บทที่ 1 วิวาห์แหลกสลาย

เสียงขิมและซอบรรเลงท่วงทำนองหวานซึ้งดังกังวานไปทั่วห้องจัดเลี้ยงชั้นบนสุดของโรงแรมหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร แสงสะท้อนจากโคมระย้าคริสตัลทาบทับลงบนพานขันหมากและเครื่องสินสอดที่เรียงรายอยู่เบื้องหน้า ทอประกายระยิบระยับล้อกับแสงไฟ

กลิ่นหอมละมุนของดอกกุหลาบขาวและมะลิสดร้อยเรียงอบอวลไปทั่วบริเวณ แขกเหรื่อจากสองตระกูลใหญ่ในแวดวงธุรกิจต่างสวมรอยยิ้มพิมพ์ใจ นั่งร่วมเป็นสักขีพยานให้กับงานมงคลสมรสที่สื่อหลายสำนักต่างพาดหัวข่าวว่าเป็นวิวาห์แห่งปี

รุ้งทองนั่งพับเพียบอยู่เคียงข้างวันชนะในชุดไทยประยุกต์สีงาช้างขับผิวขาวผ่อง ใบหน้าหวานละมุนถูกแต่งแต้มอย่างประณีต ริมฝีปากอิ่มระบายรอยยิ้มที่ไม่อาจซ่อนเร้นความปีติเอาไว้ได้ มือเรียวประสานกันอยู่บนตักตึงแน่น บ่งบอกถึงความตื่นเต้นที่เต้นระรัวอยู่ข้างใน ขณะที่สายตาของเธอเผลอทอดมองไปยังกล่องกำมะหยี่สีแดงสดบนพานทองตรงหน้า

อีกเพียงไม่กี่อึดใจ แหวนเพชรน้ำงามวงนั้นจะถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ

ตลอดระยะเวลาสามปีที่คบหากันมา ในที่สุดความรักที่เธอทะนุถนอมและเชื่อมั่นก็เดินทางมาถึงปลายทางฝันเสียที การสร้างครอบครัว การใช้ชีวิตคู่ และการได้ฝากฝังทั้งชีวิตไว้กับผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ

รุ้งทองค่อยๆ หันไปมองชายหนุ่มข้างกาย วันชนะส่งยิ้มบางเบากลับมาให้ ทว่าหากเธอไม่ถูกความตื่นเต้นบดบังสายตาจนพร่ามัว เธอคงทันได้สังเกตเห็นว่าดวงตาของเขาลุกลี้ลุกลนและรอยยิ้มนั้นช่างแข็งขืนผิดธรรมชาติเหลือเกิน

พิธีกรบนเวทีกำลังจับไมโครโฟนเพื่อกล่าวเชิญให้ฝ่ายชายสวมแหวน

ทว่า

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ"

เสียงแหลมปรี๊ดของสตรีนางหนึ่งดังก้องแหวกความชื่นมื่นขึ้นมาจากทางด้านหลังห้อง

ท่วงทำนองหวานซึ้งที่กำลังบรรเลงคลอเคล้าสะดุดกึกราวกับถูกเส้นด้ายที่ขาดผึง ทุกสรรพเสียงในห้องจัดเลี้ยงเงียบสงัดลงฉับพลัน สายตานับร้อยคู่หันขวับไปยังต้นเสียงที่ประตูทางเข้าเป็นตาเดียว

สตรีในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดก้าวฉับๆ เข้ามากลางงานมงคล รองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังสะท้อนเป็นจังหวะหนักหน่วง ใบหน้าสวยเฉี่ยวของเธอบิดเบี้ยวด้วยแรงโทสะ ในมือบอบบางกำกระดาษแผ่นหนึ่งเอาไว้แน่นจนยับย่น

"เอวา"

เสียงของวันชนะหลุดลอดออกจากริมฝีปากเบาหวิวราวกับคนละเมอ

รุ้งทองหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าของว่าที่คู่หมั้นทันที เพียงแค่ได้ยินน้ำเสียงที่เขาใช้เรียกขานสตรีแปลกหน้า หัวใจของเธอก็กระตุกวูบและหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เขารู้จักผู้หญิงคนนี้ และจากใบหน้าที่ซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับคนเห็นผีของเขา มันบ่งบอกชัดเจนว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ย่อมไม่ใช่แค่คนรู้จักธรรมดาแน่

เอวาเดินเชิดหน้าตรงเข้ามาหยุดอยู่กลางวงพิธี ก่อนจะชูแผ่นกระดาษในมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ

"ก่อนจะสวมแหวนหมั้นกัน ฉันคิดว่าทุกคนในที่นี้ควรจะได้รับรู้ความจริงเสียก่อนนะคะ ว่าว่าที่เจ้าบ่าวแสนดีของงานนี้ กำลังจะมีลูกกับฉัน"

เสียงฮือฮาดังกระหึ่มขึ้นพร้อมกันทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยง โทรศัพท์มือถือหลายสิบเครื่องถูกยกขึ้นมาบันทึกภาพและวิดีโอแทบจะในวินาทีเดียวกัน

รุ้งทองรู้สึกราวกับถูกกระชากลงสู่ใต้น้ำลึก เสียงอื้ออึงรอบกายค่อยๆ ห่างไกลออกไปทุกที เธอมองจ้องไปยังกระดาษในมือของอีกฝ่าย ตราสัญลักษณ์ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังเด่นชัด ตัวหนังสือบนนั้นพร่าเลือนจน

อ่านไม่ออกเพราะม่านน้ำตาที่เอ่อท้นขึ้นมาบดบัง ก่อนที่สายตาของเธอจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่มือของวันชนะซึ่งกำลังสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"หมายความว่ายังไง"

น้ำเสียงของเธอแผ่วเบาและสั่นเครือจนแทบกลืนหายไปในลำคอ

วันชนะเอาแต่ก้มหน้าหลบตา ไม่กล้าแม้แต่จะสบประสานสายตากับเธอ เพียงแค่นั้น คำตอบทุกอย่างก็กระจ่างชัดเจนจนไม่ต้องหาคำอธิบายใดๆ อีก

"คุณไปท้องกับใครก็ไปเรียกร้องเอาผิดกับคนนั้นสิ" ธนภพผุดลุกขึ้นพรวดจากเก้าอี้ด้วยความเดือดดาล "นี่คืองานหมั้นของลูกสาวฉัน ใครปล่อยให้ผู้หญิงเสียสติคนนี้เข้ามาป่วนงาน"

"ฉันก็มาทวงความรับผิดชอบจากพ่อของลูกฉันนั่นแหละค่ะ" เอวาแค่นหัวเราะหยัน ก่อนจะปรายตาจ้องมองวันชนะอย่างท้าทาย "หรือจะให้ฉันช่วยรื้อฟื้นความจำต่อหน้าแขกทุกคนดีคะ ว่าเมื่อคืนนี้เรายังนอนกอดกันกลมอยู่บนเตียงอยู่เลยหรือเปล่า"

ความเงียบสงัดถาโถมเข้าปกคลุมทั่วบริเวณ คล้ายกับมีใครสาดน้ำแข็งเย็นจัดลงมาแช่แข็งคนทั้งห้อง

รุ้งทองชาวาบไปทั้งสรรพางค์กาย เมื่อคืน คืนก่อนวันสำคัญที่สุดในชีวิตของเธอ คืนที่เขาบอกว่าตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ มือบางจิกขยุ้มลงบนชายกระโปรงผ้าไหมแน่นจนปลายนิ้วชาหนึบ ความเจ็บปวดแล่นริ้วขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

"วันชนะ" เธอเอื้อนเอ่ยชื่อของเขาออกมาอย่างเชื่องช้า

"มองหน้ารุ้ง"

ชายหนุ่มค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาคู่นั้นสั่นระริกและเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง ความหวังสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดแตกสลายลงไม่มีชิ้นดี

"มันไม่ใช่อย่างที่รุ้งคิดนะ รุ้งต้องฟังผมก่อน"

คำแก้ตัวที่หลุดออกมาทำให้เธอแทบอยากจะหัวเราะเยาะโชคชะตาของตัวเอง ไม่ใช่อย่างที่คิดอย่างนั้นหรือ

ผู้หญิงคนหนึ่งถือผลตรวจการตั้งครรภ์มาประกาศกร้าวกลางงานหมั้น และว่าที่คู่หมั้นของเธอก็เพิ่งจะร่วมเตียงกับหญิงคนนั้นเมื่อคืนนี้ เขาจะให้เธอคิดเป็นอื่นไปได้อย่างไร