บทที่ 97 หุบปากแล้วไปได้แล้ว!

"แม่ฮับ! เจ้าอยากกลับบ้าน! เจ้าไม่ชอบที่นี่!"

วศินสะอึก

เชี่ยละ…

บอดี้การ์ดรอบ ๆ กลั้นขำแทบไม่อยู่ แม้จะต้องรักษาหน้าตรง แต่ไหล่ของบางคนกระตุกเป็นจังหวะ

‘เจ้าเด็กนี่มันกำลังใช้ไม้ตายกับนายท่านของพวกเราแน่ ๆ!’

วศินพยายามไม่สนใจ แต่พอเห็นเด็กชายทำหน้าจะร้องไห้ เขาก็ถอนหายใจหนัก ๆ อย่างรำคาญ

"เออ! อุ้ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ