บทที่ 14 ของที่อยู่ในซอง
คุณแอนเดรียดูแลสามีให้ทานอาหารทานยาตามหมอสั่งก่อนจะพาเข้านอน
“ผมรู้สึกเป็นห่วงลูกยังไงก็ไม่รู้นะคุณแอน นึกว่าเข้าไปทำงานแล้วจะเลิกเที่ยวเสียอีก” คุณเอกภพบ่นกับภรรยาหลังจากที่เอลินอร์บอกเขาว่าคืนนี้จะออกไปเที่ยวกับเพื่อนอีก
“ฉันก็เป็นห่วงค่ะ แต่ดินก็รับปากว่าจะช่วยดูและรับส่งก็เบาใจ”
“ผมไม่รู้ว่าดินจะอดทนกับความดื้อของยัยแอลได้นานแค่ไหนนะ”
“เท่าที่ดูก็เหมือนว่ายัยแอลจะฟังเขานะคะ ทำงานด้วยกันอีกหน่อยก็คงซึมซับนิสัยนายของดินไปได้บ้าง”
“ถ้าเป็นอย่างที่คุณพูดก็ดีน่ะสิ เราสองคนตามใจแกมากไปหน่อยโตมาแกก็เลยเอาแต่ใจ นี่อายุก็สี่สิบกว่าแล้วยังทำตัวเหมือนเด็กๆ เลย” คุณเอกภพหนักใจเพราะมองไม่เห็นอนาคตของลูกสาวเลย เขากลัวตัวเองจะเป็นอะไรไปก่อนที่จะเห็นลูกสาวเข้ามาทำงานแทนตนเองทีบริษัท
“อย่าเพิ่งเครียดไปเลยค่ะ ดินเป็นคนเก่งน่าจะสอนงานยัยแอลได้”
“ผมรู้ว่าดินเก่ง แต่คนของเรานี่สิไม่รู้จะเชื่อฟังดินไปได้อีกนานแค่ไหน ดินเองก็ขี้เกรงใจคงไม่กล้าดุยัยแอลจริงจังหรอก”
“เราคงต้องรอดูกันไปก่อน ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็คงต้องเรียกมาคุยแล้วบอกความจริงเรื่องสุขภาพของคุณ” แอนเดรียเสนอสามี
“หวังว่าทุกอย่างจะไม่มีปัญหาก่อนผมไปผ่าตัดนะ”
“ไม่หรอกค่ะ ฉันเชื่อใจว่าดินจะทำให้ยัยแอลเป็นผู้เป็นคนได้”
“ผมก็หวังอย่างนั้น”
“คุณนอนพักเถอะค่ะเดี๋ยวฉันจะไปคุยกับลูกแล้วก็รอเจอดินด้วย”
“ฝากคุณบอกดินด้วยนะว่าถ้ายัยแอลทำอะไรไม่เข้าท่าให้เขาดุได้เต็มที่ไม่ต้องเกรงใจ”
“ค่ะ พักผ่อนนะคะ” คุณแอนเดรียห่มผ้าให้สามีก่อนจะเดินลงมาหาลูกสาวที่นั่งอยู่ในห้องรับแขก
“ยังไม่นอนเหรอคะแม่”
“แม่นอนไม่หลับจ้ะ แม่ห่วงหนู”
“แม่ขาไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ คืนนี้นายดินไปเชาส่งแล้วก็จะรับแอลกลับด้วยค่ะ” เอลินอร์รู้ว่าถ้าเอ่ยชื่อปฐพีไปมารดาจะคลายกังวล
“อย่าดื่มจนเมาแล้วไปมีเรื่องกับคนอื่นอีกนะลูก”
“ไม่หรอกค่ะแม่ แอลเข็ดแล้วไม่อยากต้องไปโรงพักอีก”
“ดูแลตัวเองด้วยนะลูก ชุดที่ใส่มันโป๊เกินไปหรือเปล่า” เธอมองเดรสรัดรูปของลูกสาวด้วยความไม่สบายใจ
“ไม่โป๊ะหรอกค่ะแม่ ปกติอยู่ที่นั่นแอลก็แต่งตัวแบบนี้”
“แต่นี่มันต่างกันนะลูก”
“ออกไปเที่ยวใครเขาก็ต้องแต่งตัวแบบนี้กันทั้งนั้นแหละค่ะแม่”
“เฮ้อ....แม่คงแก่มากแล้วจริงๆ”
“ไม่หรอกค่ะ แม่ของแอลยังสาวอยู่เลยนะคะ” เอลินอร์ปากหวานประจบมารดา
ขณะที่เธอกำลังคุยกันอยู่นั้นเสียงรถก็มาจอดที่หน้าบ้าน
“ดินคงมาแล้ว”
“ค่ะ แม่ไม่ต้องออกไปส่งนะคะ ขึ้นนอนเถอะค่ะ อย่าห่วงเลยแอลไปกับนายดินไม่มีใครทำอะไรแอลได้แน่”
“อย่าดื่มจนเมานะแอล” เธอกำชับหญิงสาวอีกครั้ง
เอลินอร์รีบเดินมาที่รถแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งคู่กับคนขับอย่างรวดเร็ว
“ตรงเวลาดีนะ”
“ครับ” ปฐพีตอบสั้นๆ เพราะเขาเป็นกังวลเรื่องที่เธอจะไปเจอเพื่อน
ชายหนุ่มขับรถมาจอดที่หน้าผับแห่งหนึ่งในเวลาสี่ทุ่มครึ่งพอดี
“ให้ผมเข้าไปส่งไหม”
“ไม่เป็นไรเพื่อนฉันมารออยู่ข้างในแล้ว”
“จะกลับตอนไหนบอกนะ ผมนั่งดื่มอยู่ร้านแถวนี้แหละ”
“อือ อย่าแอบตามฉันเข้าไปนะ”
“ผมพูดรู้เรื่องหรอกน่ะ”
ปฐพีขับรถออกไปแล้วเอลินอร์ก็เดินเข้าไปด้านในผับ
“แอลทางนี้จ้ะ”
เอลินอร์หันไปตามเสียงเรียก พอเห็นว่าตอนนี้เพื่อนทั้งสองคนของกำลังยืนโบกมือให้ก็รีบตรงไปเข้าไปหาทันที จากนั้นเธอก็เดินตามเพื่อนขึ้นไปนั่งชั้นสองก่อนจะเริ่มคุยกัน
“เรานึกว่าแอลจะไม่ออกมาเที่ยวกับพวกเราอีกแล้ว”
“ตอนนี้เราต้องฝึกงานน่ะ ก็เลยเที่ยวได้แค่คืนวันศุกร์”
“แอล เราขอโทษนะที่คืนนั้นเรารีบกลับก่อน เราโดนพ่อดุจนหูชาคิดอะไรไม่ออกเลย” การ์ตูนรีบแก้ตัว
“เราก็เหมือนกัน แม่ดุจนมึนไปหมด แต่พอแม่เลิกบ่นเราก็รีบโทรหาแอลเลยนะ โทรจนสายตัดแต่ก็ไม่มีคนรับ”
“อ๋อ เราลืมกระเป๋าไว้ในรถนายดินน่ะ”
“ใครคือนายดิน” เพลงถามต่อ
“ลูกน้องของพ่อ พอดีเราให้เขามาประกันตัวแล้วเผลอลืมกระเป๋าไว้ในรถเขา”
“แล้ววันนี้เขาจะมาด้วยไหมล่ะ” การ์ตูนถามแล้วแอบกวาดสายตามองไปรอบๆ เธอกลัวว่าผู้ชายคนนั้นจะเข้ามาวุ่นวาย
“เขามาส่งแล้วก็กลับไปแล้ว เพลงมีอะไรกับเขาหรือเปล่า”
“เปล่าหรอกจ้ะ”
“เราลืมของไว้ในกระเป๋าแอล แอลเห็นบ้างไหม” การ์ตูนรีบทวงถาม เพราะของที่ว่านั้นเธอต้องเอาไปส่งให้กับใครอีกคน ซึ่งตอนนี้เขากำลังจะตามมาเอาคืนที่นี่
“แต่เราดูแล้วนะไม่เห็นมีอะไรเลย”
“นายดินเป็นคนเอาไปหรือเปล่า ไม่รู้ว่าเขาไว้ใจได้แค่ไหน” การ์ตูนเริ่มใจคอไม่ดีเพราะถ้าคนอื่นเอาไปก็กลัวจะตามกลับคืนมายาก
“เขาจะทำอย่างนั้นทำไม ว่าแต่การ์ตูนลืมอะไรไว้ในกระเป๋าเราแล้วเอาไปใส่ไว้ตอนไหน” เอลินอร์เริ่มสงสัย
“แอลไม่ต้องสนใจหรอกว่าเราเอาไปใส่ตอนไหน ตอนนี้เราแค่อยากได้ของเราคืน” การ์ตูนเริ่มคาดคั้นเพราะอยากได้ของคืน
“แต่เราไม่เห็นจริงๆ นะ ถ้าไม่เชื่อจะเปิดดูก็ได้” เธอไม่คิดว่าปฐพีจะเป็นคนเอาของที่ว่านั้นไป
“ถ้าอย่างนั้นแอลลองโทรไปถามนายดินดูสิ บางทีเขาอาจจะบังเอิญเห็นมันตกหล่นแล้วหยิบติดมือไปเก็บไว้ก็ได้นะ” เพลงคะยั้นคะยอ
เอลินอร์ถอนหายใจ เอไม่คิดว่าปฐพีจะกล้าเอาของออกจากกระเป๋าของเธอแต่หญิงสาวก็ยอมโทรศัพท์ไปถามปฐพีเพื่ออยากจะแสดงความบริสุทธิ์ใจ แต่ชายหนุ่มกลับไม่ยอมรับสาย เธอรอจนสายตัดเข้าระบบฝากข้อความถึงสองรอบก็เริ่มจะโมโห
