บทที่ 8 ข้อตกลง
ตอนที่ 7. ข้อตกลง
ในขณะที่นิรินกำลังคิดหาทางออก เลขาของอัคคีก็เปิดแฟ้มขึ้นมา
“ถ้าอย่างนั้น คุณนิรินครับ... คุณพร้อมเริ่มงานเมื่อไหร่ครับ”
นิรินเงยหน้าขึ้น เตรียมจะตอบ แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไรเสียงทุ้มของคนที่นั่งอยู่ด้านหลังก็ดังขึ้นก่อน
“วันนี้”
ทั้งห้องเงียบลงทันทีนิรินหันขวับไปมองอัคคี
“วันนี้?”
อัคคีมองเธอด้วยสายตานิ่งเฉย “ใช่”
เขาเหลือบมองนาฬิกาบนข้อมือ ก่อนพูดต่อ “ในเมื่อคุณเซ็นสัญญาแล้ว ก็เริ่มงานวันนี้”
นิรินมองผู้ชายตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อผู้ชายคนเดิม...ยังคงเป็นคนที่ทำให้เธอไม่มีทางเลือกเหมือนเดิม
แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไปเพราะเมื่อก่อนเขาเป็นคนรักของเธอ
แต่ตอนนี้...เขาคือเจ้านายของเธอและดูเหมือนอัคคีจะตั้งใจให้เธอจำเรื่องนี้ให้ขึ้นใจเสียด้วย
“ยินดีต้อนรับกลับมา... เลขาของผม” ประโยคสุดท้ายของเขาทำให้นิรินกำมือแน่นเพราะคำว่า “กลับมา” มันไม่ได้หมายถึงแค่การกลับมาทำงานแต่มันหมายถึงการกลับเข้ามาในชีวิตของเขาอีกครั้งด้วย...
นิรินมองอัคคีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามคำว่า “กลับมา” ของเขาเมื่อครู่ ทำให้หัวใจเธอรู้สึกแปลก ๆ ทั้งที่เวลาผ่านมาหลายปีแล้ว...แต่แค่ได้ยินน้ำเสียงเย็นชาของเขา เธอก็ยังจำได้ทุกอย่าง
จำได้ว่าเขาเคยอ่อนโยนกับเธอแค่ไหน และจำได้ดีว่าเขาเป็นคนเดียวกันกับที่ทำให้เธอต้องเดินจากมา
“ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดนะคะ” นิรินพูดขึ้น พยายามทำเสียงให้มั่นคง
“ฉันมาที่นี่เพราะสมัครงาน ไม่ใช่เพราะอยากกลับเข้ามาในชีวิตคุณ”
คำพูดของเธอทำให้เลขาของอัคคีชะงักไปเล็กน้อยบรรยากาศภายในห้องเงียบลงทันที อัคคีมองเธอนิ่ง ๆ มีเพียงสายตาเย็นชาที่ทำให้นิรินรู้สึกเหมือนเขากำลังสร้างกำแพงสูงกั้นระหว่างพวกเขา
“คุณคิดว่าผมพูดถึงเรื่องนั้นเหรอ?”
นิรินนิ่งอัคคีลุกขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเธอระยะห่างระหว่างทั้งสองใกล้เกินไปจนเธอต้องเผลอก้าวถอยหลังแต่เขากลับหยุดอยู่แค่นั้น
“คุณเป็นคนเซ็นสัญญาเอง” น้ำเสียงของเขาราบเรียบ
“ตอนนี้คุณเป็นพนักงานของ JKN Group”
เขาเว้นช่วง ก่อนพูดต่อ “อย่าทำให้เรื่องส่วนตัวมาปะปนกับงาน”
คำพูดนั้นทำให้นิรินรู้สึกเจ็บแปลบ เพราะมันฟังดูเหมือนเขาไม่ได้สนใจเรื่องราวในอดีตของพวกเขาอีกแล้วแต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริง...ทำไมเขาถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น?ทำไมเขาถึงยังจำทุกอย่างได้?
“ค่ะ” นิรินตอบสั้น ๆ
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะทำงานให้ดีที่สุดค่ะ”
อัคคีมองท่าทีแข็งกร้าวของเธอ เหมือนเดิม...นิรินยังคงเป็นคนที่ไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ แม้ในวันที่เธอต้องการความช่วยเหลือที่สุด เธอก็ยังเลือกจะยืนด้วยตัวเอง
ภาพในอดีตบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวของเขาวันที่เธอเดินจากไป
วันที่เธอเลือกทิ้งเขาไว้โดยไม่หันกลับมา มือใหญ่กำแน่นเล็กน้อย ก่อนจะซ่อนความรู้สึกนั้นเอาไว้
“คุณภพ” อัคคีเรียกเลขาของตัวเอง
“ครับท่านประธาน”
“พาเลขาคนใหม่ไปดูโต๊ะทำงาน แล้วแจ้งรายละเอียดทั้งหมด”
“ครับ” คุณภพพยักหน้า ก่อนหันไปทางนิริน
“เชิญครับคุณนิริน”
นิรินก้มศีรษะเล็กน้อย “ขอบคุณค่ะ”
เธอเดินออกไปจากห้องแต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง...
“นิริน”
เสียงของอัคคีเรียกเธอเอาไว้ หญิงสาวหยุดเดินหัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัว เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงแบบนี้
เธอหันกลับไป อัคคียืนอยู่ที่เดิม สีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม
“ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนที่ทำงานตามอารมณ์”
นิรินนิ่งไป “หวังว่าคุณจะพิสูจน์ให้ผมเห็นว่า... คุณไม่ได้เปลี่ยนไป”
ประโยคนั้นเหมือนเป็นทั้งคำเตือนและคำท้าทายนิรินมองเขา ก่อนตอบกลับทันที
“ไม่ต้องห่วงค่ะ” เธอส่งยิ้มบาง ๆ ที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหมือนในอดีต “ฉันมาที่นี่เพื่อทำงาน ไม่ได้มาเพื่อให้ใครตัดสินฉัน”
พูดจบเธอก็เดินออกไปประตูปิดลง ทิ้งให้อัคคียืนอยู่คนเดียวในห้องเขามองไปยังประตูบานนั้นก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ
หลายปีที่ผ่านมา...เขาเคยคิดว่าตัวเองลืมผู้หญิงคนนี้ได้แล้วแต่เพียงแค่เห็นเธอเดินเข้ามาในห้องวันนี้เขาก็รู้ทันทีว่า...เขาโกหกตัวเองมาตลอด
ด้านนอกห้องนิรินเดินตามคุณภพไปยังโต๊ะทำงานใหม่เธอพยายามเก็บสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ทันทีที่นั่งลง...มือเรียวกลับกำแน่นอยู่ใต้โต๊ะ
“ทำไมต้องเป็นเขาด้วย...” เธอพึมพำกับตัวเอง เพราะเธอคิดว่าตัวเองหนีจากอดีตมาได้แล้วแต่สุดท้าย...อดีตกลับเดินเข้ามาหาเธอในฐานะ เจ้านายคนใหม่ของเธอ.
“คุณนิรินมีเรื่องอะไรที่สงสัยก็ถามผมได้ตลอดนะครับ” คุณภพบอกกับเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนเป็นอย่างมาก
“ขอบคุณมากนะคะ ถ้ายังไงเดี๋ยวนิรินขอศึกษางานก่อนนะคะถ้าไม่เข้าใจตรงไหนจะสอบถามนะคะ” นิรินพูดกับคุณภพด้วยน้ำเสียงที่สุภาพเป็นอย่างมาก
“ได้ครับ”
