บทที่ 46 เคยเกลียด…

มันไม่สะเทือนเธอเลยใช่ไหม?

คิริวยืนพิงประตูอยู่นาน คิ้วเข้มขมวดมุ่น จนกระทั่ง...

แสงหน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นอีกครั้ง เธอหยิบมันขึ้นมาอย่างเบา แต่ไม่ลอบซ่อน ปลายนิ้วเรียวพิมพ์ข้อความตอบใครบางคนที่ทำให้มุมปากเธอยกยิ้มขึ้นมาได้

รอยยิ้มแบบนั้น...

มันไม่ใช่รอยยิ้มประชด ไม่ใช่รอยยิ้มเหนื่อยล้า ไม่ใช่รอยยิ้...