บทที่ 19 รุ่งอรุณอันแสนเหนื่อยล้า

ความเงียบสงบในยามเช้าตรู่ปกคลุมเพนต์เฮาส์หรูหราดุจปราสาทไร้ชีวิต แสงแดดอ่อน ๆ เริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านทึบแสง เข้ามากระทบเรือนร่างบอบบางที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงกว้างในห้องนอนเล็กสำหรับคนรับใช้

พิมพ์มาดาค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เปลือกตาของเธอนักอึ้งดุจมีก้อนหินถ่วงไว้ หัวใจเต้นช้าและแผ่วเบา ร่าง...