บทที่ 3 3
“ที่จริงลุงก็เปิดใจรับเขานานแล้ว แต่ลุงไม่อยากเสียฟอร์มเท่านั้นเอง” พ่อเลี้ยงเมฆาเอ่ยถึงบุตรเขยด้วยรอยยิ้มที่เขินอาย
“อย่างไรลุงก็ต้องขอโทษพ่อณัฐด้วยนะ”
“เรื่องอะไรครับ” ชายหนุ่มหันมาถามชายสูงวัยด้วยสีหน้าที่งุนงง
“ก็เรื่องที่ลุงเคยให้ความหวังเรื่องลูกฟ้ากับพ่อณัฐไง”
“อ๋อ ถ้าเป็นเรื่องนั้น คุณลุงสบายใจได้เลยครับ เพระผมทำใจเรื่องของคุณฟ้าได้ตั้งนานแล้วครับ” พ่อเลี้ยงณัฐวุฒิจำใจพูดปดไป เพื่อให้พ่อเลี้ยงเมฆาเลิกกล่าวโทษตัวเอง เพราะเขาเจอหน้าท่านเมื่อไหร่ ท่านก็มักจะกล่าวขอโทษเขาเสมอ
“ลุงดีใจที่พ่อณัฐตัดใจจากลูกฟ้าได้ ลุงเชื่อนะ ว่าคนดีๆ อย่างพ่อณัฐ คงได้เจอกับผู้หญิงที่ดีและเพียบพร้อมเข้าสักวัน” พ่อเลี้ยงเมฆาหันมาพูดปลอบใจชายหนุ่มรุ่นลูก ที่รักเหมือนลูกแท้ๆ
“จริงสิพ่อณัฐ จำหนูแนนเพื่อนลูกฟ้าได้มั้ย”
“จำได้ครับ ลูกสาวท่านผู้ว่า ทำไมเหรอครับคุณลุง” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“ถ้าพ่อณัฐสนใจ เดี๋ยวลุงคุยกับพ่อเขาให้” พ่อเลี้ยงเมฆาแสดงความหวังดี เพราะเห็นว่าพ่อเลี้ยงณัฐวุฒิเป็นคนดี น่าจะสามารถดูแลหลานสาวเขาได้
“เอ่อ...ไม่เป็นไรครับคุณลุง” ชายหนุ่มบอกปัดปฏิเสธไปทันที พร้อมกับยิ้มแหยๆ ให้ เพราะว่าถูกจับคู่นี่แหละ ที่ทำให้เขาหนีจากกรุงเทพ มาทำไร่สตรอว์เบอร์รี่ที่เชียงราย
“ถ้าเปลี่ยนใจบอกลุงได้นะพ่อณัฐ” พ่อเลี้ยงเมฆามิวายกล่าวกำชับอีกครั้ง
“ขอบคุณครับคุณลุงที่หวังดี แต่เอ๊ะ จนป่านนี้ทำไมคุณฟ้ายังไม่ออกมาอีกนะครับ” พ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาอีกครั้ง เพราะความเป็นห่วงหญิงสาว ก่อนที่เขาจะเบนสายตาไปมองที่หน้าประตูลิฟต์ เห็นพายุกำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา
“คุณพ่อ ฟ้าเป็นอย่างไรบ้างครับ” พายุรีบถามพ่อตาเสียงสั่น และเดินไปเกาะประตูหน้าห้องคลอดด้วยความเป็นห่วงภรรยาสุดที่รักจับขั้วหัวใจ
“พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน ทั้งคุณหมอและพยาบาลก็ยังไม่ออกมาจากห้องคลอดเลยลูก”
“เรื่องนี้เกิดขึ้นได้อย่างไรครับคุณพ่อ ทำไมแม่บ้านถึงได้ปล่อยให้ฟ้าล้มในห้องน้ำได้ แบบนี้น่าจะไล่ออกจริงๆ” พายุพูดออกมาด้วยความโมโห กลัวภรรยากับลูกน้อยจะเกิดอันตราย
“พ่อก็ไม่รู้ว่าลูกฟ้าล้มได้อย่างไร พ่อมารู้ตอนที่แม่บ้านโทรมาบอกนั่นแหละ พ่อว่าใจเย็นๆ ก่อนนะพายุ อย่างไรลูกฟ้ากับหลานก็ต้องปลอดภัย” พ่อเลี้ยงเมฆากล่าวปลอบใจบุตรเขยรวมไปถึงตัวเขาด้วย ประตูกระจกห้องคลอดถูกผลักออกมา พร้อมร่างสูงใหญ่ของนายแพทย์หนุ่ม ทำให้ทุกคนรีบเดินเข้ามาถามอาการของปลายฟ้า จากคุณหมอหนุ่ม
“ภรรยากับลูกผมปลอดภัยดีใช่มั้ยครับหมอ” พายุเข้ามาเขย่าแขนนายแพทย์หนุ่ม ถามออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน จนแทบตั้งสติไม่อยู่
“พายุตั้งสติหน่อยสิ ฟังคุณหมอพูดก่อน” พ่อเลี้ยงเมฆากล่าวเตือนสติบุตรเขยเบาๆ
“ไม่เป็นไรครับ คุณพายุคงเป็นห่วงภรรยามาก ตอนนี้ปลอดภัยทั้งแม่และลูกครับ ยินดีด้วยครับคุณพายุ คุณได้ลูกชาย” คุณหมอหนุ่มกล่าวด้วยรอยยิ้ม ทำให้ทุกคนต่างโล่งอกไปตามๆ กัน
“ผมขอเข้าไปหาภรรยา จะได้มั้ยครับคุณหมอ” พายุขออนุญาตคุณหมอด้วยน้ำเสียงสั่นๆ ทั้งรู้สึกตื่นเต้นยินดีเรื่องลูก และยังรู้สึกเป็นห่วงภรรยาสุดที่รักอีกด้วย
“เชิญครับ งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ” นายแพทย์หนุ่มหันมากล่าวลา
“ขอบคุณครับคุณหมอ” พ่อเลี้ยงเมฆาเอ่ยขอบคุณนายแพทย์หนุ่มอีกครั้ง ก่อนหันมาพูดกับพ่อเลี้ยงณัฐวุฒิ
“พ่อณัฐ ลุงว่ากลับไปพักผ่อนที่โรงแรมเถอะ นี่ก็เกือบเที่ยงเข้าไปแล้ว”
“ครับคุณลุง พรุ่งนี้เช้าผมจะเข้ามาเยี่ยมคุณฟ้ากับหลานใหม่ครับ”
“ขอบใจมากพ่อณัฐ ที่อยู่เป็นเพื่อนลุง” พ่อเลี้ยงเมฆาตบหลังมือชายหนุ่มรุ่นลูกเบาๆ
“ไม่เป็นไรหรอกครับคุณลุง ผมเต็มใจ งั้นผมกลับก่อนนะครับ”
“ขับรถดีๆ นะลูก”
“ครับคุณลุง” พ่อเลี้ยงณัฐวุฒิหันมายกมือไหว้ลาพ่อเลี้ยงเมฆา ก่อนเดินหายเข้าไปในลิฟต์ ลงไปชั้นลานจอดรถของตน ที่จอดทิ้งไว้ เพื่อขับรถกลับไปพักผ่อนที่โรงแรม ในช่วงจังหวะที่ชายหนุ่มกำลังเปิดประตูรถลงนั่งนั้น สายตาคมก็ไปสะดุดกับแสงวาววาบที่สะท้อนขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือ ที่เขาเผลอทำร่วงไว้ข้างเบาะนั่ง พ่อเลี้ยงหนุ่มจึงหยิบขึ้นมากดดู ถึงกับตกใจชาวาบ เมื่อเห็นสายไม่ได้รับกว่ายี่สิบสาย
“ธิดา” พ่อเลี้ยงหนุ่มครางเสียงเรียกชื่อหญิงสาวเสียงเบาหวิว รีบกดต่อสายโทรกลับไปอย่างเร่งด่วน แต่ปรากฏว่าหญิงสาวปิดมือถือ
“หวังว่าเธอคงไม่งอนพี่นะธิดา” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเบาๆ พร้อมปลอบใจตัวเองไปด้วย
ระหว่างที่สตาร์ตรถ ขับเคลื่อนออกไป มุ่งหน้าไปยังที่โรงแรมธิชานุภัทรเพื่อพักผ่อนชั่วคราวในค่ำคืนนี้ คิดว่าพรุ่งนี้เช้าหลังจากที่เขาไปเยี่ยมปลายฟ้ากับหลานตัวน้อยที่โรงพยาบาลเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาคงต้องรีบกลับไปง้องอน กวินธิดาที่บ้านไร่ฉัตราภัคร หวังว่าเธอคงไม่โกรธเขามาก ถึงขั้นหนีหน้าหายไปเสียก่อน
พ่อเลี้ยงณัฐวุฒิตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อมาเยี่ยม ปลายฟ้ากับหลานตัวน้อยที่โรงพยาบาล ก่อนเขาจะเดินทางกลับเชียงราย แต่ปรากฏว่าปลายฟ้ายังไม่ตื่น เพราะอ่อนเพลียจากฤทธิ์ยา พายุจึงได้พาพ่อเลี้ยงหนุ่มมาดูลูกน้อยของตนที่ห้องเด็ก
“ตาหนูหลานอาช่างน่าชังซะเหลือเกินลูก” พ่อเลี้ยงณัฐวุฒิยิ้มให้หลายชายตัวน้อย ที่ยังนอนหลับตาพริ้มอยู่
“ว่าแต่คุณตั้งชื่อให้ตาหนูหรือยังครับ”
“ยังเลยครับพ่อเลี้ยง แต่เห็นฟ้าบอกว่าจะให้คุณพ่อกับคุณแม่เป็นคนตั้งให้ จะได้เป็นศิริมงคลแก่ชีวิต” พายุมองลูกน้อยของตนอย่างไม่ละสายตา เกือบทั้งคืนที่เขาเดินออกมายืนดูลูกน้อยที่ห้องเด็ก และคอยดูแลภรรยาที่ห้องพักฟื้นไปด้วย
“ผมขอแสดงความยินดีด้วยนะครับเรื่องตาหนู”
“ขอบคุณครับคุณพ่อเลี้ยง”
“ผมคงต้องขอตัวกลับไร่ก่อนนะครับคุณพายุ” พ่อเลี้ยงหนุ่มยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นมาดูเวลา
“อ้าวจะกลับแล้วเหรอครับพ่อเลี้ยง ไม่รอเยี่ยมฟ้าก่อนเหรอครับ” พายุเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ
“คงไม่ล่ะครับ เพราะผมมีธุระด่วน จะต้องไปสะสาง เอาไว้วันหลังผมจะเข้าไปเยี่ยมที่ไร่ งั้นผมลาตรงนี้เลยแล้วกันครับ” พ่อเลี้ยงณัฐวุฒิเอ่ยลาพายุอีกครั้ง
“ครับพ่อเลี้ยง จริงสิ ผมยังไม่ได้ขอบคุณสำหรับเรื่องเมื่อคืน ที่พ่อเลี้ยงอุตส่าห์สละเวลามาอยู่เป็นเพื่อนคุณพ่อเกือบทั้งคืน”
