บทที่ 5 คืนแรกแห่งการชดใช้

ด้ามปากกาวางรออยู่ตรงหน้า

รุ้งทองก้มมองมันด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลืออยู่อีกแล้ว ปลายนิ้วเรียวสั่นสะท้านขณะหยิบด้ามปากกาขึ้นมากระชับไว้ ก่อนจะจรดปลายปากกาตวัดลายเซ็นลงบนหน้ากระดาษด้วยความร้าวราน

วินาทีที่การตวัดหางตัวอักษรตัวสุดท้ายสิ้นสุดลง ชีวิตอันแสนสุขสบายและศักดิ์ศรีที่เธอเคยหวงแหน ก็ถูกขายทอดตลาดให้แก่ซาตานร้ายตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ

ผาภูมิรับแฟ้มเอกสารกลับคืนมา เขาทอดสายตามองลายเซ็นบนหน้ากระดาษด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

"เด็กดี"

เขาเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ก่อนจะเก็บแฟ้มเอกสารลงกระเป๋า

รถคันหรูแล่นมาจอดสนิทเทียบหน้าประตูทางเข้าเพนต์เฮาส์ ผาภูมิก้าวลงจากรถไปก่อน เขาไม่ได้ยื่นมือมาประคองเธออย่างที่สุภาพบุรุษพึงกระทำ เพียงแค่ยืนรอด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย

รุ้งทองสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกความเข้มแข็ง เธอหยัดกายก้าวลงจากรถด้วยตัวเอง เชิดหน้าขึ้นสูงเพื่อปกปิดความอ่อนแอที่ซ่อนอยู่ภายใน

"เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ รุ้งทอง"

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องมาจากแผ่นหลังกว้างขณะที่เขากำลังก้าวเดินนำหน้าเธอเข้าไปในลิฟต์

"เพราะคืนนี้ ผมจะขอเก็บดอกเบี้ยก้อนแรกให้สมกับเงินร้อยล้านที่เพิ่งจ่ายไป"

ประตูลิฟต์ส่วนตัวเปิดออกสู่พื้นที่กว้างขวางของเพนต์เฮาส์สุดหรูชั้นบนสุด ผนังกระจกใสบานใหญ่เปิดรับวิวแสงไฟยามค่ำคืนของมหานครที่ส่องสว่างระยิบระยับ ทว่าความวิจิตรตระการตานั้นไม่อาจดึงดูดความสนใจของรุ้งทองได้เลยแม้แต่น้อย บรรยากาศภายในสถานที่แห่งนี้เย็นเฉียบและเงียบสงัดจนน่าอึดอัด ราวกับเป็นสุสานที่รอฝังกลบความหยิ่งยโสของเธอให้จมมิด

ผาภูมิก้าวเดินนำเข้ามาถึงกลางห้องโถง ชายหนุ่มถอดเสื้อสูทตัวนอกโยนทิ้งลงบนโซฟาหนังสีเข้มอย่างไม่ไยดี ปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตออกสองสามเม็ดเพื่อคลายความอึดอัด ก่อนจะหันกลับมาทอดมองหญิงสาวที่ยังคงยืนนิ่งงันอยู่หน้าประตู

รุ้งทองในชุดไทยประยุกต์สีงาช้างดูงดงามราวกับนางในวรรณคดี แต่ใบหน้าหวานกลับซีดเผือดไร้สีเลือด ดวงตากลมโตที่เคยทอประกายสดใสบัดนี้หม่นหมองและเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น

"จะยืนตรงนั้นอีกนานไหม หรือต้องให้ผมอุ้มเข้ามา" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยทำลายความเงียบ

หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทา ก่อนจะพาตัวเองก้าวเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ขาทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก้อนหิน

ชายหนุ่มปรายตามองประตูบานใหญ่ทางขวามือ

"เข้าไปในห้องนอน แล้วถอดชุดของคุณออกซะ"

คำสั่งที่ตรงไปตรงมาและไร้ซึ่งความปรานีทำเอาคนฟังหน้าชา รุ้งทองช้อนสายตาขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาคมดุ

"ฉันขอเวลาทำใจสักนิดไม่ได้หรือคะ"

"ผมเพิ่งจ่ายเงินร้อยล้านเพื่ออุ้มชูบริษัทที่ใกล้จะล้มละลายของพ่อคุณ" ผาภูมิสาวเท้าเข้ามาใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบ "ผมไม่ได้จ่ายเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นเพื่อมานั่งรอให้ผู้หญิงที่เกลียดชังผม ทำใจยอมรับสภาพ"

ร่างบางถอยร่นตามสัญชาตญาณ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับผนังห้องจนไร้ทางหนี มือหนาของชายหนุ่มเอื้อมมาเชยปลายคางมนให้เงยขึ้นรับสัมผัสจากลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดผิวแก้ม

"เข้าไปรอผมบนเตียง รุ้งทอง ก่อนที่ผมจะหมดความอดทนแล้วฉีกชุดราคาแพงของคุณทิ้งตรงนี้"

ไม่มีทางเลือกอื่นใดเหลืออยู่อีกแล้ว หญิงสาวกล้ำกลืนก้อนสะอื้นที่จุกแน่นอยู่กลางลำคอ ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ตามคำสั่ง ทันทีที่บานประตูพับปิดลง น้ำตาที่พยายามกักเก็บไว้ก็ร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้ม เธอทรุดตัวลงนั่งบนปลายเตียงกว้าง มือบางสั่นสะท้านขณะเอื้อมไปด้านหลังเพื่อพยายามปลดตะขอและซิปของชุดที่รัดรูปแน่นหนา

ทว่ายิ่งรีบร้อน ปลายนิ้วก็ยิ่งสั่นจนไม่อาจรูดซิปที่ซ่อนอยู่ด้านหลังลงได้

เสียงลูกบิดประตูเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่ก้าวเข้ามา ผาภูมิทอดมองแผ่นหลังบอบบางที่กำลังสั่นสะท้านด้วยแรงสะอื้น เขาเดินเข้าไปหยุดยืนซ้อนอยู่เบื้องหลัง ปัดมือเล็กที่กำลังสับสนวุ่นวายออกให้พ้นทาง

"ผมช่วย"

น้ำเสียงของเขาไม่ได้อ่อนโยน แต่กลับแหบพร่าและเต็มไปด้วยแรงปรารถนาที่ซุกซ่อนอยู่ ปลายนิ้วร้อนผ่าวสัมผัสโดนผิวเนื้อเนียนละเอียดบริเวณต้นคอ ทำเอารุ้งทองสะดุ้งเฮือกและพยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่มือหนากลับคว้าเอวบางเอาไว้แน่น ดึงรั้งให้แผ่นหลังของเธอแนบชิดกับแผงอกกว้าง

เสียงรูดซิปดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ผิวขาวผ่องด้านหลังค่อยๆ ปรากฏสู่สายตาคมคาย ผาภูมิจงใจลากไล้ปลายนิ้วไปตามแนวรอยแยกของชุด สัมผัสเชื่องช้าทว่าแผดเผาราวกับเปลวเพลิงที่กำลังหลอมละลายความหยิ่งทระนงของหญิงสาวให้มอดไหม้

"คุณสวยมาก รุ้งทอง สวยจนผมแทบคลั่งตั้งแต่วินาทีแรกที่เห็นคุณนั่งอยู่ตรงพานขันหมากนั่น"

ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหู ริมฝีปากหยักจงใจปัดป่ายผ่านติ่งหูเล็กจนคนฟังขนลุกซู่ ชุดไทยประยุกต์ที่เคยสวมใส่อย่างวิจิตรบรรจงบัดนี้ร่วงหล่นลงไปกองกับพื้น

เขาพลิกตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้า นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองเรือนร่างอรชรด้วยความหิวกระหาย ก่อนจะช้อนร่างบางขึ้นอุ้มลอยเหนือพื้นและวางลงบนเตียงกว้างอย่างนุ่มนวลผิดกับคำพูดจาที่เชือดเฉือน

รุ้งทองรีบดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาปิดบังร่างกายด้วยความอับอาย หยาดน้ำตาไหลรินรดหมอนใบโต

"ร้องไห้ทำไม" ผาภูมิตามขึ้นมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้ร่างหนา "เสียใจที่ไม่ได้ร่วมเตียงกับไอ้ผู้ชายทรยศคนนั้น หรือรังเกียจที่ต้องมาทอดกายให้ผู้ชายต่ำต้อยที่คุณเคยตราหน้าว่าไม่มีวันลดตัวลงมามอง"

"อย่าพูดถึงเรื่องในอดีตได้ไหมคะ" เธอสะอื้นไห้ เบือนหน้าหนีสายตาคุกคามนั้น

"ทำไมจะพูดไม่ได้ ในเมื่อมันคือความจริง" มือหนาจับปลายคางของเธอให้หันกลับมาสบตา "เจ็ดปีที่แล้วคุณเหยียบย่ำความรู้สึกผมจนแหลกละเอียด แต่วันนี้ ผู้หญิงที่สูงส่งอย่างคุณ กำลังนอนอยู่ใต้ร่างผม เป็นของเล่นชิ้นใหม่ที่ผมซื้อมาด้วยเงินร้อยล้าน"