บทที่ 114 คำถามที่ไร้คำตอบ 1

ความเงียบสงัดที่โรยตัวคั่นกลางระหว่างบานประตูไม้ บีบคั้นลมหายใจของคนทั้งสองฝั่งให้ขาดห้วง

คำถามสุดท้ายของรุ้งทองยังคงดังก้องกังวาน ทิ่มแทงทะลุความเย่อหยิ่งและทิฐิที่ผาภูมิเพียรพยายามสร้างเป็นเกราะกำบังมาตลอดเจ็ดปี

ถ้าอย่างนั้น... ในวันที่สัญญาบ้าๆ นี่ครบกำหนดหนึ่งปี... คุณก็จะยอมปล่อยรุ้งไปใช่ไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ