บทที่ 13 พายุโทสะในห้องน้ำ
ปัง!
เสียงประตูเพนต์เฮาส์ถูกปิดลงอย่างรุนแรง คาร์เตอร์กระชากร่างบอบบางของพิมพ์มาดาผ่านห้องโถงใหญ่ ตรงไปยังห้องน้ำขนาดมหึมาที่ถูกตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำแมกม่าหรูหรา
“ฮึก... คุณคาร์เตอร์! ปล่อยพิมนะ! พิมเจ็บ!”
พิมพ์มาดาร้องไห้โฮพยายามดิ้นรนและรั้งตัวเองไว้กับกรอบประตู แต่แรงอันมหาศาลของชายหนุ่มกลับลากเธอเข้าไปข้างในได้อย่างง่ายดาย
หมับ! พรวด!
คาร์เตอร์เหวี่ยงร่างบอบบางของเธอลงไปในตู้อาบน้ำกระจกบานยักษ์อย่างไม่ปรานีต ร่างของพิมกระแทกเข้ากับผนังหินอ่อนหนาวเย็นจนจุกแน่น
“เจ็บงั้นเหรอ?!”
คาร์เตอร์ตวาดลั่นเสียงของเขากึกก้องไปทั่วห้องน้ำกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความหึงหวงและโกรธแค้นอย่างขาดสติ
“ทีเวลาร่านอยู่กับชายอื่นทำเป็นระเริง! โดนมันจับแขนจับมือทำหน้าตาออดอ้อนเหมือนนางเอกละคร... เธอคิดว่าฉันตื่นมาทำงานแล้วจะปล่อยให้เธอมาสวมเขาฉันหรือไงพิมพ์มาดา?!”
“พิมไม่ได้ทำอะไรแบบนั้นเลยนะคะ!”
พิมพ์มาดายกมือขึ้นปิดหน้าร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน
“นนท์เขาเป็นแค่เพื่อนสมัยเรียน... เขาเห็นพิมดูไม่สบายเลยเข้ามาถามด้วยความหวังดีแค่นั้นเอง!”
“หวังดีงั้นเหรอ?!”
คาร์เตอร์แค่นหัวเราะน่ากลัว ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหมุนวาล์วเปิดน้ำฝักบัวระดับทันที!
ซ่าาาาาาาาาาา!
น้ำเย็นจัดระดับอุณหภูมิห้องแอร์ฉีดกระหน่ำลงมาจากเพดาน รดใส่เรือนร่างของพิมพ์มาดาและคาร์เตอร์จนเปียกปอนในพริบตา!
“กรี๊ดดดด! หนาว! คุณคาร์เตอร์... หนาว!”
พิมพ์มาดากรีดร้องด้วยความตกใจ ความหนาวเย็นของสายน้ำปะทะเข้ากับผิวเนื้อจนเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว
เสื้อสเวตเตอร์สีครีมและกางเกงที่เธอสวมใส่แนบติดไปกับเรือนร่าง เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของเรือนร่างอรชรอย่างชัดเจน คาร์เตอร์ไม่ใยดีต่อเสียงร้องไห้อ้อนวอนชายหนุ่มก้าวเข้ามาใต้สายน้ำเย็นจัด คุกเข่าลงทาบทับร่างของเธอไว้กับพื้นหินอ่อน
“หนาวงั้นเหรอ? สกปรกนักก็ต้องล้าง!”
คาร์เตอร์ใช้นิ้วแข็งแรงบีบเฟ้นและขยี้ลงบนผิวเนื้อตรงท่อนแขนและลำคอของเธออย่างรุนแรง ขัดถูตรงจุดที่นนท์เคยสัมผัสและมองดูราวกับจะลอกหนังของเธอออกมา!
“ฮึก... เจ็บ! พิมเจ็บค่ะคุณคาร์เตอร์... พอแล้ว!”
พิมพ์มาดาพยายามใช้มือดันอกเธอร่งออก แต่ผิวเนื้อที่ถูขยี้จนแดงช้ำกลับทำให้อารมณ์คลั่งแค้นของคาร์เตอร์ยิ่งโหมกระหน่ำ
“ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมว่าเธอเป็นของฉัน!”
คาร์เตอร์ใช้นิ้วหัวแม่มือบดขยี้ริมฝีปากบางที่สั่นระริกของเธอ นัยน์ตาสีฟ้าอมเทามืดมนล้ำลึก
“ทาสอย่างเธอไม่มีสิทธิ์ให้ชายอื่นสัมผัส! กลิ่นของไอ้หมอนั่นมันติดตัวเธอ... ฉันจะล้างมลทินชั่วๆ ของเธอออกให้หมด!”
แคว่ก! แคว่ก!
คาร์เตอร์ใช้นิ้วแข็งแรงกระชากเสื้อสเวตเตอร์คอเต่าที่เปียกชื้นของพิมจนขาดสะบั้นออกจากกันในพริบตา! เศษเนื้อผ้าหลุดลุ่ยลงไปกองกับพื้นหินอ่อนเปียกน้ำ เผยให้เห็นเต้าทรวงอวบอิ่มชูชันต้านสายน้ำเย็นจัดยอดปทุมสีหวานหดตัวเกร็งชูชันด้วยความหนาวเย็นและเสียวซ่าน
“ฮึก... อย่าค่ะ...”
พิมพ์มาดายกมือขึ้นปิดบังหน้าอกด้วยความอับอาย แต่น้ำตาที่ไหลปนไปกับสายน้ำฝักบัวกลับยิ่งทำให้เธอดูงดงามและน่ารังเธอจนถึงที่สุด คาร์เตอร์ไม่ฟังเสียงอ้อนวอนเขาเหวี่ยงเสื้อสูทตัวนอกของตัวเองทิ้ง ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มออกอย่างรวดเร็ว เผยแผงอกกำยำอุดมด้วยมัดกล้ามชายหนุ่มก้มลงบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างป่าเถื่อน!
“อื้ออออ!”
จูบใต้สายน้ำเย็นจัดรุนแรงและเอาแต่ใจลิ้นหนาแทรกไชเข้าไปตักตวงความหวานและดูดดึงลิ้นเล็กอย่างหิวโหยปนเกรี้ยวกราด คาร์เตอร์ใช้นิ้วบีบขากรรไกรของเธอไว้แน่นบังคับให้เธอรับจูบอันหนักหน่วงจนพิมแทบขาดอากาศหายใจ
มือหนาอีกข้างเลื่อนลงไปกระชากกางเกงและกางเกงในตัวจิ๋วของเธอออกอย่างรวดเร็ว จับเรียวขาขาวเนียนทั้งสองข้างแยกออกกว้าง ท่ามกลางสายน้ำที่ยังคงฉีดกระหน่ำลงมาอย่างไม่ขาดสาย
“คุณคาร์เตอร์... ได้โปรด... ในห้องน้ำมันหนาว...”
พิมพ์มาดาสั่นสะท้านครางอ้อนวอนเสียงเครือ
“หนาวเหรอ? งั้นฉันจะสร้างไฟมาเผาเธอเอง!”
พรวด!
ไม่เปิดโอกาสให้พิมได้ตั้งตัวแก่นกายใหญ่โตอุ่นร้อนและแข็งขึงดุจท่อนเหล็กถูกแทรกเสือกเข้าไปในช่องทางรักอันแคบแน่นที่ยังเปียกชื้นด้วยสายน้ำและน้ำหวานอย่างรุนแรงและลึกซึ้งในรวดเดียว!
“กรี๊ดดดดด! เจ็บ!”
พิมพ์มาดากรีดร้องสุดเสียงแผ่นหลังบางแนบติดกับผนังหินอ่อนที่หนาวเย็น ขณะที่ใจกลางลำตัวกลับถูกแทรกสอดด้วยความร้อนระอุอันใหญ่โต ความรุนแรงและความลึกซึ้งทำให้อวัยวะภายในแทบฉีกขาด ร่างกายบอบบางเกร็งกระตุกมือบางจิกเล็บลงบนไหล่กว้างที่เปียกชุ่มของเขาจนขึ้นรอยแผล
คาร์เตอร์ซี้ดปากครางเสียงต่ำในลำคอช่องทางรักอันอุ่นร้อนและแน่นตึงบีบรัดตัวตนของเขาไว้แน่นหนาปานคีมเหล็ก ความรู้สึกกระสันและเพลิงหึงหวงบดขยี้สติสัมปชัญญะของเขาจนหมดสิ้น
“อ่าสสส!... พิมพ์มาดา! แน่นชะมัด!”
คาร์เตอร์จับเอวบางไว้แน่นก่อนจะเริ่มตอกสะโพกสอบเข้าออกอย่างหนักหน่วง รุนแรงและถี่รัวทันที!
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อประสานไปกับเสียงสายน้ำซ่า ๆ ที่ฉีดรดลงมาจากเพดาน คาร์เตอร์กระแทกกายเข้าหาเธออย่างป่าเถื่อน ทุกจังหวะที่กระแทกเน้นย้ำความลึกซึ้งจนร่างบอบบางของพิมพ์มาดาโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์เต้าทรวงอวบอิ่มชูชันสั่นไหวต้านสายน้ำ
“อ๊ะ!... อ๊ะ!... คุณคาร์เตอร์!... พิมเจ็บ... ฮึก... ได้โปรด...”
พิมพ์มาดาครางระส่ำเสียงหวานสั่นเครือปนเสียงสะอื้น น้ำตาไหลอาบแก้มเนียนปนไปกับหยดน้ำฝักบัว ความหนาวเย็นของหินอ่อนและสายน้ำตัดกับความร้อนระอุภายในกายสาวอย่างรุนแรง กระแสความเสียวซ่านเร่าร้อนพุ่งพล่านไปทั่วท้องน้อยจนสมองของเธอขาวโพน
คาร์เตอร์มองใบหน้าหวานที่กำลังทรมานปนสุขสมของเธอด้วยความลุ่มหลง ชายหนุ่มอุ้มร่างบอบบางขึ้นในท่าอุ้มแตงยันไว้กับผนังหินอ่อน ขาเรียวข้างหนึ่งของพิมถูกจับยกขึ้นเกี่ยวเอวสอบของเขาไว้
“มองหน้าฉันพิมพ์มาดา!”
คาร์เตอร์ตวาดสั่งเสียงพร่าข้างใบหูสั่นระริก
“มองดูว่าใครที่กำลังเอาเธออยู่! ใครที่เป็นเจ้าของร่างกายร่าน ๆ นี้!”
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เขาเร่งจังหวะกระแทกสะโพกสอบเข้าออกอย่างลึกซึ้งและป่าเถื่อนยิ่งขึ้น กระแทกเน้นย้ำลงบนจุดกระสันภายในซ้ำ ๆ จนพิมต้องแอ่นอกขึ้น ร่างกายบิดเกร็งด้วยความเสียวซ่านรุนแรงที่โหมกระหน่ำจนเกินจะทานทน
“อ๊าาาา!... คุณคาร์เตอร์!... พิม... พิมไม่ไหวแล้ว! อื้อออ!”
พิมพ์มาดากรีดร้องครางเสียงหลงมือบางกอดรัดคอหนาไว้แน่น ตอบรับจังหวะป่าเถื่อนของเขาอย่างลุ่มหลงและทรยศต่อความเคียดแค้น
“พร้อมกันพิมพ์มาดา! จำไว้ว่าเธอเป็นของฉันคนเดียว!”
คาร์เตอร์จับสะโพกมนไว้แน่นกระแทกกายเข้าหาสุดแรงอีกไม่กี่ครั้ง ก่อนจะเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง ปลดปล่อยสายธารรักร้อนระอุเข้าสู่ใจกลางกายสาวจนล้นทะลักออกมาปะปนกับสายน้ำฝักบัว
“อ๊า!/กรี๊ดดดด!”
สองร่างเกร็งกระตุกพร้อมกันท่ามกลางสายน้ำฉีดรด คาร์เตอร์ซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอ หอบหายใจโรยแรงความอบอุ่นและความแน่นหนาภายในเชื่อมโยงคนทั้งสองไว้ด้วยกันในความเงียบสงบที่กลับคืนมา
ผ่านไปเนิ่นนาน... สายน้ำจากฝักบัวถูกปิดลง คาร์เตอร์ค่อย ๆ ถอนแกนกายออกจากกายสาวอย่างช้า ๆ ร่างบอบบางของพิมพ์มาดาทรุดตัวลงไปนอนหมดแรงอยู่บนพื้นหินอ่อนเปียกชุ่มร่างกายสั่นสะท้านด้วยความหนาวเย็นและเหน็ดเหนื่อยแสนสาหัส
คาร์เตอร์ยืนมองร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยเขียวช้ำและคราบน้ำรักของเธอด้วยสายตาสับสน นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาไหววูบไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่อาจยอมรับได้... ความหึงหวงอันบ้าคลั่งเมื่อครู่ มันไม่ใช่แค่ความต้องการครอบครองทาส แต่มันคือความกลัวว่าจะเสียเธอไปให้กับชายอื่น!
แต่ไฟแค้นและความจองหองก็รีบสั่งให้เขากลบความรู้สึกอ่อนแอนั้นไว้
คาร์เตอร์คว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาพันรอบเอว เขาหยิบผ้าขนหนูอีกผืนโยนลงบนร่างสั่นสะท้านของพิมอย่างชาเย็น
“เช็ดตัวซะ... แล้วกลับไปที่ห้องนอน”
คาร์เตอร์เอ่ยน้ำเสียงเรียบเฉยไร้ซึ่งความอบอุ่น พิมพ์มาดานอนตะแคงข้างกอดผ้าขนหนูไว้แน่นหยาดน้ำลายผสมคราบน้ำตาไหลร่วงลงบนพื้นหินอ่อน หญิงสาวช้อนสายตาโศกที่ว่างเปล่ามองเขาด้วยความรวดร้าวลึกซึ้ง
“คุณคาร์เตอร์... สะใจคุณหรือยังคะ?”
เธอถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปานเสียงกระซิบ
“ล้างมลทิน... หรือทำลายพิมจนพอใจคุณหรือยัง?”
คาร์เตอร์ชะงักไปเล็กน้อยจ้องมองดวงตาโศกที่ไร้ความหวังของเธอ หัวใจของเขาบีบรัดอย่างประหลาด ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่นก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำไปพร้อมกับทิ้งคำพูดเหี้ยมเกรียมไว้เป็นปราการกั้นหัวใจ
“ตราบใดที่เธอยังชดใช้หนี้แค้นไม่หมด... อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้เธอมีความสุขกับชายอื่น พิมพ์มาดา! เธอต้องทรมานอยู่ในกรงทองของฉันไปจนตาย!”
ปัง!
ประตูห้องน้ำปิดลงทิ้งให้พิมพ์มาดานอนสะอื้นไห้อยู่บนพื้นหินอ่อนที่หนาวเย็นเพียงลำพัง หญิงสาวซบหน้าลงกับฝ่ามือร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง เธอรู้ดีแล้วว่ากรงทองแห่งนี้ไม่ใช่แค่สถานที่ขังเรือนร่าง... แต่มันคือโซ่ตรวนแห่งความหึงหวงและคลั่งแค้นของ คาร์เตอร์ แอนเดอร์สัน ที่จะพันธนาการเธอไว้ในนรกแห่งนี้ชั่วนิรันดร์!
