บทที่ 48 แม่มดร้ายกาจกับซาตานไร้หัวใจ

แต่ทว่าเมื่อเวลาล่วงเลยผ่านไปจนถึงช่วงบ่ายคล้อย เธอกลับพบว่าเพนต์เฮาส์กว้างขวางและหรูหราแห่งนี้ มันช่างดูเงียบเหงา อ้างว้าง และน่าเบื่อหน่ายผิดปกติ

ไม่มีเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินวนเวียนไปมา

ไม่มีสายตาคมกริบที่คอยจับผิดจ้องมอง

และไม่มีน้ำเสียงทุ้มต่ำคอยออกคำสั่งบงการชีวิต

รุ้งทองพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมาบ...