บทที่ 82 สนุกไหม

มาเฟียหนุ่มตีหน้าเศร้ามือหนาดึงเครื่องช่วยหายใจออก ก่อนจะกระชากสายต่าง ๆ ที่ติดตามร่างกายออกจนหมด แล้วเอ่ยปากขอโทษเสียงเอื่อยเฉื่อย “ขอโทษครับ “นัยน์ตาสีฟ้าฉายแววระยิบระยับ คาดหวังให้คนตรงหน้าที่เอาแต่เงียบให้อภัย ขณะมืออีกข้างยังถูกกรงเล็บของเธอจิกอยู่ไม่ปล่อย จนรู้สึกว่าเม็ดเลือดเริ่มผุดซึมขึ้นมา ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ