บทที่ 36 พัฒนา

“หายหน้าไปเป็นอาทิตย์ ไปกันถึงขั้นไหนแล้วล่ะ”

เสียงของกล้าหาญเอ่ยทักทายหญิงสาวร่วมอาชีพเดียวกันแต่บางครั้งสถานะก็ต่างกันดังมาแต่ไกล เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวกำลังเดินแยกกับเจ้านายมาทางนี้เพื่อจะมานั่งลงที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

ยัยคนสวยหายหน้าหายตาไปหลายวัน กะเทยถึงกับคิดถึงจนออกนอกหน้าไปนิดเลยทีเดียว เป็นห่ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ