บทที่ 9 จำได้
ตอนที่ 8. จำได้
เช้าวันต่อมา...นิรินยืนอยู่หน้าอาคารสำนักงานใหญ่ของ
JK NGroup พร้อมกับสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตึกสูงตรงหน้าคือสถานที่ที่เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ทุกวันนับจากนี้และคนที่อยู่บนชั้นสูงสุดของตึกแห่งนี้...คือผู้ชายที่เธอเคยรักแต่วันนี้เขากลายเป็นเจ้านายของเธอ
“ตั้งสติ นิริน” เธอพูดกับตัวเองเบา ๆ
“มาทำงาน ไม่ได้มารื้อฟื้นอดีต” หลังจากเตือนตัวเองเสร็จ หญิงสาวก็เดินเข้าไปด้านในด้วยความมั่นใจ ทันทีที่ลิฟต์เปิดออกยังชั้นผู้บริหาร บรรยากาศก็แตกต่างจากชั้นอื่นอย่างชัดเจนทุกคนเดินด้วยความเร่งรีบ สีหน้าเต็มไปด้วยความจริงจังเพราะที่นี่คือพื้นที่ทำงานของคนที่ขึ้นชื่อว่า...อัคคี วัฒนเมธากุล ประธานหนุ่มผู้ไม่เคยปล่อยให้ความผิดพลาดเกิดขึ้นในบริษัท
“คุณนิรินครับ” เสียงหนึ่งดังขึ้นเธอหันไปเห็นคุณภพ เลขาคนสนิทของอัคคีเดินเข้ามาหา
“ค่ะ”
“วันนี้ผมจะอธิบายงานทั้งหมดที่เหลือให้คุณฟังนะครับ”
เขายื่นแฟ้มเอกสารจำนวนหนึ่งให้ นิรินรับมา ก่อนเปิดดู
ตารางงาน...
เอกสารประชุม...
รายชื่อผู้บริหาร...
กำหนดการเดินทาง...
ทุกอย่างละเอียดจนแทบไม่มีช่องว่างให้ผิดพลาด
“เยอะเหมือนกันนะคะ”
คุณภพยิ้มบาง ๆ “ตำแหน่งนี้ไม่ง่ายครับ”
เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อ “โดยเฉพาะเมื่อเจ้านายของคุณคือท่านประธาน”
นิรินเข้าใจความหมายทันทีเธอเคยรู้จักอัคคีดีเขาเป็นคนที่สมบูรณ์แบบทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่เขาต้องการ
และถ้าเกิดข้อผิดพลาด...เขาไม่เคยปล่อยผ่าน
“ฉันจะพยายามค่ะ” คุณภพพยักหน้า ก่อนพาเธอไปยังโต๊ะทำงานหน้าห้องประธานโต๊ะของเธออยู่ห่างจากห้องของอัคคีเพียงไม่กี่ก้าวใกล้เกินไป...ใกล้จนเธอรู้สึกถึงแรงกดดันโดยไม่ต้องเห็นหน้าเขา
“นี่คือพื้นที่ทำงานของคุณครับ”
“แต่ว่าเมื่อวานไม่ใช่ตรงนี้นี่คะ ? ” นิรินถามด้วยความสงสัยเป็นอย่างมาก
“คือว่ามีการปรับเปลี่ยนนิดหน่อยครับ” คุณภพรีบแจ้งในทันที
“อ่อค่ะ ขอบคุณค่ะ”
ยังไม่ทันที่นิรินจะได้นั่ง เสียงประตูห้องด้านหลังก็เปิดออกร่างสูงในชุดสูทสีเข้มเดินออกมา
อัคคี เพียงแค่เขาปรากฏตัว บรรยากาศรอบตัวก็เงียบลงทันที
“กาแฟผม” เขาพูดกับเธอเป็นประโยคแรก
นิรินชะงัก “คะ?”
อัคคีมองนาฬิกา “เจ็ดโมงห้าสิบห้า”
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ “ผมเข้าบริษัทแปดโมง กาแฟต้องอยู่บนโต๊ะก่อนผมเข้าห้องทำงาน”
นิรินมองเขา “แต่ในเอกสารไม่ได้ระบุว่าต้องเตรียมกาแฟให้ด้วยนะคะ”
คุณภพที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แอบชะงักเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้าแย้งอัคคีตั้งแต่วันแรก แต่อัคคีกลับไม่ได้โกรธเขาเพียงมองเธอ
“จริง” เขาตอบสั้น ๆ
“เพราะผมไม่ได้เขียนทุกอย่างลงในเอกสาร”
นิรินเม้มปาก “ถ้าอย่างนั้น ต่อไปช่วยแจ้งรายละเอียดงานให้ครบด้วยนะคะ ฉันจะได้ทำงานถูกต้อง”
สายตาของอัคคีเปลี่ยนไปเล็กน้อยผู้หญิงคนนี้...ยังเหมือนเดิมยังกล้าพูดกับเขาตรง ๆเหมือนเมื่อก่อน
“กาแฟ” เขาพูดซ้ำ “ผมให้เวลาสิบนาที”
พูดจบเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้องนิรินมองตามด้วยความหงุดหงิด
“คนอะไร...”
เธอพึมพำเบา ๆ “วันแรกก็ใช้งานเหมือนฉันเป็นแม่บ้านแล้ว”
คุณภพได้ยินก็อดยิ้มไม่ได้
“คุณนิรินครับ”
“คะ?”
“คุณเป็นคนแรกที่กล้าพูดแบบนี้กับท่านประธาน”
เธอเลิกคิ้ว “แล้วปกติคนอื่นทำยังไงคะ?”
คุณภพตอบตามตรง “ส่วนใหญ่... แค่กลัวครับ”
นิรินเงียบไปก่อนถอนหายใจ “ฉันไม่ได้ไม่กลัวค่ะ”
เธอมองประตูห้องของอัคคี “แต่ฉันก็ไม่อยากเสียตัวตนของตัวเองเพราะเขา”
คำพูดนั้นทำให้คุณภพนิ่งไป เพราะเขาไม่รู้เรื่องอดีตของทั้งคู่แต่ดูจากสายตาของอัคคีเมื่อวาน...เขาก็รู้สึกได้ว่าผู้หญิงคนนี้...ไม่ใช่แค่พนักงานธรรมดาสำหรับเจ้านายของเขา
สิบนาทีต่อมากาแฟถูกวางลงบนโต๊ะของอัคคีเขามองแก้วกาแฟ ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวตรงหน้า
“คุณจำได้”
นิรินชะงัก “อะไรคะ?”
อัคคีมองแก้วกาแฟ “ผมไม่เคยบอกว่าผมดื่มแบบไหน”
ความเงียบเกิดขึ้นชั่วขณะเพราะเธอรู้ดี...กาแฟแก้วนี้เป็นแบบที่เขาชอบ ไม่หวาน ไม่ใส่นม และต้องเป็นอุณหภูมิที่พอดีเธอจำได้...ทั้งที่พยายามลืมมาตลอด นิรินหลบสายตา
“แค่เดาค่ะ”
อัคคีมองเธอแต่ไม่ได้พูดอะไรเพราะเขารู้ว่า...เธอโกหกและนั่นทำให้ความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามกดเอาไว้...เริ่มกลับมาอีกครั้ง
