บทที่ 5 ข้อเสนอจากนรก
“ไม่นะคะ! พิมทำไม่ได้!”
พิมพ์มาดาส่ายหน้าปฏิเสธทั้งน้ำตา ความสาวและความภาคภูมิใจในศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิดสั่งให้เธอขัดขืน
“ให้พิมทำงานหาเงินมาใช้หนี้พี่... ให้พิมทำอะไรก็ได้ แต่อย่าให้พิมต้องทำเรื่องต่ำต้อยแบบนี้เลย!”
“ทำงานหาเงิน?”
คาร์เตอร์เค้นเสียงหัวเราะอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะตวาดใส่หน้าเธอด้วยคำพูดอันรุนแรง
“หน้าอย่างเธอมีปัญญาหาเงินร้อยล้านมาคืนฉันภายในชาตินี้ไหม?! ศักดิ์ศรีของเธอมันกินได้เหรอพิมพ์มาดา? ตระกูลเธอโกงเงินแม่ฉันไปตั้งเท่าไหร่! ร่างกายเน่า ๆ ของเธอกับศักดิ์ศรีจอมปลอมนั่น มันไม่ได้มีค่าถึงเสี้ยวหนี้ที่พ่อเธอก่อไว้ด้วยซ้ำ!”
คำพูดถากถางและดูถูกเหยียดหยามกรีดแทงหัวใจของพิมพ์มาดาจนแหลกสลาย คาร์เตอร์โน้มตัวลงมาใกล้นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาฉายแววคุกคามและป่าเถื่อนอย่างเต็มที่
“ฟังฉันให้ดีนะพิมพ์มาดา...”
เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แต่แฝงความเหี้ยมเกรียมไว้ทุกถ้อยคำ
“เธอมีเวลาตัดสินใจแค่สามนาที ถ้าเธอเซ็นสัญญานี้... ฉันจะสั่งให้หมอที่เก่งที่สุดมารักษาพ่อเธอ ค่ายาทุกบาททุกสตางค์ฉันจะจ่ายให้หมดและคดีอาญาเรื่องเช็คเด้งจะถูกยกเลิก พ่อเธอจะได้นอนเสวยสุขบนเตียงผู้ป่วยพิเศษต่อไป...”
เขาทอดเสียงยาวชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเหยียดยิ้มอย่างอสูรร้าย
“...แต่ถ้าเธอปฏิเสธ ไม่ยอมเซ็น... วินาทีนี้ ฉันจะโทรสั่งให้โรงพยาบาลถอดสายยางและเครื่องช่วยหายใจของพ่อเธอออกทันที! จากนั้นตำรวจจะยื่นเรื่องจับกุมศพพ่อเธอเข้าคุกในฐานะนักโทษหนีคดี! เลือกเอา... ว่าเธอจะรักษาศักดิ์ศรีไร้ค่าของเธอหรือจะรักษาชีวิตของไอ้สารเลวนั่น!”
“ฮึก... พี่คาร์เตอร์... อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ พิมขอร้อง...”
พิมพ์มาดายกมือขึ้นไหว้อ้อนวอนแทบอกเขา หยดน้ำตาร่วงพรูราวกับสายเลือดหัวใจของเธอแตกสลายไม่มีชิ้นดี
“หมดเวลาอ้อนวอนแล้ว!”
คาร์เตอร์กระชากมือเธอออก แล้วยัดปากกาหมึกซึมใส่ดวงมือที่สั่นเทาของเธอ
“จะเซ็น... หรือจะให้ฉันโทรสั่งถอดสายยางพ่อเธอเดี๋ยวนี้?!”
เขายกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาทำท่าจะกดโทรออกอย่างจริงจัง พิมพ์มาดามองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับใบหน้าเย็นชาของชายตรงหน้า เธอรู้ดีว่าคนอย่าง คาร์เตอร์ แอนเดอร์สัน พูดจริงทำจริง เขาไร้ซึ่งความเมตตาและพร้อมจะลากพ่อของเธอลงนรกได้ทุกเมื่อ
เพื่อชีวิตของพ่อ... เพื่อลมหายใจเดียวที่เหลืออยู่ของครอบครัว...
“พิม... พิมยอมแล้วค่ะ”
พิมพ์มาดาเค้นเสียงออกมาจากลำคออันแห้งผากหยาดน้ำตาไหลหยดลงบนเนื้อกระดาษสัญญาจนหมึกพร่ามัว มือบางจับปากกาแน่นก่อนจะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อ “พิมพ์มาดา อัครเดโช” ลงบนสัญญาจากนรกฉบับนั้นด้วยความกล้ำกลืนฝืนทน
เมื่อปลายปากกาละออกจากกระดาษ คาร์เตอร์ก็คว้าสัญญานั้นขึ้นมาดูด้วยแววตาสะใจ เขาโยนแฟ้มเอกสารไปข้างตัวก่อนจะหันกลับมาจ้องมองเหยื่อสาวที่นั่งร้องไห้ตัวสั่นอยู่บนโซฟา
“ดีมาก...”
น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มกระด้างและทรงพลัง
“ในเมื่อเซ็นสัญญาแล้ว... หน้าที่ของ 'นางบำเรอ' ก็ต้องเริ่มทันที!”
หมับ!
ไม่ทันที่พิมจะตั้งตัว คาร์เตอร์ก็คว้าข้อมือทั้งสองข้างของเธอรวบไว้ด้วยมือเดียว ก่อนจะดันร่างบอบบางให้นอนหงายลงบนโซฟาหนังนุ่ม ร่างสูงใหญ่ของเขาทาบทับลงมาทันทีลมหายใจร้อนระอุกลิ่นแอลกอฮอล์ปะทะดวงหน้าหวาน
“พะ... พี่คาร์เตอร์! จะทำอะไรคะ?!”
พิมพ์มาดาตื่นตระหนกพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่แรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของชายหนุ่มร่างยักษ์ได้
“เรียกฉันว่าอะไรนะ?”
คาร์เตอร์ก้มลงซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่นของเธออย่างหิวโหย ริมฝีปากและฟันหนากดบดขยี้ลงบนผิวเนื้อขาวจัดจนเกิดรอยแดงช้ำ
“อื้อ! เจ็บ... ปล่อยพิมนะ!”
“ฉันบอกเธอแล้วไง ว่าอย่าเรียกฉันว่าพี่!”
คาร์เตอร์ผละใบหน้าขึ้นมาตวาดใส่เธอเสียงดัง นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาวาวโรจน์ไปด้วยไฟราคะปนไฟแค้น
“ต่อจากนี้ไปเธอต้องเรียกฉันว่า 'นายท่าน' หรือ 'คุณคาร์เตอร์' เท่านั้น! จำใส่หัวของเธอไว้!”
แคว่ก!
มือหนากระชากเสื้อเชิ้ตตัวเก่าเปียกชื้นของพิมพ์มาดาอย่างแรงจนกระดุมหลุดกระจายเผยให้เห็นร่องอกขาวเนียนและบราสปอร์ตสีหวาน พิมพ์มาดากรีดร้องด้วยความอับอายพยายามยกมือขึ้นปิดบังร่างกาย แต่กลับถูกคาร์เตอร์ใช้มือข้างเดียวตรึงข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือศีรษะ
“งานดีนี่...”
สายตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างบอบบางแสนยั่วยวนด้วยความกระหาย
“สมแล้วที่เป็นลูกสาวคนโกง... ยั่วเพศเก่งไม่เบา!”
“พิมไม่ได้ยั่ว! ฮึก... ได้โปรดเถอะค่ะคาร์เตอร์ อย่างน้อยก็ให้พิมได้ใช้น้ำ อาบน้ำก่อน...”
พิมพ์มาดาพยายามขอร้องอ้อนวอนด้วยสายตาโศกเศร้า
“ไม่มีการประวิงเวลาทั้งนั้น!”
คาร์เตอร์ไร้ซึ่งความอะลุ่มอล่วย เขาใช้มืออีกข้างบีบเค้นเต้าทรวงอวบอิ่มผ่านเนื้อผ้าบราสปอร์ตอย่างหนักหน่วงและป่าเถื่อน แรงบีบเค้นทำเอาพิมต้องแอ่นอกขึ้นด้วยความเจ็บปวดปนเสียวซ่านที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“อ๊ะ!... อื้อ...”
เสียงครางแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากบาง คาร์เตอร์เหยียดยิ้มสะใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบสนองของร่างกายเธอ
เขาปลดบราสปอร์ตออกอย่างรวดเร็วเผยให้เห็นทรวงอกคู่สวยยอดปทุมสีหวานชูชันต่อหน้าสายตา คาร์เตอร์ไม่รอช้าก้มลงครอบครองยอดอกข้างหนึ่งด้วยริมฝีปากหนาทันที ลิ้นร้อนระเบียดเลียและบดขยี้อย่างหิวโหยราวกับสัตว์ป่าที่คลั่งแค้นและกระหายในรสเสน่หา
“อ๊าย!... คาร์เตอร์... อย่า...”
พิมพ์มาดาบิดเกร็งร่างกายความรู้สึกร้อนวูบวาบวิ่งเกลียวไปทั่วท้องน้อย ร่างกายของเธอสั่นสะท้านยามที่ถูกอสูรร้ายทาบทับและบีบเค้นอย่างป่าเถื่อน
คาร์เตอร์ใช้มือถอดกางเกงยีนส์เปียกชื้นและแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอออกอย่างรวดเร็ว ปราการชิ้นสุดท้ายถูกโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี ร่างกายเปลือยเปล่าขาวจัดของพิมพ์มาดาปรากฏแก่สายตาของเขา ท่ามกลางแสงไฟสลัวภายในห้องร่างบอบบางที่ไร้สิ่งปกปิดนอนสะอื้นไห้ด้วยความอับอายและเจ็บปวด
“สวย...”
คาร์เตอร์พึมพำเสียงพร่า แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหลงใหลที่ปิดไม่มิด แต่เขากลับกลบมันด้วยถ้อยคำร้ายกาจ
“แต่ก็น่ารังเกียจ! ร่างกายของเธอ... มันต้องชดใช้ให้ฉัน!”
ชายหนุ่มปลดปราการของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะแทรกตัวเข้ามาระหว่างขาเรียวสวย พิมพ์มาดาตระหนกตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความใหญ่โตและร้อนระอุที่จ่ออยู่ตรงแก่นกายสาว
“เจ็บหน่อยนะพิมพ์มาดา... เพราะฉันไม่ได้มาเพื่อถนอมเธอ!”
พรวด!
“ฮี้ก!... เจ็บ! กรี๊ดดดด!”
พิมพ์มาดากรีดร้องออกมาสุดเสียงเมื่อความใหญ่โตแทรกรกเข้ามาในร่างกายของเธออย่างรุนแรงและรวดเร็วโดยไร้การเบิกทาง ความเจ็บปวดปานร่างกายจะฉีกขาดเป็นสองท่อนทำให้ดวงตากลมโตโตโพล่ง หยาดน้ำตาไหลทะลักออกมาไม่ขาดสายมือบางที่หลุดจากการพันธนาการจิกเล็บลงบนแผ่นหลังกว้างของคาร์เตอร์เพื่อระบายความเจ็บปวด
คาร์เตอร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความแคบแน่นและแรงต้านทานภายใน พร้อมกับเยื่อบาง ๆ ที่ขาดสะบั้นลง เลือดหมั้นสีแดงสดไหลซึมออกมาปะปนกับความบริสุทธิ์ของเธอ
เธอ... ยังไม่เคยผ่านใครมาก่อน!
ความจริงข้อนี้ทำให้หัวใจของคาร์เตอร์กระตุกวูบ ความรู้สึกเป็นเจ้าเข้าเจ้าของพุ่งสูงขึ้นจนแทบบ้า แต่ไฟแค้นในใจกลับสั่งให้เขาบดขยี้เธอให้แหลกราญยิ่งกว่าเดิม
“อ่า... แน่นชะมัด!”
คาร์เตอร์ตวาดเสียงพร่า ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างหนักหน่วงและป่าเถื่อนตามแรงอารมณ์ที่โหมกระหน่ำ
พั่บ! พั่บ! พั่บ!
เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังประสานไปกับเสียงร้องไห้สะอื้นของพิมพ์มาดา คาร์เตอร์กระแทกกระทั้นกายเข้ามาอย่างไม่ปรานีต เขาใช้ฝ่ามือหนาบีบเค้นสะโพกมนและทรวงอกของเธอจนขึ้นรอยนิ้วมือสีเข้ม คำพูดหยาบโลนและรุนแรงถูกพ่นออกมาทุกครั้งที่เขาเคลื่อนไหว
“มองหน้าฉันพิมพ์มาดา! จำไว้ว่าใครเป็นผัวเธอ! จำไว้ว่าเธอเป็นของใคร!”
“ฮึก... เจ็บ... พิมเจ็บ... พอแล้ว... อ๊ะ! อ๊า!”
พิมพ์มาดาส่ายหน้าไปมาบนหมอนอิง ร่างกายบอบบางสั่นโยกไปตามแรงกระแทกอันหนักหน่วง ความเจ็บปวดในตอนแรกค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่านล้ำลึกที่เธอไม่เคยรู้จัก ไฟสวาทอันร้อนแรงที่คาร์เตอร์เป็นผู้จุดขึ้นโหมกระหน่ำไปทั่วร่าง แม้หัวใจจะบอบช้ำและเจ็บปวดแต่ร่างกายกลับตอบสนองต่อสัมผัสป่าเถื่อนของเขาอย่างทรยศ
คาร์เตอร์โน้มตัวลงมาประกบริมฝีปากบดจูบเธออย่างหนักหน่วง ลิ้นหนาแทรกเข้ามาลิ้มรสความหวานในโพรงปากหวานปนรสเค็มของน้ำตา เขาจูบเธออย่างดูดดิ่งและเร่าร้อน บังคับให้เธอรับสัมผัสอันป่าเถื่อนของเขาไปพร้อม ๆ กัน
การโหมกระหน่ำทางร่างกายดำเนินไปอย่างยาวนานและเร่าร้อน คาร์เตอร์เพิ่มจังหวะความเร็วและรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงจุดสูงสุด ชายหนุ่มเกร็งกระตุกไปทั้งร่าง ก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักร้อนระอุเข้าสู่กายสาวจนล้นทะลัก
“อ๊าาาา!”
คาร์เตอร์ครางเสียงต่ำซบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของเธอลมหายใจหอบเหนื่อยรดผิวเนื้อเนียน
ความเงียบสงบกลับคืนสู่ห้องโถงกว้างอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจและเสียงสะอื้นไห้อย่างแผ่วเบาของพิมพ์มาดา ร่างบางนอนตะแคงข้างอยู่บนโซฟาสภาพกระเซอะกระเซิงและเต็มไปด้วยรอยรักสีเข้มช้ำทั่วเรือนร่างหยาดน้ำรักและหยดเลือดแห่งความบริสุทธิ์ไหลซึมออกมาตามเรียวขาขาว
คาร์เตอร์ยันกายลุกขึ้นยืน ชายหนุ่มจัดการแต่งกายของตัวเองให้เรียบร้อยอย่างรวดเร็ว นัยน์ตาสีฟ้าอมเทาจ้องมองผลงานอันป่าเถื่อนของตัวเองบนเรือนร่างของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่ปะปนกัน ความสะใจ ความเป็นเจ้าของ และความรู้สึกผิดลึก ๆ ที่เขาพยายามปฏิเสธ
เขาหยิบเช็คเงินสดใบหนึ่งขึ้นมาเขียนจำนวนเงินเจ็ดหลัก ก่อนจะโยนมันลงบนร่างที่นอนสั่นสะท้านของพิม
ฟึ่บ!
“นั่นเงินค่ารักษาพยาบาลของพ่อเธอ...”
คาร์เตอร์เอ่ยน้ำเสียงเย็นชาและเฉียบขาด
“พรุ่งนี้ฉันจะให้คนเอาสัญญาไปแจ้งย้ายพ่อแกเข้าห้อง VIP และถอนฟ้องคดีทั้งหมด”
พิมพ์มาดานอนนิ่งไม่แม้แต่จะเอื้อมมือไปจับเช็คใบนั้นดวงตากลมโตโศกเศร้าจ้องมองเพดานห้องด้วยความว่างเปล่า น้ำตาไหลร่วงลงอนหมอนอิงอย่างไม่ขาดสาย ศักดิ์ศรี ร่างกายและหัวใจของเธอ... ถูกเขาทำลายจนไม่เหลือชิ้นดีแล้วในคืนนี้
คาร์เตอร์มองท่าทีเฉยชาของเธอแล้วขมวดคิ้วแน่น ความรู้สึกหงุดหงิดอย่างประหลาดฉายขึ้นในดวงตา เขาคว้าคางมนของเธอขึ้นมาบังคับให้มองหน้าเขาอีกครั้ง
“อย่ามาทำหน้าเหมือนตายแล้วแบบนี้พิมพ์มาดา! เพราะนี่มันแค่เริ่มต้นเท่านั้น!”
เขาตวาดใส่หน้าเธอด้วยน้ำเสียงเหี้ยมเกรียม
“จำใส่หัวเธอไว้... เธอเป็นของฉัน ทั้งร่างกายและลมหายใจของเธอเป็นของฉันคนเดียว! ถ้าคิดจะหนี หรือคิดจะแข็งข้อ... ฉันจะลากเธอและพ่อของเธอลงนรกยิ่งกว่านี้!”
เขาสะบัดมือออกอย่างไม่ใยดี ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ทิ้งให้พิมพ์มาดานอนสะอื้นไห้อย่างเดียวดายท่ามกลางความมืดมิดและความหนาวเย็นของเพนต์เฮาส์
พิมพ์มาดากอดตัวเองแน่นร้องไห้ออกมาอย่างสุดเสียง ความรักในวัยเด็กที่เคยมีให้เขาบัดนี้ถูกแปรเปลี่ยนเป็นบาดแผลฉกรรจ์ที่ไม่มีวันหาย เธอตระหนักดีว่า... ชีวิตหลังจากนี้ของเธอ คงต้องตกอยู่ในพันธนาการแห่งความแค้นและไฟสวาทอันป่าเถื่อนของปีศาจอย่าง คาร์เตอร์ แอนเดอร์สัน ไปตลอดกาล!
