บทที่ 32 ถือว่าชาขอ

“ปล่อยนะ !...คะ…คุณแพททริค! “ดวงตากลมโตเบิกกว้างหัวใจเต้นรัวแรง ความคิดอันน่ากลัวผุดขึ้นในใจ เมื่อหันมาอีกฝั่งปะทะสายตาเข้ากับนัยน์ตาสีฟ้าวาวโรจน์กำลังจ้องเขม็ง

“ใช่ฉันเอง…ผัวตัวเองแท้ ๆ จะตกใจทำไม? “มาเฟียหนุ่มเลิกคิ้วถามเสียงเย้ยหยัน ใบหน้าคมคายเคร่งขรึมอารมณ์เดือดดาลยังคงอยู่ตลอดเวลา

“คุณคิดจะทำร...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ