บทที่ 41 หมอโง่

“...หนาว... หนาวจัง...”

คิริวยกมือลูบหน้าผากเธออีกครั้ง ก้มหน้าพึมพำราวกับบ่นกับตัวเอง

“ทำไมถึงดื้อได้ขนาดนี้นะ... หัดพึ่งคนอื่นบ้างไม่ได้รึไง ใยฝัน”

เขาขยับตัวเข้าใกล้ จับมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว หัวใจหนักอึ้งในอกราวกับถูกก้อนหินทับอยู่

“อย่าทำให้ฉันรู้สึกมากไปกว่านี้เลย...” เขากัดฟันพูดเบา ๆ น้ำ...