บทที่ 6 #2.2 คืนหนึ่งคืนนั้น

แสงไฟสลัวทาบผ่านใบหน้าคมเข้ม เผยให้เห็นท่วงท่าที่นิ่งสงบและเต็มไปด้วยอำนาจตามธรรมชาติของคนที่คุ้นชินกับการควบคุมทุกสถานการณ์ เขาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาวที่สมิทธ์เพิ่งพาเข้ามาในห้อง ผู้หญิงที่เขาเข้าใจว่าเป็นเพียงหญิงขายบริการที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับค่ำคืนอันไร้ความหมายอีกคืนหนึ่ง แต่เพียงมองครั้งแรก เขาก็รู้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง

ร่างเพรียวระหงของหญิงสาวกึ่งนั่งกึ่งเอนอยู่บนโซฟาหนังราวกับหมดเรี่ยวแรง ชุดเดรสสีเข้มที่เธอสวมไม่ได้ดูยั่วยวน หากแต่ตัดเย็บอย่างประณีตจนบ่งบอกฐานะและรสนิยมที่แตกต่างจากภาพจำของผู้หญิงในสถานการณ์แบบนี้อย่างสิ้นเชิง สายตาเขายังจับอยู่ที่หญิงสาวตรงหน้า แปลก เขาเคยเห็นผู้หญิงสวยกว่านี้มั่นใจกว่านี้ทะเยอทะยานกว่านี้ แต่ไม่มีใครทำให้ห้องทั้งห้อง…เงียบลงแบบนี้

เขาไม่รู้ว่าเธอเป็นใคร ไม่รู้ว่าเธอมาที่นี่ได้อย่างไร คิ้วเข้มของเขาขมวดเล็กน้อยเมื่อทอดสายตากวาดไล่ไปตามผิวกายขาวละเอียดสะท้อนแสงอ่อนของเธอ เครื่องสำอางแม้เลือนจางเพราะคราบน้ำตาและความมึนเมา แต่กลับยิ่งทำให้โครงหน้าเฉียบคมดูจริงและเปราะบางอย่างประหลาด เธอไม่ได้พยายามดึงดูดใครและนั่นเองที่ทำให้เขาหยุดมอง

เข้าท่า…สมิทธ์เลือกผู้หญิงมาได้ถูกใจฉันเสียจริง ๆ

มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว ในจังหวะเดียวกันนั้น หรรษาขยับตัว ลมหายใจเธอสั่นแผ่ว ราวกับกำลังลอยอยู่ระหว่างความฝันกับความจริง ฤทธิ์แอลกอฮอล์ได้ละลายกำแพงเย็นชาที่เธอสร้างปกป้องตัวเองมานานจนหมดสิ้น เหลือเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่เหนื่อยล้าและหลงทาง เปลือกตาหนักอึ้งค่อย ๆ เปิดขึ้นภาพของชายหนุ่มตรงหน้าเบลอพร่าในสายตาเธอ แสงไฟด้านหลังทำให้ร่างสูงนั้นดูคล้ายเงาเรืองรองมากกว่ามนุษย์จริง ๆ

สำหรับหรรษาในวินาทีนั้น เขาไม่ใช่คนแปลกหน้าไม่ใช่เจ้าของห้องไม่ใช่ผู้ชายที่เธอควรระวังตัว แต่เป็นเพียงภาพฝันที่เธออยากเชื่อว่าปลอดภัย ริมฝีปากเธอคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างไร้เดียงสา

“นี่ฉันกำลังฝันไปสินะ คุณ…หล่อจัง ต้องไม่ใช่มนุษย์ผู้ชาย แต่เป็นเทพบุตรแน่ ๆ…หรือว่า คุณเป็นกามเทพ ต้องใช่แน่เลย...ใช่ไหมคะ” เสียงหวานเอ่ยอ้อแอ้ไปเรื่อย ไปเฉื่อยพร้อมกับส่งเสียงหัวเราะน้อย ๆ เหมือนเด็กที่เพิ่งพบเรื่องน่าขบขันในความฝันของตัวเอง

เปรมปรีดิ์ชะงักไปกับคำพูดไร้การเสแสร้งแต่น่าขันของเธอที่ทำให้เขาไม่รู้จะตอบอย่างไร กระทั่งฝ่ามือเรียวที่สั่นเล็กน้อยเอื้อมออกมาข้างหน้าพร้อมกับคว้าปลายเนคไทของเขาไว้ทั้งที่ไม่แม้แต่จะรู้ตัวว่าเขาคือใคร แรงดึงไม่ได้มากพอจะบังคับ แต่ก็เพียงพอให้เขาต้องโน้มตัวลงเล็กน้อย

กลิ่นหอมหวาน ๆ ของน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ลอยขึ้นมาปะทะกับกลิ่นแอลกอฮอล์จาง ๆ เป็นกลิ่นที่ขัดแย้งกันอย่างสิ้นเชิง เหมือนความเข้มแข็งที่พังทลายลงต่อหน้าเขา

“อย่าใจร้ายทิ้งฉันไปเลยนะคะคุณกามเทพ…” เธอพึมพำต่อ น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบขาดหาย “อย่าทิ้งฉัน…เหมือนที่คนคนนั้นทำ…”

คำพูดนั้นไม่ได้ฟังดูยั่วยวน มันฟังดู…จริงเกินไป ดวงตาที่ชื้นด้วยน้ำตาเงยขึ้นมองเขาโดยไร้กำแพงป้องกันใด ๆ เหมือนคนที่หมดแรงจะปกปิดความเจ็บปวดแล้วและภายในความฝันครั้งนี้…เธอจะไม่มีวันยอมเป็นคนถูกทิ้งอีก หรรษากระซิบแผ่ว

“คุณต้องเป็นของฉันนะ… คุณต้องต้องการฉัน…ได้โปรดรักฉันเถอะนะ”

ปลายนิ้วของเธอกำเนคไทแน่นขึ้นเล็กน้อยและในวินาทีนั้นเอง เปรมปรีดิ์รับรู้บางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย เขาไม่ได้ถูกยั่วยวนแต่เขาถูกเธอดึงเข้าไป ในความเปราะบางของเธอที่เป็นเพียงคนแปลกหน้าคนหนึ่ง สายตาของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่วาวไหวคู่นั้น เขาเห็นความพังทลายซ่อนอยู่ใต้รอยยิ้ม และยิ่งมองนานเท่าไร การควบคุมที่เขาภูมิใจมาตลอดยิ่งสั่นคลอนอย่างช้า ๆ

ห้องทั้งห้องเงียบลงอีกครั้ง ราวกับโลกภายนอกหยุดเคลื่อนไหว และโดยที่ไม่มีใครตั้งใจ ค่ำคืนธรรมดาที่ควรจบลงอย่างไร้ความหมายกำลังเปลี่ยนเป็นจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ไม่มีใครในห้องนี้จะย้อนกลับได้อีก  เปรมปรีดิ์แตะปลายนิ้วแข็งแกร่งลงบนปลายคางมนของหญิงสาวที่เขายังไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่ออย่างแผ่วเบา แววตาคมกริบที่มักจะใช้มองทะลุกลเกมธุรกิจ บัดนี้กลับวูบไหวด้วยความรู้สึกประหลาดเมื่อต้องสบกับดวงตาฉ่ำวาวที่เต็มไปด้วยร่องรอยความบอบช้ำ รอยยิ้มอ้อนวอนอย่างไร้เดียงสาและมือบางที่ยังคงขยุ้มเนคไทของเขาไว้แน่น ราวกับเขาเป็นที่พึ่งพาสุดท้ายในโลกที่แตกร้าวของเธอนั้น กลับสั่นคลอนความเย็นชาของเขาจนยับเยิน

ผู้บริหารหนุ่มโน้มใบหน้าลงไปจนหน้าผากสัมผัสกับหน้าผากมนของเธอ กลิ่นหอมสะอาดผสมกลิ่นเจือจางของแอลกอฮอล์ที่ระเหยผ่านลมหายใจอุ่นร้อนของเธอทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังถูกมอมเมาด้วยมนต์สะกดบางอย่างที่ร้ายกาจเสียยิ่งกว่าแอลกอฮอล์

“ถ้าในฝันของคุณ... ผมคือคนที่คุณต้องการ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ผมก็จะอยู่ตรงนี้ ไม่ทิ้งคุณไปไหน” มือหนาข้างหนึ่งประคองแผ่นหลังบอบบางของหรรษาไว้ ส่วนอีกข้างค่อยๆ เกลี่ยไรผมที่ชื้นเหงื่อออกจากใบหน้าสวยอย่างทะนุถนอม ในสายตาของเขาขณะนี้เธอไม่ใช่เพียงผู้หญิงขายบริการสำหรับเขาแต่เป็นผู้หญิงที่แบกความทุกข์ไว้จนเกินตัว... ผู้หญิงที่ย้อนแย้งและน่าค้นหา