บทที่ 3 เจ็บช้ำ

ตอนที่ 3. เจ็บช้ำ

อัคคีรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่มาเจอกับนิรินในวันนี้

แต่ความเจ็บปวดจากวันที่ถูกทิ้งยังคงฝังลึก ลึกเสียจนศักดิ์ศรีและความน้อยใจเอาชนะความคิดถึงทั้งหมด มือที่เกือบยื่นออกไปจึงค่อย ๆ กำแน่นอยู่ข้างลำตัวเขาเลือกที่จะไม่ทำเลือกซ่อนความรู้สึกทั้งหมดไว้หลังใบหน้าเย็นชา อัคคีเบือนสายตาหนี เพราะไม่กล้ามองน้ำตาของนิรินนานกว่านี้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้สึก...แต่เพราะเขารู้สึกมากเกินไป

นิรินเช็ดรองเท้าของอัคคีจนสะอาด ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนเธอปาดน้ำตาที่เอ่อคลอออกลวก ๆ แล้วสูดลมหายใจเข้าลึก

"พอใจหรือยังคะ"

น้ำเสียงแหบพร่า แต่ยังพยายามรักษาความนิ่งเอาไว้

"ถ้าเสร็จธุระแล้ว...ฉันขอตัวไปทำงาน"

เธอหมุนตัวตั้งใจจะเดินออกจากห้อง

"เดี๋ยว"

เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นด้านหลังนิรินหยุดฝีเท้าโดยอัตโนมัติ

"ใครอนุญาตให้เธอไป"

เธอหลับตาลงครู่หนึ่ง ก่อนหันกลับมามองเขาอัคคีจ้องเธอด้วยสายตาเรียบเฉย

"แล้วเสื้อของฉันล่ะ"

เขาก้มมองคราบไวน์บนเสื้อเชิ้ตสีขาว

"เธอจะชดใช้ยังไง"

นิรินยืนนิ่ง สมองว่างเปล่าไปชั่วขณะสายตาของเธอเหลือบไปเห็นแก้วไวน์แดงที่ยังวางอยู่บนโต๊ะข้างโซฟา หญิงสาวเดินเข้าไปหยิบมันขึ้นมา ก่อนเดินกลับมายืนตรงหน้าอัคคีเธอยื่นแก้วไวน์ให้เขา

"เอาไปสิคะ"

อัคคีมองแก้วในมือเธอ แต่ไม่ได้ขยับรับบรรยากาศภายในห้องเงียบงัน

นิรินค่อย ๆ ลดมือลงเธอหลับตา สูดลมหายใจเข้าจนสุดปอด ก่อนผ่อนออกมาช้า ๆ จากนั้น...โดยที่อัคคีไม่ทันได้คาดคิดหญิงสาวยกแก้วไวน์ขึ้นเหนือศีรษะของตัวเอง

ซ่า...ไวน์สีแดงไหลรดลงมาตั้งแต่ศีรษะ เส้นผม ใบหน้า จนเปียกชุ่มชุดยูนิฟอร์มทั้งตัว

อัคคีเบิกตากว้าง "นิริน!" เสียงเรียกของเขาดังขึ้นด้วยความตกใจหญิงสาวยืนตัวตรง ปล่อยให้หยดไวน์ไหลอาบแก้มปะปนกับคราบน้ำตา เธอส่งยิ้มบาง ๆ ที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า

"คุณเสียเสื้อ..."

"ส่วนฉัน...เสียทั้งศักดิ์ศรี เสียทั้งงาน"

เธอวางแก้วเปล่าลงบนโต๊ะเบา ๆ ก่อนสบตาเขาเป็นครั้งสุดท้าย

"ถือว่า...หายกันแล้วนะคะ จากนี้อย่าเจอกันอีกเลย"

พูดจบ นิรินก็หมุนตัวเดินออกจากห้องทันทีประตูปิดลงพร้อมเสียงดัง "ปัง"

เหลืออัคคียืนแข็งทื่ออยู่เพียงลำพัง เขามองหยดไวน์ที่กระเซ็นอยู่บนพื้น ก่อนจะนึกถึงแววตาของนิรินเมื่อครู่หัวใจที่เคยคิดว่าแข็งกระด้าง กลับบีบรัดอย่างรุนแรง

เป็นครั้งแรกในรอบสี่ปี...ที่อัคคีเริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าสิ่งที่เขาทำลงไปเมื่อครู่ คือการเอาคืน...หรือกำลังทำร้ายคนที่เขาไม่เคยเลิกรักกันแน่

นิรินวิ่งเข้ามาในห้องน้ำของพนักงานทันทีที่ประตูห้องรับรองปิดลงทันทีที่ไม่มีใครอยู่ตรงหน้า...หยดน้ำตาที่เธอพยายามกลั้นไว้ก็ไหลออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มือทั้งสองยกขึ้นปิดหน้า เสียงสะอื้นดังแผ่ว ๆ ก้องอยู่ภายในห้องน้ำอันว่างเปล่า

"ทำไมต้องเป็นแบบนี้" เธอพึมพำกับตัวเองสี่ปีที่พยายามหลีกหนีสี่ปีที่คิดว่าจะไม่มีวันได้พบเขาอีกแต่สุดท้าย...โชคชะตาก็ยังเล่นตลกกับเธอ นิรินปล่อยให้ตัวเองร้องไห้อยู่พักใหญ่ ก่อนจะเปิดก๊อกน้ำ ล้างคราบไวน์ที่เปื้อนใบหน้าและลำคอเธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าซีดเซียว เส้นผมยังชื้นจากไวน์ที่ราดลงมาเมื่อครู่หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก

"พอแล้ว..." เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ

"ยังมีงานต้องทำ" นิรินใช้กระดาษทิชชูซับใบหน้า จัดผมให้เรียบร้อยเท่าที่จะทำได้ ก่อนเดินกลับไปยังห้องจัดเลี้ยงเมื่อเพื่อนร่วมงานเห็นสภาพของเธอ ต่างก็รีบเดินเข้ามาด้วยความตกใจ

"นิริน! ไปโดนอะไรมาน่ะ"

หญิงสาวฝืนยิ้มบาง ๆ

"ไม่มีอะไรหรอก แค่ทำไวน์หกใส่ตัวเอง" เธอก้มมองชุดยูนิฟอร์มที่เต็มไปด้วยคราบสีแดง

"เสื้อผ้าเปื้อนหมดแล้ว...ขอไปช่วยงานในครัวแทนได้ไหม"

เพื่อนร่วมงานมองหน้ากันอย่างเห็นใจ แม้จะรู้ว่าเรื่องคงไม่ใช่แค่ไวน์หกธรรมดา แต่ก็ไม่มีใครซักไซ้

"ได้สิ เดี๋ยวตรงนี้พวกเราจัดการเอง"

"ใช่ ไปพักก่อนก็ได้นะ"

นิรินยิ้มขอบคุณ "ขอบใจนะ"

จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปยังส่วนครัวด้านหลังของโรงแรม รับหน้าที่ล้างภาชนะ จัดเตรียมของ และช่วยเช็กออร์เดอร์ แทนการออกไปเสิร์ฟแขกในงาน

ขณะเดียวกันอัคคีเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เรียบร้อยแล้วสูทสีดำตัวใหม่ทำให้เขากลับมาดูสง่างามเหมือนเดิม แต่ภายในใจกลับไม่สงบนัก

เขาเดินกลับเข้าสู่ห้องบอลรูม พลางกวาดสายตามองไปรอบ ๆไม่มีร่างของนิริน เขาหันไปมองมุมที่พนักงานจัดเลี้ยงยืนประจำตำแหน่ง ไม่มี เดินไปยังโซนเครื่องดื่ม ก็ไม่มี แม้แต่บริเวณหน้าห้องจัดเลี้ยง เขาก็ยังไม่เห็นเธอ อัคคีขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

"เธอหายไปไหน..." เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ดวงตาคมกวาดมองฝูงชนอีกครั้ง หวังว่าจะเห็นใบหน้าคุ้นเคยคนนั้น

แต่ไม่ว่าจะมองหาอีกกี่รอบ...ก็ไร้วี่แววของนิริน