บทที่ 5 ตอนที่ 5 เกิดเรื่อง (รุ่นลูก)
ตอนที่ 5 เกิดเรื่อง (รุ่นลูก)
หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
@งานแต่ง สถานที่บ้านเจ้าบ่าว...
งานแต่งถูกจัดขึ้นที่บ้านของเจ้าบ่าว แขกในงานจะมีแค่แขกของฝ่ายเจ้าบ่าวเท่านั้นเพราะฝ่ายหญิงไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหน เธอโตมากับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า บังเอิญได้พบกับขุนเขา ผู้ชายแสนดีที่วันนี้เขากำลังจะได้เป็นเจ้าบ่าวอยู่แล้ว แต่อยู่ๆก็เหมือนว่างานแต่งวันนี้จะเกิดปัญหาขึ้นซะแล้ว เมื่อมีรถเก๋งสีดำจำนวนหลายคันขับตรงเข้ามาจอดที่หน้าบ้านอย่างเสียมารยาท ตอนช่วงเช้าตรู่ของวันงานแต่ง
"ว่านอยู่ไหน!" น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลังก้าวขาลงจากรถด้วยสีหน้านิ่งขรึม เขาถามหาเจ้าสาวในงานแต่งงานนี้...ทำไม?
"มึงเป็นใคร" เสียงขุนเขาเจ้าบ่าวของงานเอ่ยถามออกไป ด้วยสีหน้าและน้ำเสียงไม่พอใจ เนื่องจากผู้ชายที่เดินลงจากรถมาดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย แถมเจ้าสาวของเขาก็ไม่ได้มีญาติพี่น้องที่ไหน เพราะฉะนั้นผู้ชายคนนี้คงไม่ได้มาดีแน่ๆ
"กูเป็นใครไม่สำคัญ" เขาคนนั้นสวมแว่นตาดำรูปร่างสูงโปร่งแต่งตัวหรูหรา เดินลงมาจากรถราคาแพง ขยับเสื้อเล็กน้อยก่อนที่จะเปล่งเสียงเข้มๆถามหาผู้หญิงของเขา...
"ส่งตัวว่านมาให้กูเดี๋ยวนี้"
"ว่านเป็นเจ้าสาวของกู ทำไมกูจะต้องส่งว่านให้มึงด้วย" ขุนเขาเองก็ไม่ยอมเช่นกัน เขาไม่รู้จักและไม่เคยเห็นหน้าผู้ชายคนนี้มาก่อน แถมยังพูดภาษาไทยไม่ค่อยชัดอีกด้วย
"ก็เพราะ..." ผู้ชายตัวสูงคนนั้นกำลังจะอ้าปากพูด แต่ว่านรีบเปล่งเสียงออกมาแสดงตัวซะก่อน
"หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! อย่าพูดอะไรบ้าๆที่นี่นะ" เขาคนนี้ไม่ได้จะมาทำร้ายใคร เขาแค่ต้องการจะเอาผู้หญิงของเขากลับไปก็แค่นั้น
"ว่าน...ผู้ชายคนนี้เป็นใคร" ขุนเขาหันไปถามเจ้าสาวของเขา เธอเดินออกมาจากด้านในบ้านแล้วหยุดยืนอยู่ข้างๆเจ้าบ่าวของเธอ ซึ่งตอนนี้ว่านได้แต่งหน้าทำผมเสร็จเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ได้สวมชุดเจ้าสาว
"บอกมันไปสิ ว่าผมเป็นใคร ถ้าไม่กล้าบอก ผมจะเป็นคนบอกให้" น้ำเสียงเยือกเย็นพูดขึ้นอย่างถือดี เขาแสยะยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดีเท่าไหร่แล้วที่ไม่ได้พูดคำหยาบหรือใช้คำพูดที่ไม่ดีออกไป
"ฮึก!!" น้ำตาของเจ้าสาวไหลออกมาด้วยแววตาน่าสงสาร ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปเจออะไรมา แม้แต่ขุนเขาเองก็ไม่รู้ แต่พักหลังๆเธอดูแปลกๆไปนิดหน่อย คล้ายกับมีเรื่องอะไรสักอย่างที่ต้องคิดอยู่ในใจตลอดเวลา
"ว่าน...ผู้ชายคนนี้เป็นใคร" ขุนเขาทนความเงียบไม่ไหว เขาจึงตัดสินใจถามออกมา ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขากลัวที่สุดจะคือคำตอบของเธอก็ตาม
"เป็นผัว...แล้วก็เป็นพ่อของลูกในท้องของยัยนี่ด้วย" สิ่งที่ขุนเขาและทุกคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ได้ยินทำเอาทุกคน เงียบกริบไปตามๆกัน
"ว่าน...สิ่งที่ผู้ชายคนนี้พูดออกมาเป็นเรื่องจริงเหรอ" ว่านพยักหน้ารับสารภาพ คำตอบของว่านคือจุดจบระหว่างเขากับเธอ ไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ว่าใครเป็นพ่อของเด็กในท้อง เพราะขุนเขายังไม่เคยมีอะไรกับว่านมาก่อน ชีวิตของเธอน่าสงสาร ขุนเขาให้เกียรติคนที่เขารักมาตลอด รอให้ถึงวันแต่งงาน นั่นก็คือวันนี้ และอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อจากนี้เขาและเธอก็จะได้เป็นของกันและกัน แต่ความดีของเขากลับถูกตอบแทนด้วยความรู้สึกบัดซบ!
"พี่ขุนฟังว่านอธิบายก่อนนะคะ" เธอมีเรื่องในใจมากมาย ไม่กล้าพูด ไม่กล้าปรึกษา คิดว่าให้ผ่านงานแต่งไปก่อน แล้วเธอจะสารภาพกับเขาด้วยตัวเอง แต่เรื่องมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด เมื่อเขาคนนี้มาปรากฏตัวที่นี่
งานแต่งของเธอกับพี่ขุนแพลนงานมาเป็นปี ทุกอย่างค่อยๆถูกจัดเตรียมอย่างดี ทุกคนดูมีความสุขมาก! ว่านจึงไม่มีความกล้าพอที่จะพูดความจริงออกไป เรื่องที่เกิดขึ้นมันดันเกิดขึ้นช่วงสุดท้ายที่ทุกอย่างถูกจัดเตรียมไว้หมดแล้ว เธอเพิ่งจะรู้ว่าตัวเองท้องได้สามวันก่อนถึงวันแต่งงาน ซึ่งเธอไม่รู้ว่าเขาคนนั้นรู้ได้ยังไงว่าเธอท้อง
"ไม่ต้องอธิบายแล้วว่าน..." ใครจะไปอยากฟังวะ...ขุนเขาคิดในใจ
"แต่ว่านอยากอธิบายให้พี่เข้าใจ...ว่านไม่ได้ตั้งใจจะหลอกพี่นะคะ" ว่านพูดพร้อมกับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมา เธอเสียใจ...
"อธิบายไปมันก็ไม่มีประโยชน์หรอกว่าน...ว่านท้องกับคนอื่นแล้วมาแต่งงานกับพี่ทำไม" ขุนเขาขบกรามแน่นด้วยความโมโห แต่ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วเขาจะไปทำอะไรได้
"ว่านเพิ่งจะรู้ได้สามวันว่าว่านท้อง เรื่องทั้งหมดมันเพิ่งจะเกิดขึ้น ตอนที่เราเตรียมงานแต่งและแจกการ์ดไปแล้ว" เรื่องนี้เธอคิดหนักมาก...เธอไม่รู้จะบอกเจ้าบ่าวของเธอยังไง เรื่องทั้งหมดเป็นเพราะผู้ชายคนนั้น แล้วเธอก็ขี้ขลาดเกินกว่าที่จะเล่าเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นกับเธอให้เจ้าบ่าวของเธอฟัง
"แล้วยังไง! ยกเลิกตอนนั้นมันก็ยังดีกว่ามาถึงวันนี้ไม่ใช่เหรอ ว่านกำลังสวมเขาให้พี่นะ!" ขุนเขาเองก็ตาแดง ทั้งโกรธ ทั้งเสียใจ ทั้งโมโห เขามองไปรอบๆ ทุกคนมองมาเป็นตาเดียว ดีที่ตอนนี้ยังไม่มีแขกเหรื่อทยอยเข้ามาในงาน เนื่องจากยังเช้าอยู่มาก มีแต่คนในบ้านกับญาติสนิทเท่านั้น ส่วนผู้ชายคนนั้นไม่มีท่าทีเดือดร้อนอะไรทั้งสิ้น
"ว่านขอโทษ ว่านไม่รู้จะบอกพี่ยังไง แล้วไหนจะทุกคนอีก ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะเริ่มพูดยังไง" ว่านพูดออกมาทั้งน้ำตา ส่วนผู้ชายคนนั้นเริ่มยกมือขึ้นเท้าเอว คล้ายกับขี้เกียจฟังว่านอาลัยอาวรณ์ ยังไงวันนี้เธอก็ต้องกลับไปกับเขา อะไรที่เป็นของของเขาแล้วไม่มีสิทธิ์ไปเป็นของคนอื่นเด็ดขาดถึงแม้ว่าไอ้หน้าขาวนั่นมันจะมาก่อนก็ตาม
"มานี่!!!" ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง เดินเข้ามาคว้าแขนว่านดึงว่านออกไป เขาโอบเอวเธอเอาไว้แสดงความเป็นเจ้าของ ขุนเขายืนมองเฉยๆ เขาเองก็เสียใจกับเรื่องนี้มาก
"พี่ขุนช่วยว่านด้วย ว่านไม่อยากไปกับเขา" ว่านร้องให้ช่วยเมื่อเขาคนนั้นกำลังจะพาเธอขึ้นรถ
"แต่เด็กต้องมีพ่อนะว่าน ว่านไปกับเขาเถอะ" ขุนเขาพูดจบ เขาก็หันหลังให้ว่านทันที ในเมื่อคนเป็นพ่อเขาต้องการทั้งแม่ทั้งลูก เขาก็ควรจะปล่อยเธอไป...
"ปล่อยนะ!" ไม่ว่าเสียงว่านจะพูดอะไร ขุนเขาก็ไม่ยอมหันกลับไปมอง เขากับเธอคงไม่ใช่เนื้อคู่กัน...ขุนเขาคิดในใจ
"กลับบ้าน!" ผู้ชายคนนั้นพูดจบก็อุ้มว่านขึ้นรถแล้ววางเธอลงอย่างเบามือ จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งข้างเธอ คนขับรถทำหน้าที่ขับออกไป...
