บทที่ 139 ลูกเป็นของฉันคนเดียว

“มาอยู่ตรงนี้เอง ฉันตามหาคุณแทบแย่”

วิศราบอกพร้อมกับหย่อนกายลงนั่งที่โซฟาข้างๆ ร่างสูงที่นอนเอกเขนกชมวิวที่สวนหย่อมตรงระเบียง

“ชื่นใจจัง”

“หืม...ชื่นใจอะไรกันคะ” หญิงสาวงุนงง

“ก็ที่คุณบอกว่าคิดถึงจนต้องตามหาผมแทบแย่ไง”

คนฟังต้องสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หาไม่ความเขินก็จะมาเยือนกันอีกรอบ เพราะระยะหลังๆ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ