บทที่ 71 คนที่เริ่มสำคัญ

ผาภูมิโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกโด่งรั้นชนเข้ากับแก้มเนียน ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ข้างใบหู ฝ่ามือใหญ่สอดเข้าโอบรอบเอวบางของเธอเอาไว้แน่น รั้งร่างอรชรให้แนบชิดติดกับแผงอกกว้างโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ดิ้นหนี

"แต่ผมคิดว่า... อาการที่คุณกำลังเป็นอยู่ตอนนี้ มันน่ารักน่าหมั่นไส้เสียมากกว่านะ รุ้งทอง"...