บทที่ 17 อย่าคิดโกหก

ความเสียใจหลั่งไหลออกมาจากสีหน้าอันดื้อรั้นฉายชัด เมื่อถูกมาเฟียหนุ่มสั่งห้ามโดยไร้เหตุผล การกระทำที่ผ่านมาก็ทำร้ายจิตใจให้บอบช้ำมากพอแล้วยังจะถูกกีดกันความเป็นอิสระอีก

แพททริคเหลือบตาขึ้นมองอีกครั้ง ขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็ง “ฉันหิวรีบจัดการสิ! ยืนบื้ออยู่นั่น! “จิตใจที่สงบนิ่งหนักแน่นมาแต่ไหนแต่ไรบั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ