลิกตัวเธอขึ้นให้อยู่ใต้ร่างของเขาอีกครั้ง

“หนูยังไม่ยิ้มให้พี่เลย แบบนี้พี่จะรู้ได้ยังไงว่าหนูหายโกรธแล้ว”

ฝันดีหน้าแดงก่ำ ก่อนจะเบือนหน้าหนี แต่วศินกลับจับใบหน้าของเธอไว้ ก่...