บทที่ 47 โยนความผิด

ไม่รู้ว่าเนิ่นนานนับชั่วโมง ที่ปราบจับเฌอรินเปลี่ยนท่าและสุขสมติด ๆ กันไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ จนร่างบางสลบไสลไปกับอ้อมอกแกร่งของชายหนุ่ม

ตีสี่

เฌอรินรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ความปวดหนึบแล่นปราดไปทั่วร่างกายในทันทีที่เธอลืมตา ใบหน้าหวานจึงเบ้หน้าเล็กน้อยด้ว...