บทที่ 2 ปิดปากเธอ (1)
“ตรวจครรภ์ยัง!”
น้ำเสียงเรียบเย็นของคิริวดังขึ้นกลางความเงียบแบบไม่ให้ตั้งตัว ใยฝันหันขวับ ใบหน้าที่กำลังเคลือบไปด้วยความเหนื่อยหน่ายหลังวันเรียนยาวเหยียดถึงกับผงะ
“ตรวจครรภ์เหี้ยไรเนี่ย?”
น้ำเสียงสะบัดชัดถ้อยชัดคำ บ่งบอกความงุนงงผสมความหงุดหงิดที่ปะทุขึ้นมาทันที หัวคิ้วขมวดแน่นอย่างคนที่ไม่ได้เตรียมใจรับอะไรที่แม่งโคตรเหลือเชื่อขนาดนี้
ใยฝันยืนอึ้งไปสองวินาที ก่อนมุมปากจะกระตุกเบา ๆ แบบอยากจะด่าซ้ำ
‘สมองไม่มีรึไงยัยโง่นี่ น่ารำคาญวะ!’
คิริวไม่พูดอะไร ไม่แม้แต่จะกระพริบตา ร่างแข็งแกร่งค่อย ๆ สาวเท้าเข้ามาใกล้ ก้าวยาว ๆ หนักแน่นอย่างคนที่ไม่ได้มีความลังเลแม้แต่น้อย ทุกจังหวะการเดินของเขามันกดดันจนเธอหายใจไม่ทั่วท้อง
‘ดูทำหน้าดิ ชักจะหมดความอดทนกับเธอแล้วนะ’
ก่อนที่มือหนาจะกระชากข้อมือเธอแรง ๆ จนเธอเซถลาไปข้างหน้าแบบไม่มีตั้งตัว ใบหน้าเบ้ด้วยความเจ็บร้าวทันทีที่ถูกดึงเต็มแรง
แล้วสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นกระบอกปืนขนาดใหญ่อยู่กลางเป้ากางเกง
‘เป็นหมอประสาอะไรพกปืนมาโรงพยาบาล กะจะฆ่ากันให้ตายเลยใช่ไหม’
ใจเธอตะโกนด่ารัวเป็นภาษามาร แววตาเบิกกว้างขึ้นนิด ๆ ก่อนจะเบนหน้ากลับมามองเขา
“ปล่อยฉันนะ นี่คุณจะเอาปืนมาขู่ฉันงั้นหรอ คิดว่าฉันกลัวคุณรึไง!”
“ปืนบ้าบออะไรของเธอ!”
น้ำเสียงเรียบนิ่งของเขาฟังดูเอือมระอาสุดขีด ไม่ได้สนใจแม้แต่น้อยว่าเธอจะรู้สึกยังไง คิริวปรายตามองเธอเหมือนเธอพูดจาไร้สาระเกินทน
“ก็เห็นๆกันอยู่” ใยฝันก้มมองลงไปที่เป้ากางเกงที่มีกระบอกปืนนั้น
“ยัยบ้า มันใช่กระบอกปืนที่ไหนกันล่ะ น่ารำคาญ!”
เขากัดฟันพูด ดวงตาคมดุกวาดมองเธอด้วยสีหน้าไม่ไยดี เสียงยังคงนิ่งแต่แฝงด้วยความรำคาญสุดขีด เหมือนกำลังคุยกับเด็กปัญญาอ่อนที่เข้าใจอะไรผิด ๆ
“ไม่ใช่ปืนแล้วอะไร”
“อย่างเธอฉันไม่จำเป็นต้องพกปืนมาขู่หรอก แล้วถ้าพกมาคงไม่ได้เอามาแค่ขู่ ฉันคงยิงเธอทิ้งเลย!”
เขาพูดเสียงเรียบพร้อมดึงมือเธอมากดกับความนูนกลางเป้ากางเกงแบบไม่ให้ได้ตั้งตัว
“กรี๊ดดดดด ไอ้โรคจิต!”
เธอหวีดลั่นทันที เสียงสูงแหลมดังจนทะลุหู แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและขยะแขยงปนกันไปหมด มือของเธอสั่นอย่างแรง พยายามดึงกลับสุดชีวิต
'จะร้องทำไมวะ ผู้หญิงทั้งโลกร้องขออยากจับมัน อ่อยฉันแทบตาย นี่อุตส่าห์จำใจให้สัมผัสนิดสัมผัสหน่อย ทำมาเป็นกรี๊ดกร๊าด คิดว่าฉันดูไม่ออกรึไง'
กรี๊ดดดด!!!
“อย่าเสียงดังดิวะ! ถ้าคนอื่นรู้ว่าฉันอยู่กับเธอก็ขายหน้าแย่สิ แล้วเธอควรดีใจนะที่ฉันยอมลดตัวลงมาเกลือกกลั้วกับผู้หญิงชั้นต่ำไร้ยางอายอย่างเธอ!”
น้ำเสียงเขาไม่ได้ขึ้นสูงแต่กลับเฉือนลึกกว่าใบมีดโกน ตาคมดุก้มมองเธอราวกับทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นแค่ของไร้ค่า
“ไอ้ห่าใต้ฝุ่นมันไม่เลือกชอบผู้หญิงดี ๆ สวย ๆ วะ รสนิยมโคตรแย่!”
คำพูดนั้นมันเสียดแทงจนเธอต้องหายใจลึก กำหมัดแน่น ก่อนจะเค้นเสียงถามกลับ
“คุณรู้ได้ไงว่าฉันกับพี่ใต้ฝุ่นคุยกันอยู่?”
แต่เขาไม่แม้แต่จะกระพริบตา
“นี่ยังคุยกันอยู่อีกหรอ? ได้กับฉันไปแล้วหนิ มักมากนะเธอหน่ะ”
เสียงที่เต็มไปด้วยความดูแคลนผสมเย้ยหยันกระแทกเข้าใส่ความอดทนของเธอ
“แค่เอากันจากข้อแลกเปลี่ยน จบงานก็คือจบแล้วคุณมาเอาไร?”
เธอกัดฟันแน่น จ้องเขาด้วยแววตาเกลียดชังเต็มขั้น
“มาเอาลูกเธอออกไง!”
เสียงเย็นจัดของคิริวดังกระแทกใส่หน้าเธอแบบไร้อารมณ์ แล้วเช็กใบหนึ่งก็ถูกโยนมาตรงหน้า... แผ่นเช็กสีขาวเนื้อดีมียอดเงินระบุไว้ตัวโต ๆ
หนึ่งล้านบาทถ้วน
“เอ้านี่ เอาไปทำแท้งซะ!”
เธอถอยหลังหนึ่งก้าว ตาเบิกกว้างด้วยความตกใจ ก่อนเสียงโวยวายจะระเบิดออกมา
“พูดบ้าอะไรของคุณ ประสาทป่ะ!”
“เธอท้องอยู่ไม่ใช่หรอ?”
“อย่ามามั่วนะ ฉันจะท้องได้ไง”
น้ำเสียงที่ออกมาสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัว... แต่เพราะเริ่มรู้สึกไม่มั่นคง
“ผ่านมา 2 เดือนแล้วหนิ ไม่ท้องได้ไง”
“หมายความว่าไง?”
“ฉันเอาออกไม่ทัน”
คำพูดที่โพล่งออกมาแบบหน้าตายทำเอาเธอชะงักไปหลายวินาที
“เอาออกไม่ทันแล้วไง คุณก็ใส่ถุงหนิ!”
“เปล่า ใส่แค่ตอนเธอเห็น ก่อนเธอเสร็จฉันก็ถอดออกไง”
เสียงมันเรียบ ราวกับกำลังเล่าเรื่องโง่ ๆ ที่ไม่มีอะไรสำคัญ
“อย่ามาตลกนะ!”
เขาเริ่มรำคาญจริงจังแล้วตอนนี้ ใบหน้าคมโน้มต่ำลง บีบหน้าเธอไว้แน่นจนนิ้วเป็นรอยบนใบหน้า
“เธอสิอย่ามาตลก เป็นแค่เครื่องมือก็อย่าพูดมากได้ป่ะ น่ารำคาญ”
ใยฝันสะบัดหน้าหนี พยายามผลักไสเต็มแรง แต่สู้แรงเขาไม่ได้เลย สุดท้ายใช้วิธีสุดท้าย...
เหยียบตีนเขาเต็มแรง!
ปั่ก!
เสียงเหยียบเท้าดังขึ้นแต่มันไม่ได้ทำให้เขาสะทกสะท้านเลยสักนิด
“ปล่อยฉันนะ ไอ้คนเหี้ย!”
“ถ้าเธอไม่หุบปาก ฉันจะเอาปากฉันปิดปากเธอ”
“แหวะ จะอ้วก สกปรก!”
“สกปรกหรอ อยากได้ฉันเป็นผัวจนตัวสั่นยังกล้ามาปากดีอีกนะ”
“เป็นอัลไซเมอร์หรอไอ้บ้า”
ยังไม่ทันจบประโยคดี เขาก็โน้มลงจูบเธอทันทีความรุนแรงที่กระแทกลงมากลางเรียวปากนุ่มจูบนั้นดิบเถื่อน เหมือนสัตว์นักล่าที่ไม่สนใจเสียงร้อง ไม่สนใจสายตา ไม่สนใจว่าเธอเต็มใจหรือไม่
‘เจ็บ อึดอัด กะจะดับลมหายใจด้วยวิธีนี้หรือไง’
