บทที่ 34 ความหึงของคนไม่มีหัวใจ

เสียงหัวเราะ หึ หึ สั้นๆ และเย็นเยียบ ดังก้องมาจากมุมมืดมันไม่มีเศษเสี้ยวของความขบขัน เจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

ผาภูมิค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน ในมือของเขายังคงกำโทรศัพท์มือถือเอาไว้แน่น

ชายหนุ่มค่อยๆ ก้าวเท้าเดินฝ่าเงามืด ออกมาหยุดยืนอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวๆ จางๆ ที่สาดส่องมาจากภายนอก

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเ...