บทที่ 10 เลขาคนใหม่กับเจ้านายจอมเฮี้ยบ
ตอนที่ 9. เลขาคนใหม่กับเจ้านายจอมเฮี้ยบ
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานนะคะ”
นิรินพูดจบก็หันหลังกลับทันที แต่เสียงทุ้มของอัคคีดังตามหลังมา
“เดี๋ยว”
หญิงสาวหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนหันกลับมาอย่างอดทน
“มีอะไรอีกคะท่านประธาน?”
อัคคีหยิบเอกสารกองหนึ่งจากโต๊ะขึ้นมา “จัดเรียงใหม่”
เขายื่นให้เธอนิรินรับมาเปิดดู “เอกสารประชุมวันนี้ทั้งหมดค่ะ?”
“ภายในหนึ่งชั่วโมง”
“หนึ่งชั่วโมง?”
“มีปัญหา?”
เธอเงยหน้ามองคนตรงหน้า “ไม่มีค่ะ”
“ดี” อัคคีเดินกลับเข้าห้องไปโดยไม่พูดอะไรอีก นิรินยืนมองแผ่นหลังของเขาด้วยความหงุดหงิด
“สั่งเก่งเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลยจริง ๆ”
เธอหันกลับมานั่งที่โต๊ะ ก่อนเริ่มจัดเอกสารทันทีทว่าไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น
กริ๊ง!
นิรินรับสาย “สวัสดีค่ะ เลขานุการประธานบริษัทค่ะ”
“คุณนิรินใช่ไหมครับ?”
“ค่ะ”
“ผมจากฝ่ายการตลาดนะครับ ท่านประธานเลื่อนประชุมจากสิบโมงเป็นเก้าโมงครึ่งครับ รบกวนแจ้งท่านประธานด้วย”
“ค่ะ” เธอวางสายแล้วรีบเปิดตารางงาน
เก้าโมงครึ่ง...เหลือเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
“งานวันแรกก็เอาเลยนะ...” นิรินรีบลุกขึ้นพร้อมแฟ้มในมือ ก่อนเคาะประตูห้องประธาน
ก๊อก ก๊อก
“เข้ามา” เธอเปิดประตู
“ท่านประธานคะ ฝ่ายการตลาดแจ้งว่าประชุมถูกเลื่อนมาเป็นเก้าโมงครึ่งค่ะ”
อัคคีเงยหน้าจากเอกสาร “ผมรู้แล้ว”
“รู้แล้ว?”
“ผมเป็นคนสั่งเลื่อนเอง”
นิรินนิ่ง “แล้วทำไมไม่บอกฉันคะ?”
“ผมกำลังดูว่าคุณจะรู้หรือเปล่า”
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆนี่เขากำลังทดสอบเธอ
“เข้าใจแล้วค่ะ”
“แล้วเอกสาร?”
“กำลังจัดอยู่ค่ะ”
อัคคีมองนาฬิกา “เหลือยี่สิบนาที”
“ฉันทราบค่ะ”
“ทำให้เสร็จ”
“ค่ะ” นิรินหมุนตัวเดินออกจากห้องทันทีเมื่อประตูปิดลง เธอก็พึมพำออกมา
“ถ้าฉันไม่รู้เรื่องนี้ ป่านนี้คงโดนด่าไปแล้วสินะ”
เธอนั่งลงและเร่งมือจัดเอกสารแต่สิ่งที่เธอไม่รู้คือ...หลังประตูบานนั้น อัคคีไม่ได้สนใจเอกสารตรงหน้าอีกแล้วสายตาคมจับจ้องไปยังประตู
เขากำลังนึกถึงเรื่องเมื่อครู่นิรินยังเหมือนเดิมเธอไม่ชอบถูกกดดันแต่ไม่เคยยอมแพ้และนั่นเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาเคยตกหลุมรักเธอ
อัคคีขยับกรามแน่น ก่อนบังคับตัวเองให้ละสายตาจากประตู
เขาจะไม่คิดเรื่องอดีต อย่างน้อย...เขาก็พยายามจะทำแบบนั้น
เก้าโมงยี่สิบห้านาที นิรินวางแฟ้มชุดสุดท้ายลงบนโต๊ะของอัคคี
“เรียบร้อยค่ะ” อัคคีเปิดดูทีละชุด เอกสารถูกจัดเรียงตามลำดับการประชุม มีโพสต์อิทระบุประเด็นสำคัญ และเอกสารที่ต้องเซ็นถูกแยกไว้อย่างชัดเจน
เขาเงยหน้าขึ้น “คุณทำเองทั้งหมด?”
“ค่ะ”
“ไม่ถามใคร?”
“ถ้าฉันถามทุกอย่างตั้งแต่วันแรก ฉันก็คงทำงานนี้ไม่ได้หรอกค่ะ”
คำตอบนั้นทำให้อัคคีเงียบไปก่อนจะพยักหน้าเล็กน้อย
“ใช้ได้”
นิรินแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขาชมเธอ?
แต่ยังไม่ทันจะดีใจ อัคคีก็พูดต่อ “แต่ครั้งหน้าอย่าใช้ปากกาสีแดงกับเอกสารของผม”
นิรินก้มมองแฟ้ม “ทำไมคะ?”
“ผมไม่ชอบ”
เธอกลั้นหายใจเมื่อครู่เธอเพิ่งคิดว่าเขาชมที่แท้ก็ยังไม่วายตำหนิ!
“รับทราบค่ะ”
“ไปเตรียมห้องประชุม”
“ค่ะ”
นิรินเดินออกไปด้วยสีหน้าปั้นยาก คุณภพที่เดินสวนเข้ามาพอดีเห็นสีหน้าเธอจึงถาม
“เป็นอะไรหรือครับ?”
“ไม่มีอะไรค่ะ” เธอหยุดคิดเล็กน้อย
“คุณภพคะ”
“ครับ?”
“ท่านประธานเป็นแบบนี้ทุกวันเลยเหรอคะ?”
คุณภพหัวเราะเบา ๆ
“ถ้าหมายถึงเรื่องจู้จี้กับรายละเอียด... ก็ประมาณนั้นครับ”
นิรินถอนหายใจ “ฉันจะอยู่รอดถึงสิ้นเดือนไหมเนี่ย”
คุณภพกำลังจะตอบแต่เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง
“ถ้าคุณคิดว่าจะอยู่ไม่ถึงสิ้นเดือน...”
ทั้งคู่หันกลับไป อัคคียืนอยู่ตรงนั้นสีหน้าเรียบนิ่ง
“ก็ลาออกได้”
นิรินชะงัก “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นค่ะ”
“งั้นก็ดี” เขาเดินผ่านเธอไปแต่ก่อนจะเข้าลิฟต์ เขาหยุดแล้วหันกลับมา
“ตามผมมา”
“ไปไหนคะ?”
“ประชุม”
“ค่ะ”นิรินรีบเดินตามเขาไปแต่ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่า...วันแรกของการเป็นเลขาเขายังขนาดนี้ แล้วถ้าต้องทำงานกับผู้ชายคนนี้ทุกวัน...เธอจะรับมือกับหัวใจตัวเองไหวจริง ๆ หรือ?
ขณะเดียวกัน อัคคีที่เดินอยู่ด้านหน้าเหลือบมองเงาสะท้อนของเธอจากประตูลิฟต์ มุมปากของเขาขยับขึ้นเพียงเล็กน้อยก่อนกลับมาเป็นสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม
เพราะอย่างน้อยวันนี้... เธอยังอยู่ตรงนี้
และครั้งนี้...เขาจะไม่ยอมปล่อยให้เธอหายไปจากชีวิตเขาอีกแล้ว.
