บทที่ 93 คนเดียวที่อยู่ข้างเธอ

เสียงสะอื้นของรุ้งทองดังสะท้อนแผ่วเบาแข่งกับเสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำอยู่ด้านนอกกระจกบานกว้าง เธอซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างของผาภูมิ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความผิดหวังและร้าวรานไหลรินจนเปียกชุ่มเสื้อเชิ้ตเนื้อดีของเขา

ผาภูมิไม่ได้เอ่ยคำปลอบโยนที่สวยหรู เขาไม่ได้ตอกย้ำความผิดพลาดของบิดาเธอ หรือหยิบยกเรื่องหนี...