บทที่ 83 ฮีโร่ของลูกสาวที่หายไป

สายฝนเริ่มโปรยปรายลงมา เสียงเม็ดฝนกระทบกับกระจกหน้าต่างบานใหญ่ดังถี่กระชั้นขึ้นเรื่อยๆ

รุ้งทองนั่งเหม่อมองสายฝน และฟังเสียงนั้นอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเริ่มระบายความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เมื่อก่อนนี้... ตอนที่รุ้งยังเด็ก... รุ้งเคยเชื่อและคิดมาตลอดเลยนะคะ... ว่าพ่อ จะเป็นฮีโร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ