บทที่ 3 คำขอร้องของผู้มีพระคุณ
ปฐพีรู้ว่าคุณหนูเอลินอร์ไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่ เพราะฉะนั้นเขาจึงพยายามไม่เจอกับเธอ หรือจะพูดให้ถูกคือเธอรังเกียจเขาเลยก็ว่าได้ ด้วยเหตุนี้ที่ผ่านมาเขาจึงพยายามทำตัวล่องหนและหลีกเลี่ยงที่จะเผชิญหน้ากับเธอให้ได้มากที่สุด ถึงขนาดที่ว่าในตอนที่อยู่ต่างประเทศ เวลาที่เอลินอร์แวะมาหาพี่ชายของเธอที่หอพัก เขาจึงไปขออาศัยค้างคืนกับเพื่อนคนอื่นแทน เพราะไม่อยากอยู่ให้รกหูรกตาและสร้างความรำคาญใจให้แก่เธอ
ชายหนุ่มจำได้ดีว่าคุณหนูไม่ชอบเขา และไม่อยากใครรู้ว่าเคยอยู่บ้านเดียวกัน เรื่องนี้เขาแอบได้ยินเธอคุยกับพี่ชายและสั่งไม่ให้อลันทำตัวสนิทสนมกับเขาต่อหน้าคนอื่น และไม่อยากให้ใครที่มหาวิทยาลัยรู้ว่าเธอกับเขาเคยอาศัยอยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่พี่ชายเธอก็ไม่ทำตามคำสั่งของน้องสาวนั่นยิ่งทำให้เอลินอร์ไม่ค่อยพอใจในตัวปฐพีมากขึ้นเพราะรู้สึกเหมือนพี่ชายให้ความสำคัญกับเขามากกว่าน้องสาวที่คลายตามกันมา
นับแต่นั้นเขาก็พยายามเลี่ยงมาตลอด แต่เมื่อเช้าที่อาสาขับรถไปรับเธอก็เพราะไม่อยากลุงสมานต้องตื่นนอนตั้งแต่เช้า
“ลุงว่าจะให้ดินช่วยสอนงานยัยแอลหน่อย” จู่ๆ เอกภพก็พูดขึ้นเพื่อทำลายความเงียบบนโต๊ะอาหาร
แคร่ก! แคร่ก!
ปฐพีแทบจะสำลักอาหารที่กำลังทานอยู่ เขารีบหยิบน้ำมาดื่มอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกล่าวขอโทษที่ตนเองเสียมารยาท
“ขอโทษครับ ผมรีบทานไปหน่อย”
“ป้าว่าไม่เกี่ยวกับอาหารหรอกมั้งดิน ป้ารู้ว่าเรากับหนูแอลนะ ไม่ค่อยจะชอบขี้หน้ากันเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ลุงกับป้าคุยกันแล้ว เราอยากให้ดินช่วยสอนงานหนูแอลจริงๆ” คุณแอนเดรียพูดเสริมขึ้น
“ผมไม่เก่งอะไรขนาดนั้น ผมว่าให้คุณหนูเธอเรียนรู้งานกับคุณลุงดีกว่านะครับ” ชายหนุ่มปฏิเสธทันควัน เพราะแค่คิดว่าต้องเผชิญหน้ากับเอลินอร์ทุกวันในที่ทำงาน เขาก็รู้สึกหัวจะปวดขึ้นมาทันที
“ดินก็รู้ว่าตอนนี้สุขภาพลุงไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ขืนต้องสอนงานคนหัวรั้นอย่างยัยแอลลุงว่าคงอาการแย่ลงกว่าเดิมแน่”
“นะดิน ถือว่าป้าขอล่ะ”
ถึงแม้จะหนักใจและลำบากใจที่ต้องสอนงานคุณหนูที่ไม่ชอบขี้หน้าตนเอง แต่ปฐพีก็ต้องทำเพราะถือว่าทดแทนบุญคุณท่านทั้งสองที่เลี้ยงดูตนเองมาอย่างดี
“ครับ” ปฐพีจำต้องรับคำสั้นๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความกดดัน
“ลุงว่าอาทิตย์หน้าจะให้เขาเข้าไปที่บริษัท ดินช่วยจัดการเรื่องห้องทำงานให้ทีนะ” เอกภพยิ้มพอจพยิ้มออกเมื่อชาบยหนุ่มตกลงจะช่วยสอนงานให้กับลูกสาวจอมดื้อของตนเอง
“ได้ครับ ผมจะจัดห้องที่ติดกันให้เธอเอง”
“ลุงหมายความว่าจัดห้องให้ยัยแอลเข้าไปทำงานห้องเดียวกับดิน”
“อะไรนะครับคุณลุง ผมว่าไม่ค่อยเหมาะหรอกมั้งครับ” ปฐพีรีบแย้ง เขารู้เลยว่าคุณหนูเอลินอร์จะต้องอาละวาดบ้านแตกแน่ๆ เมื่อรู้ว่าต้องมานั่งหายใจร่วมห้องกับเขา
“ป้าเห็นด้วยกับลุงนะ จะได้สอนงานกันได้สะดวก”
“ผมกลัวเธอจะไม่ยอม”
“ยังไงก็ต้องยอม เหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะดิน” น้ำเสียงของเอกภพแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและเด็ดขาด แววตาคู่นั้นดูฉายแววกังวลลึกซึ้งจนปฐพีสังเกตเห็น
“คุณลุงจะผ่าตัดเมื่อไหร่ครับ” ชายหนุ่มถามด้วยความห่วงใยในอาการป่วยของผู้มีพระคุณ
“อีกสองเดือนข้างหน้า ลุงนัดทีมหมอที่อเมริกาไว้แล้ว เพราะฉะนั้นระหว่างนี้ดินต้องทำให้แอลเรียนรู้งานได้มากที่สุด”
“แต่ผมกลัวเธอจะไม่ยอมฟังผมน่ะสิครับคุณลุง... คุณหนูเธออคติกับผมมาตั้งแต่ไหนแต่ไร” ปฐพียังคงกังวลหนัก เพราะเขารู้ดีว่าเอลินอร์ไม่ใช่คนที่จะยอมสยบให้ใครง่ายๆ ยิ่งเป็นเขา เธออาจจะยิ่งต่อต้าน
“ยังไงก็ต้องฟัง ป้าไม่อยากคุณเอกไปผ่าตัดทั้งๆ ที่ยังกังวลเรื่องงาน ป้าให้สิทธิ์ดินเต็มที่ทำยังไงก็ได้ให้เธอยอมเรียนรู้งานให้ได้มากที่สุด”
“หมายความว่า ผมสามารถดุหรือเข้มงวดกับเธอได้ใช่ไหมครับ” เขาถามถึงขอบเขตที่ตนเองสามารถทำได้
“เต็มที่เลยดิน ขอแค่อย่าถึงขั้นลงไม้ลงมือกันก็พอ” เอกภพเปิดทางให้ชายหนุ่มอย่างเต็มที่เพราะถ้าเขาสอนลูกสาวเองก็กลัวจะยอมใจอ่อนเวลาเธออ้อน แต่กับปฐพีเขารู้ว่าชายหนุ่มเป็นคนจริงจังกับทำงานแยกแยะเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวได้อย่างเด็ดขาด เขาจึงมั่นใจว่าปฐพีจะสามารถสอนเอลินอร์ให้เป็นผู้บริหารที่ดีได้
“ทำไมคุณลุงไม่บอกความจริงกับเธอไปตรงๆ ล่ะครับว่าคุณลุงกำลังไม่สบาย ถ้าเธอรู้เธออาจจะตั้งใจและยอมเรียนรู้งานมากกว่านี้ก็ได้นะครับ” ปฐพีเสนอแนะ เพราะคิดว่าความรักที่เอลินอร์มีต่อบิดาน่าจะช่วยลดความดื้อและความเอาแต่ใจลงได้
“ลุงไม่อยากเธอเป็นกังวล” เอกภพส่ายหน้าปฏิเสธ
“แต่เราจะปิดเธอได้ไม่ตลอดนะครับ”
“แต่ก็ยังไม่ใช่ตอนนี้จ้ะดิน ป้าอยากให้ผ่าตัดเรียบร้อยค่อยบอกหนูแอล”
“ผมเข้าใจดีครับ แล้วเรื่องนี้อลันรู้ไหมครับ” ปฐพีหมายถึงอลันลูกชายอีกคนของคุณเอกภพที่เพิ่งแต่งานไปได้ไม่นาน
“รู้สิ อลันเขาเป็นคนจัดการติดต่อประสานงานกับหมอที่นู่นให้ลุงเองทั้งหมดนั่นแหละ และช่วงที่ลุงต้องบินไปผ่าตัด อลันกับเมียเขาก็จะบินตามไปคอยดูแลจัดการเรื่องราวทางนู่นให้”
“ครับ ผมหวังว่าคุณหนูเธอจะเชื่อฟังผมนะครับคุณลุง” ปฐพีทอดถอนใจยาว
“ลุงรู้ว่าดินคงจะต้องปวดหัวและเหนื่อยหนักแน่ๆแต่ลุงก็อยากขอให้ดินอดทนเพื่อลุงนะ”
“ครับคุณลง”
ปฐพีรับปากเพื่อให้ผู้ใหญ่ทั้งสองท่านสบายใจ ส่วนตัวเขานั้นยังนึกไม่ออกว่าตนเองกับคุณหนูจะทำงานร่วมกันได้ยังไง เพราะเขากับเธอไม่ได้คุยกันมานานมากแล้ว จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าคุยกันดีๆ ครั้งสุดท้ายตอนไหน เพราะเจอกันทีไรคุณหนูเอลินอร์ก็มักจะหาเรื่องเขาอยู่ตลอด
“วันนี้ลุงว่าจะให้ดินขับรถให้ลุงหน่อยได้ไหม”
“ได้ครับลุง” เขารับปากโดยไม่ถามว่าเพราะอะไร
“งั้นดินนั่งรอลุงก่อนนะ ลุงขอตัวไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อน”
“ครับ”
“เดี๋ยวเย็นนี้ดินก็มาทานข้าวที่บ้านด้วยเลยนะ ไหนๆ ก็ต้องมาส่งคุณเอกอยู่แล้ว ป้านัดอลันกับเมียเขามาทานด้วย ทานหลายๆ คนก็คงสนุกดี ดินมีธุระต้องไปไหนหรือเปล่า”
“ไม่มีครับคุณป้า”
คุณแอนเดรียนั่งคุยกับปฐพีขณะที่รอสามีขึ้นไปเปลี่ยนชุด พอเขาเดินลงมาเธอก็เข้าไปช่วยผูกเนกไทให้อย่างที่ทำเป็นประจำมาสามสิบกว่าปี
“ถ้าจะออกไปไหนก็ให้สมานขับรถให้นะ ผมไม่ไว้ใจยัยแอล เพิ่งกลับมาเดี๋ยวจะขับไปชนใครเขาเอา”
“วันนี้ลูกคงไม่ออกไปไหนหรอกค่ะ”
“เชื่อได้เหรอ ผมว่ากลับมาก็คงจะรีบไปหาเพื่อนเขานั่นแหละ ตอนนั่งรถมาคุณก็ได้ยินแล้วนี่ว่าเขานัดเจอกัน”
“เดี๋ยวฉันจะบอกลูกให้เองค่ะ”
“จะออกไปข้างนอกผมก็ไม่ว่าหรอกนะ แต่อย่าลืมว่าเย็นนี้มีนัดทานข้าวกับอลัน”
“ค่ะ ฉันจะเตือนลูกเองคุณรีบไปเถอะค่ะ เดี๋ยวเข้าประชุมสายนะคะ”
