บทที่ 88 เหมือนครั้งแรก

“คุณ…คุณวศิน คุณวศิน พี่สิงห์!”

สิ้นคำเรียกของคนตรงหน้าทำให้เขาได้สติตื่นจากภวังค์ทันที

“ตะโกนทำไม!”

ฝันดีเงยหน้ามองเขาด้วยสายตาหวาดหวั่น

"นี่คุณ… ช่วยฉันหน่อยได้ไหม… ฉันไม่ไหวแล้ว… ขอร้องล่ะ…" เสียงของเธอสั่นเครือ

คนตัวสูงยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะกัดฟันแน่น

“ของขาดมากเลยหรอ หึ!”

ปลายลิ้นร้อ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ