บทที่ 13 ความลับกลางดึก
ตอนที่ 13. ความลับกลางดึก
ภายในรถคันหรูเงียบสนิท หลังออกจากงานเลี้ยงมาได้เกือบยี่สิบนาที ทั้งอัคคีและนิรินแทบไม่ได้พูดอะไรกันเลยเสียงเดียวที่ดังอยู่ภายในรถคือเสียงเครื่องยนต์กับเสียงเพลงเบา ๆ จากวิทยุ
นิรินนั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง เธอพยายามทำเป็นไม่สนใจคนข้าง ๆ แต่ในหัวกลับวนเวียนอยู่กับคำถามที่อัคคีทิ้งเอาไว้ก่อนกลับ
ส่วนอัคคีก็เอาแต่มองถนน แต่ความจริงแล้วเขากำลังคิดถึงเรื่องเดียว
หมอธันวา และคำตอบของนิรินที่บอกว่าไม่มีแฟนเขาเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก่อนถามขึ้นในที่สุด
“ให้ผมไปส่งที่ไหน?”
นิรินหันมามองเขาเล็กน้อย “ที่บริษัทก็ได้ค่ะ”
คิ้วของอัคคีขมวดเข้าหากัน “บริษัท?”
“ค่ะ”
“มันดึกแล้ว”
“ฉันกลับเองได้ค่ะ”
“ผมถามว่าคุณพักที่ไหน”
นิรินเงียบ อัคคีหันมามองเธอแวบหนึ่งก่อนพูดต่อ
“ผมจะไปส่ง”
“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉัน...”
“นิริน” น้ำเสียงทุ้มต่ำทำให้เธอหยุดพูด
“บอกที่อยู่มา” หญิงสาวถอนหายใจหนัก ๆ เธอนิ่งอยู่นานจนในที่สุดก็ยอมบอกชื่อคอนโดแห่งหนึ่งออกมา
“คอนโดเดอะพาร์คค่ะ”
อัคคีไม่ได้ถามอะไรอีก เขาเพียงพยักหน้าแล้วเปลี่ยนเส้นทางไปตามที่เธอบอก แต่ตลอดทางนั้น...ความรู้สึกบางอย่างกลับก่อตัวขึ้นในใจเขา เขาไม่รู้ว่าทำไมถึงรู้สึกว่าเธอกำลังปิดบังอะไรบางอย่างและเขาไม่ชอบความรู้สึกนั้นเลย
ไม่นานรถก็มาจอดอยู่หน้าคอนโด นิรินปลดเข็มขัดนิรภัย ก่อนเปิดประตูลงจากรถ
“ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” เธอไม่ลืมที่จะเอ่ยคำขอบคุณเขา
อัคคีพยักหน้า “อืม”
หญิงสาวปิดประตูรถแล้วเดินเข้าไปในอาคาร อัคคียังคงนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สายตาคมมองตามเธอผ่านกระจกมองข้าง
เขาไม่ได้ขับออกไปทันที
เพียงนั่งรอ...รอจนกว่าเธอจะเข้าไปในอาคารอย่างปลอดภัยอย่างน้อยเขาก็อยากรู้ว่าเธอจะขึ้นห้องเรียบร้อยหรือไม่
แต่แล้ว...นิรินกลับหยุดเดิน เธอหันกลับมามองทางด้านหลังอย่างรวดเร็วจากนั้นจึงเดินออกมาจากหน้าอาคาร
อัคคีขมวดคิ้ว “อะไรของเธอ?”
ไม่กี่วินาทีต่อมา นิรินก็ยกมือขึ้นโบกรถแท็กซี่ที่กำลังวิ่งผ่านหน้าอาคาร
รถแท็กซี่คันหนึ่งชะลอจอด หญิงสาวรีบเปิดประตูแล้วขึ้นไปทันที
อัคคีมองภาพนั้นนิ่ง ๆ ความสงสัยพุ่งขึ้นถึงขีดสุด
เธอไม่ได้พักที่นี่?
ถ้าอย่างนั้น...ทำไมถึงให้เขามาส่งที่นี่? และทำไมต้องรอให้เขาขับรถออกไปก่อนถึงจะเรียกแท็กซี่?
“บ้าชะมัด...” อัคคีสบถเบา ๆ ก่อนสตาร์ตรถทันทีรถของเขาพุ่งออกจากที่จอดอย่างรวดเร็ว
แท็กซี่คันที่นิรินนั่งอยู่กำลังแล่นไปตามถนนสายหลักหญิงสาวถอนหายใจยาว พลางมองออกไปนอกหน้าต่าง
เธอไม่รู้เลยว่า...มีรถยนต์สีดำคันหนึ่งกำลังตามมาในระยะห่างพอสมควร อัคคีไม่ได้เปิดไฟสูงเขาเว้นระยะจากแท็กซี่คันนั้นอย่างระมัดระวัง
“เธอจะไปไหนกันแน่...” สายตาคมจับจ้องท้ายรถแท็กซี่ไม่วางในตอนแรกเขาเพียงต้องการรู้ว่าเธอไปพักที่ไหนแต่ตอนนี้มันกลายเป็นความสงสัยที่เขาหยุดไม่ได้
เขาเร่งความเร็วขึ้นเล็กน้อย ก่อนลดลงเมื่อแท็กซี่ชะลอตัวหัวใจของเขาเต้นแรงขึ้นอย่างไม่รู้สาเหตุ
จนกระทั่ง...แท็กซี่เลี้ยวออกจากถนนใหญ่
อัคคีรีบเลี้ยวตามถนนเส้นนี้เริ่มเงียบลงเรื่อย ๆ แสงไฟริมถนนมีเพียงเป็นช่วง ๆ สองข้างทางกลายเป็นอาคารพาณิชย์เก่า ๆ สลับกับบ้านพักอาศัย อัคคีมองแท็กซี่ตรงหน้าอย่างระแวดระวัง
เธอกำลังจะไปไหน? รถแท็กซี่เลี้ยวเข้าไปในซอยแคบอัคคีชะลอรถก่อนตามเข้าไปแต่เพียงไม่กี่วินาที...แท็กซี่คันนั้นกลับหายไปจากสายตา
“บ้าเอ๊ย!”
อัคคีเหยียบเบรกทันที เขามองซ้ายมองขวาซอยข้างหน้ามีทางแยกอยู่สามทาง รถแท็กซี่หายไปแล้วเขากำพวงมาลัยแน่นความรู้สึกบางอย่างบอกเขาว่า...คืนนี้เขาไม่ควรปล่อยเธอไป
อัคคีหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน
“คุณภพ”
“ครับท่านประธาน?”
“ผมต้องการข้อมูลคอนโดเดอะพาร์คของนิริน”
ปลายสายเงียบไปเล็กน้อย
“ท่านประธานหมายถึง...”
“เอาทุกอย่าง”
น้ำเสียงของเขาเย็นลง “ทั้งที่อยู่จริง ที่อยู่ตามเอกสาร และที่อยู่ที่เธอเคยใช้”
“ครับ”
อัคคีวางสายแต่ยังไม่ทันที่เขาจะขับรถกลับ...โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
คุณภพโทรกลับมา “ท่านประธานครับ”
“ว่าไง”
“ผมเช็กข้อมูลเบื้องต้นแล้วครับ”
อัคคีนิ่งฟัง “คอนโดเดอะพาร์ค...ไม่มีชื่อคุณนิรินเป็นผู้พักอาศัยครับ”
มือที่จับพวงมาลัยของอัคคีชะงัก “ว่าไงนะ?”
“ไม่มีชื่อเธอในระบบครับ”
ความเงียบเข้าปกคลุมภายในรถ อัคคีมองถนนตรงหน้าแววตาเปลี่ยนไปทันทีตลอดคืนนี้...เธอโกหกเขาเรื่องที่อยู่
โกหกเรื่องที่พัก และก่อนหน้านั้นก็โกหกเรื่องความสัมพันธ์กับผู้ชายคนหนึ่ง
อัคคีสูดลมหายใจเข้าลึก ความสงสัยที่เคยมี ตอนนี้กลายเป็นความระแวงเต็มรูปแบบ นิรินกำลังปิดบังอะไรเขาอยู่กันแน่?
และที่น่ากลัวกว่านั้นคือ...ทำไมเธอถึงไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอกำลังไปที่ไหน?
อัคคีมองถนนมืดตรงหน้า ก่อนสตาร์ตรถอีกครั้ง
คืนนี้...เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าเธอกำลังซ่อนอะไรไว้
