บทที่ 6 สัมภาษณ์งานด้วยตัวเอง

ตอนที่ 6. สัมภาษณ์งานด้วยตัวเอง

เสียงพูดคุยเบา ๆ ดังขึ้นทั่วหน้าห้องสัมภาษณ์งานของบริษัท JKN Group ผู้สมัครหลายสิบคนนั่งเรียงรายอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้ากดดัน บางคนกอดแฟ้มเอกสารแน่น บางคนเอาแต่เปิดอ่านประวัติของตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ตำแหน่งที่ทุกคนกำลังรอคอยคือ...

เลขานุการส่วนตัวของท่านประธานบริษัท ตำแหน่งที่ขึ้นชื่อว่าเข้ายากที่สุดในบริษัท และเงินดีที่สุดเลยก็ว่าได้ เพราะนอกจากคุณสมบัติจะต้องครบแล้ว ยังมีข่าวลือออกมาว่า ครั้งนี้ท่านประธานจะเป็นคนสัมภาษณ์ด้วยตัวเอง

“ได้ยินมาว่าคนก่อนหน้าเข้าไปไม่ถึงห้านาทีเองนะ”

“จริงเหรอ? โห... แสดงว่าประธานเข้มมาก”

“ก็เขาเป็นถึงอัคคีไง คนที่ทำให้ JKN Group ขึ้นมาอยู่ระดับประเทศได้” เสียงกระซิบดังขึ้นเป็นระยะ นิรินนั่งเงียบอยู่มุมหนึ่ง มือเรียวกำแฟ้มเอกสารเอาไว้แน่น แม้ภายนอกเธอจะดูสงบนิ่ง แต่ภายในหัวใจกำลังเต้นแรง เธอแทบไม่ได้ยินด้วยซ้ำว่าคนข้าง ๆ ที่พูดถึงเมื่อกี้นี้คือใคร

เธอไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากแข่งขันกับใคร เธอแค่ต้องการงานที่มั่นคง...หลังจากผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากมา เธอไม่มีสิทธิ์เลือกมากนัก

“คุณนิริน เชิญเข้าห้องสัมภาษณ์ค่ะ” เสียงเรียกทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้น

“ค่ะ” เธอลุกขึ้น ก่อนเดินตรงไปยังห้องสัมภาษณ์ด้วยความมั่นใจที่พยายามสร้างขึ้นมา ทันทีที่ประตูเปิดออก ภายในห้องกว้างเงียบสนิท ด้านหน้ามีชายคนหนึ่งนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน โดยหันหลังให้เธอ นิรินมองเห็นเพียงแผ่นหลังกว้างในชุดสูทสีเข้มข้าง ๆ กันมีชายอีกคนยืนอยู่ ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเลขาหรือคนสนิทของประธานบริษัท

“เชิญนั่งครับ คุณนิริน” ชายคนนั้นเปิดแฟ้มประวัติของเธอ

“ประสบการณ์ทำงานของคุณค่อนข้างหลากหลาย... ทั้งด้านเอกสาร การจัดการ และการประสานงาน”

“ค่ะ ฉันคิดว่าสิ่งเหล่านี้สามารถนำมาปรับใช้กับตำแหน่งเลขานุการได้ค่ะ”

นิรินตอบด้วยน้ำเสียงมั่นใจ คำถามต่าง ๆ ถูกยิงเข้ามาอย่างต่อเนื่อง ทั้งเรื่องการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า การจัดตารางงาน ความกดดันในการทำงาน รวมถึงการรับมือกับเจ้านายที่มีบุคลิกเข้มงวด

เธอตอบทุกคำถามอย่างดีที่สุดจนกระทั่งเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมง

ชายคนนั้นปิดแฟ้มลง “คุณนิริน คุณผ่านการสัมภาษณ์ครับ”

หญิงสาวถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ขอบคุณค่ะ”

“นี่คือสัญญาจ้างงาน กรุณาตรวจสอบรายละเอียดก่อนเซ็นครับ”

นิรินรับเอกสารมาอ่านอย่างละเอียด

ตำแหน่ง...

เลขานุการส่วนตัวของประธานบริษัท

เงินเดือน...

สวัสดิการ...

ทุกอย่างตรงตามที่ตกลงไว้

เธอหยิบปากกาขึ้นมา ก่อนจรดลายเซ็นลงบนกระดาษ

ทันทีที่ปลายปากกาหยุดลง เสียงของชายที่นั่งหันหลังมาตลอดก็ดังขึ้น

“เซ็นเรียบร้อยแล้วสินะ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำ...น้ำเสียงที่เธอไม่มีวันลืมนิรินชะงักหัวใจเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะชายคนนั้นค่อย ๆ หมุนเก้าอี้กลับมา

และวินาทีนั้น...ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างใบหน้าคมคายที่เคยอยู่ในความทรงจำผู้ชายที่เธอเคยรัก...ผู้ชายที่เธอคิดว่าจะไม่มีวันได้เจอกันอีกกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเธอ

“อัคคี...” เสียงเรียกชื่อเขาหลุดออกมาอย่างแผ่วเบาอัคคีมองเธอนิ่งๆ สีหน้าไม่ได้แสดงความรู้สึกใดต่างจากนิรินที่กำลังสับสน

เพราะเธอเพิ่งรู้ว่า...งานใหม่ที่เธอคิดว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นของชีวิตใหม่กลับกลายเป็นการกลับมาอยู่ใต้คำสั่งของผู้ชายที่เธอพยายามลืมมาตลอดหลายปี

อัคคีเอนหลังพิงเก้าอี้ ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น

“ยินดีต้อนรับสู่ JKN Group” เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนมองเธอตรง ๆ

“นิรินตั้งแต่วันนี้... คุณคือเลขาของผม”

นิรินนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น ความรู้สึกมากมายตีกันอยู่ภายในอก

ทั้งตกใจ ทั้งสับสน และไม่อยากเชื่อว่าคนที่เธอพยายามหลีกหนีมาตลอด จะกลับมายืนอยู่ตรงหน้าเธอในฐานะเจ้านาย

“ไม่ค่ะ”

คำปฏิเสธดังออกมาอย่างรวดเร็ว อัคคีเลิกคิ้วเล็กน้อย มองหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่แสดงอารมณ์

“อะไรนะ?”

นิรินกำมือแน่น พยายามควบคุมความสั่นไหวของตัวเอง

“ฉันไม่ทำงานนี้แล้วค่ะ”

เธอวางปากกาลงบนโต๊ะ ก่อนเลื่อนเอกสารกลับไป

“คุณหาคนใหม่เถอะค่ะ”

คำพูดของเธอทำให้เลขาคนสนิทของอัคคีมองหน้ากันอย่างตกใจเพราะตั้งแต่ทำงานกับอัคคีมา ไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธตำแหน่งเลขานุการส่วนตัวของเขาหลังจากผ่านการคัดเลือกแต่อัคคีกลับไม่ได้โกรธเขาเพียงมองเธอนิ่ง ๆ

“ได้” คำตอบสั้น ๆ ทำให้นิรินชะงักไปเล็กน้อยเธอคิดว่าเขาจะต่อว่า จะถามเหตุผล หรือพยายามรั้งเธอไว้

แต่ไม่...เขากลับยอมง่ายเกินไป

“งั้นฉันขอตัวนะคะ” นิรินกำลังจะหมุนตัวเดินออกไป

“แต่ก่อนออกไป...” เสียงเรียบเย็นของอัคคีดังขึ้น ทำให้เธอหยุดฝีเท้า

“อ่านสัญญาให้ดี”

นิรินหันกลับไปมอง “อะไรนะคะ?”

อัคคีหยิบเอกสารขึ้นมา ก่อนเปิดไปยังหน้าสุดท้าย

“ในสัญญาระบุไว้ชัดเจน หลังจากผู้สมัครเซ็นยืนยันเข้าทำงานแล้ว หากยกเลิกโดยไม่มีเหตุผลตามเงื่อนไข จะมีค่าปรับตามจำนวนที่กำหนด”

หัวใจของนิรินกระตุก “ค่าปรับ?”

เธอรีบเดินกลับไปหยิบเอกสารขึ้นมาเปิดอ่านอีกครั้งดวงตาคู่สวยไล่อ่านตัวหนังสืออย่างรวดเร็วและเมื่อเห็นข้อความนั้น...ใบหน้าของเธอก็ค่อย ๆ ซีดลงเพราะมันมีอยู่จริง

เงื่อนไขการยกเลิกสัญญาหลังการเซ็นรับตำแหน่งพร้อมจำนวนเงินค่าปรับที่ไม่ใช่น้อย ๆ สำหรับคนที่ต้องทำงานหาเงินทุกบาททุกสตางค์อย่างเธอ...

มันเป็นจำนวนที่หนักเกินไป “นี่มัน...”

นิรินเม้มริมฝีปาก เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกบีบให้จนมุมอัคคีมองสีหน้าของเธอ ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“คุณเป็นคนเซ็นเอง” คำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจเพราะมันเป็นความจริงเธอรีบร้อนเกินเพราะเธออยากได้งานจนไม่ได้ตรวจสอบ

🔥🔥🔥🔥

หนึ่งคอมเม้นเท่ากับ 1 กำลังใจนะคะ