บทที่ 15 #4.3 โชคชะตา

“คราวนี้... ก็เหลือแค่เราสองคนจริง ๆ เสียทีนะครับคุณหรรษา”

หรรษาพยายามประคองน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ดิฉันว่าเราควรเริ่มคุยเรื่องเอกสารบริษัทนอมินีที่ท่านประธานสงสัยนะคะ เวลาของดิฉันมีค่ามาก...”

เปรมปรีดิ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววหยอกเย้าขัดกับน้ำเสียงที่จริงจัง “เรื่องงานผมให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ