บทที่ 9 เหยื่อที่เริ่มล่า

ผาภูมิแค่นหัวเราะในลำคอ เขาไม่เชื่อคำพูดแสนหวานนั้นแม้แต่คำเดียว มือหนาเอื้อมไปคว้าเอวบางแล้วกระชากร่างอรชรให้เข้ามาแนบชิดแผงอกกว้าง หมายจะข่มขู่ให้เธอเผยความหวาดกลัวออกมา

"คิดว่าผมจะเชื่อคำพูดพล่อยๆ ของผู้หญิงที่มองผมเป็นแค่เศษขยะมาตลอดเจ็ดปีอย่างนั้นหรือ"

รุ้งทองไม่หลบตา เธอไม่สะดุ้งกลัวหรือพยายาม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ