บทที่ 47 หึง...

วันถัดมา

คิริวผลักประตูเบา ๆ หลังจากกลับจากทำงาน เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังขึ้นในความเงียบที่แทบรับรู้ได้ มีเพียงเสียงหายใจของภูผาในอ้อมกอดใยฝันเท่านั้นที่ยังดังสมาน

เขาก้าวเข้ามาเรื่อย ๆ ดวงตาคมขุ่นมัว เหมือนพายุที่ปะทุอยู่ข้างใน แต่เขาเก็บมันไว้เงียบ ๆ ไม่พูด ไม่สบตา เดินผ่านหน้าเธอไปอย่างไม่รู้...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ