บทที่ 12 ลมหายใจสั้น ๆ นอกกรงทอง
เวลาผ่านไปสามวันนับตั้งแต่วินาทีที่พิมพ์มาดาก้าวเข้ามาอยู่ในกรงทองอันไร้ชีวิตของคาร์เตอร์ แอนเดอร์สัน
สามวันที่เธอต้องอุดอู้อยู่แต่ในเพนต์เฮาส์หรูหราที่เงียบเชียบดุจสุสาน ยามค่ำคืนต้องรองรับอารมณ์คลั่งแค้นและเพลิงสวาทอันป่าเถื่อน ยามเช้าต้องทนฟังคำด่าทอตอกย้ำความไร้ค่าและกลืนเม็ดยาขมปร่าลงคอ ร่างกายและจิตใจของพิมโรยแรงลงทุกวันดวงตากลมโตโศกเศร้าฉายแววหม่นแสงราวกับดอกไม้ที่กำลังเหี่ยวเฉาเพราะขาดแสงตะวัน
จนกระทั่งยามบ่ายของวันนี้ มาร์คัส มือขวาคนสนิทของคาร์เตอร์ได้รับคำสั่งให้พาเธอลงไปซื้อวัตถุดิบและของใช้ส่วนตัวที่ซูเปอร์มาร์เก็ตระดับพรีเมียม ซึ่งตั้งอยู่บนชั้นใต้ดินของศูนย์การค้าหรูหราที่เชื่อมต่อกับคอนโดมิเนียม
“นายอนุญาตให้คุณพิมออกมาซื้อของได้หนึ่งชั่วโมงครับ”
มาร์คัสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยพลางเดินตามหลังเธอเว้นระยะห่างสองก้าว
“แต่ต้องอยู่ในสายตาของผมตลอดเวลาและห้ามตระกูลอัครเดโชสร้างเรื่องเด็ดขาด”
“ขอบคุณค่ะคุณมาร์คัส แค่นี้ก็ดีมากแล้วค่ะ...”
พิมกระซิบตอบเบา ๆ เพียงแค่ได้สูดอากาศภายนอกเพนต์เฮาส์ ได้เห็นผู้คนเดินผ่านไปมาแม้จะอยู่ภายใต้การควบคุมของชายร่างยักษ์ชุดดำ แต่มันก็ทำให้หัวใจที่ตึงเครียดของเธอได้ผ่อนคลายลงชั่วขณะ
พิมสวมเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าแขนยาวสีครีมตัวหลวม เพื่อปิดบังรอยเขียวช้ำสีเข้มที่คาร์เตอร์ฝากไว้บนลำคอและท่อนแขน เธอเดินเลือกซื้อผักสด ผลไม้และวัตถุดิบอย่างพิถีพิถัน พยายามจดจ่ออยู่กับสิ่งตรงหน้าเพื่อลืมฝันร้ายที่ต้องเผชิญในทุก ๆ คืน
ขณะที่พิมกำลังก้มลงเลือกซื้อแอปเปิลลูกสวยอยู่ในโซนผลไม้นำเข้า เสียงทุ้มคุ้นหูของชายคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
“พิม?... นั่นพิมใช่ไหมครับ?”
พิมพ์มาดาชะงักร่างกายแข็งเกร็งด้วยความตกใจ หญิงสาวค่อย ๆ หมุนตัวกลับไปมอง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งใบหน้าหล่อเหลาสะอาดสะอ้านในชุดสูทลำลองสไตล์นักธุรกิจกำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาตกตะลึง
“นนท์!”
พิมอุทานออกมาเบา ๆ นทีกานต์ หรือ นนท์ เพื่อนชายสมัยเรียนมหาวิทยาลัยที่เป็นอดีตรุ่นพี่สายรหัสและเคยแอบชอบเธอ เขาคือคนที่เคยคอยช่วยเหลือเธอในยามเรียนเป็นชายหนุ่มผู้แสนอบอุ่นและสุภาพที่พิมเคารพรักเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง
“พิมจริง ๆ ด้วย!”
นทีเดินเข้ามาหาเธอด้วยสีหน้าดีอกดีใจอย่างเห็นได้ชัด แต่เมื่อเขาพิศมองใบหน้าซีดเซียวและดวงตาที่บวมบอบช้ำของเธอ ความกระตือรือร้นก็เปลี่ยนเป็นความวิตกกังวลทันที
“พิม... ทำไมสภาพเป็นแบบนี้ล่ะครับ? พิมหายไปไหนมา นนท์พยายามติดต่อพิมหลังจากเกิดเรื่องตระกูลอัครเดโช แต่ติดต่อไม่ได้เลย!”
“นนท์... พิมสบายดีค่ะ”
พิมพ์มาดาพยายามส่งยิ้มบาง ๆ ให้ แต่แววตาโศกกลับซ่อนความพรั่นพรึงไว้ไม่มิด เธอเหลือบมองมาร์คัสที่ยืนกอดอกจ้องมองอยู่ไม่ไกลด้วยความระแวง
“สบายดีอะไรกัน!”
นนท์ก้าวเข้ามาใกล้ยื่นมือออกไปจับท่อนแขนของพิมไว้ด้วยความห่วงใย
“หน้าพิมซีดมาก แถมมือสั่นขนาดนี้... มีใครทำอะไรพิมหรือเปล่า? เรื่องข่าวตระกูลพิมกับคุณพ่อ... นนท์พอจะช่วยเรื่องค่ารักษาได้นะพิม นนท์ช่วยพิมได้!”
“ปล่อยมือเถอะค่ะนนท์!”
พิมพยายามชักแขนกลับด้วยความตกใจ หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวาดกลัว
“พิมขอบคุณมากนะคะ แต่นนท์อย่ามายุ่งกับพิมเลย... กลับไปเถอะค่ะ ถือว่าพิมขอร้อง!”
“พิม... ทำไมต้องทำเหมือนกลัวอะไรขนาดนั้นด้วย?”
นนท์ขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ เขาขยับเข้าไปหาเธออีกก้าวยกมือขึ้นหมายจะแตะแก้มที่ซูบตอบของเธอเพื่อตรวจดู
“บอกนนท์มาตรง ๆ เถอะพิม นนท์ช่วยพิมได้จริง ๆ...”
ทว่า... นนท์ยังไม่ทันจะได้สัมผัสผิวเนียนของเธอ บรรยากาศรอบกายพลันหนาวเยือกขึ้นอย่างฉับพลัน!
หมับ!
มือหนาดุจคีมเหล็กสอดแทรกเข้ามาจับข้อมือของนนท์ไว้แน่น ก่อนจะบิดอย่างแรงจนชายหนุ่มต้องร้องเหยเกด้วยความเจ็บปวด!
“อั่ก!”
ร่างสูงใหญ่และทรงอำนาจของ คาร์เตอร์ แอนเดอร์สัน ก้าวออกมาจากมุมมืด ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีดำสนิทเนคไทหลุดลุ่ยเล็กน้อย นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาวาวโรจน์ไปด้วยไฟโทสะดุจพายุคลั่งที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างตรงหน้าให้พินาศ!
คาร์เตอร์เพิ่งเสร็จจากการคุยธุรกิจที่ห้อง VIP บนชั้นสองและตั้งใจจะลงมารับพิม แต่ภาพที่เขาเห็นกลับเป็นภาพผู้หญิงที่เป็น 'ของเล่น' ของเขากำลังยืนประสานสายตาและยอมให้ชายอื่นจับเนื้อต้องตัวอย่างใกล้ชิด!
“คุณเป็นใคร?! ปล่อย!”
นนท์ตวาดใส่คาร์เตอร์ด้วยความโมโหพยายามดิ้นรนให้หลุดจากพันธนาการ
“ฉันเป็นใครงั้นเหรอ?”
คาร์เตอร์เหยียดยิ้มเย็นชา ดึงร่างบอบบางของพิมเข้ามากระแทกกับแผ่นอกแกร่งของเขาอย่างรุนแรง มือหนาโอบรัดเอวบางไว้แน่นในท่าทางเป็นเจ้าของอย่างจองหอง
“ถามผู้หญิงร่าน ๆ คนนี้ดูสิว่าฉันเป็นใคร!”
พิมหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“คุณคาร์เตอร์!... ปล่อยนนท์เถอะค่ะ นนท์เขาไม่ได้ทำอะไรผิด!”
“เข้าข้างมันงั้นเหรอ?!”
คาร์เตอร์ตวาดเสียงต่ำลึกดุจเสียงคำรามของสัตว์ร้าย นัยน์ตาจ้องมองพิมเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ
“ผัวยืนอยู่ตรงนี้ทั้งคน แต่แกกลับกล้าเสนอตัวให้ชายอื่นถูไถกลางซูเปอร์มาร์เก็ตอย่างนั้นเหรอพิมพ์มาดา?!”
คำว่า 'ผัว' และ 'ร่าน' ที่คาร์เตอร์ตะคอกออกมาอย่างไม่อายใคร ทำให้นนท์ตกตะลึงจนตาค้าง
“คุณคาร์เตอร์ แอนเดอร์สัน?”
นนท์จำใบหน้ามหาเศรษฐีหนุ่มชื่อดังได้ทันที
“คุณ... คุณทำอะไรกับพิม?!”
“มาร์คัส!”
คาร์เตอร์ไม่ตอบ แต่หันไปสั่งมือขวาเสียงเข้ม
“จัดการลากไอ้หมอนี่ออกไป! ถ้ามันยังพยายามเข้าใกล้ผู้หญิงของฉันอีก... ทำให้บริษัทตระกูลมันย่อยยับซะ!”
“ครับนาย!”
มาร์คัสก้าวเข้ามาล็อกตัวนนท์ไว้ทันที
“พิม! พิม!”
นนท์พยายามดิ้นรนร้องเรียกเธอ แต่กลับถูกมาร์คัสลากตัวออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว
“นนท์! ฮึก... คุณคาร์เตอร์ ปล่อยพิมนะ!”
พิมพ์มาดาพยายามดิ้นรนในอ้อมกอดแกร่ง แต่คาร์เตอร์กลับกระชากท่อนแขนของเธออย่างแรงจนร่างบางปลิวไปตามแรงลากของเขา
“กลับเพนต์เฮาส์พิมพ์มาดา!”
คาร์เตอร์กระซิบเสียงเหี้ยมเกรียมข้างใบหูสั่นระริก
“เธอต้องชดใช้กับความร่านของเธอในวันนี้อย่างหนัก!”
