บทที่ 32 8.4 เลี่ยงไม่ได้หลบก็ไม่พ้น

อากาศในห้องอาหารส่วนตัวคล้ายถูกสูบออกไป ปลายนิ้วเรียวที่เคยวางประสานกันอย่างมั่นใจบนโต๊ะเย็นเฉียบ หรรษาสูดลมหายใจเข้าลึก ดึงหน้ากากความเย็นชากลับมาสวมทับบาดแผลเก่าที่เพิ่งถูกกรีดซ้ำ

“ฉันเข้าใจสถานการณ์ค่ะ ท่านประธาน” หรรษาเอ่ยทำลายความเงียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบไร้การร้องขอความเห็นใจ “เพื่อป้องกันไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ